ik heb mijn wagen vol geladen...

...met soepkippen? (Ja, echt waar, soepkippen)

Het duurt even...

...maar dan heb je ook wat. Foto`s bijvoorbeeld. Er staan een aantal van de foto`s van mijn Weekendje in het binnenland op picasa.

Voor de rest is er vast wel weer wat te vertellen. Over mijn werk bijvoorbeeld! Ik werk nu sinds een week of wat in het hospitalitycenter. Het Oog-technische-team is daar gesitueerd, en daar werk ik nu dus met mijn roosterboek, afsprakenkaarten, computer en vertaler. Elke dag komen er ongeveer 30 patienten langs die we moeten inroosteren en waar de de medische geschiedenis moeten zien los te peuteren. Er gebeuren best wel leuke dingen gedurende een week. Zo had ik vandaag een oud echtpaar. Komi, de vertaler waar ik mee werk, moest in het oor van de vrouw roepen, waarop de vrouw de boodschap naar manlief doorbrulde. Meneer was de eigenlijke patient. Als de boodschap die zijn vrouw in zijn oor stond te blaffen aankwam mompelde hij instemmend of ontkennend, waarna mevrouw een hele uitleg gaf over wat hij zojuist op Komi`s vraag had geantwoord....

Het grootste deel van mijn werk bestaat uit roosteren en invoeren van gegevens, maar zo nu en dan spring ik in voor de Medical Reviewer die bloeddrukken hoort op te nemen. Dat is een volledige positie, maar ik heb nu al een aantal keer dat werk bij mijn werk gedaan, en dat ging prima. Lauren (meisje waar ik mee werkte, is nu naar huis) heeft me uitgelegd hoe je een bloeddruk meet, en hoe je bloedsuiker meet, en dat doe ik er dus af en toe bij. Stiekem is dat wel heel leuk om te doen. Als iemands bloeddruk of suiker veel te hoog is dan kunnen we hem of haar nog niet inroosteren voor een operatie, maar dan moet daar eerst iets aan gedaan worden. We vertellen dus wat er aan de hand is en wat de patient moet doen, en als ze dat dan gedaan hebben komen ze terug en doen we een recheck.

Voor de rest heb ik nu ook een hoop gelegenheden om even lol te maken met de kinderen in het hospitalitycenter. Omdat ik daar nu elke dag kom kennen ze me, en ik ken de kids, en dat is echt heel leuk! Nooit geweten dat je met twee gipsbenen kan voetballen ;-)

Op reis in Togo

Beste allemaal,

Na 4 maanden in Afrika werd het toch wel eens tijd om de hoofdstad te verlaten. Dit weekend ben ik dus met een leuke groep mensen het noorden een beetje gaan verkennen. Samen met Bob, Maartje, Liesbeth, Marianne, Justin en Maren stapten we vrijdagavond in een taxibusje dat ons naar Kpalime zou brengen. Na een half uur in het busje (het was al aardig vol met ons zevenen) stopte de chauffeur ineens op een taxiverzamelplaats, en begon hij zijn busje vol met mensen te laden. Wij waren stomverbaasd, want dit was nou niet bepaald de afspraak. De chauffeur legde ons uit dat zijn busje 15 plaatsen had en dat hij niet aan zijn geld zou komen als hij niet meer mensen mee nam. Uiteindelijk zijn we het eens geworden over een prijs waarmee hij alleen ons naar Kpalime zou brengen. Daar was ik wel blij mee, want ik had al een stapel verhalen gehoord van mensen die bestolen waren in overvolle taxi`s.
Na een hobbelige rit van 4 uur door het donker kwamen we aan bij een hotelletje dat Justin daar kende. Leuke plaats met een zwembad aan de overkant van de weg, waar we na een lange warme rit dankbaar gebruik van maakten.
De volgende ochtend waren Justin, Marianne en Liesbeth voor het ontbijt naar de markt geweest. We zaten dus aan de verse ananas, verse bananen, verse mango`s, en vers brood met verse ananas-bananen-jam. Na het ontbijt deden wij op een zemi-djan een sightseeing naar de markt terwijl de hoteleigenaar een taxi voor ons regelde. Toen we vanaf de markt een motor terug namen gingen we ineens een heel andere kant op dan de bedoeling was. Ik maakte dat aan mijn chauffeur duidelijk. Gelukkig keerde de motorkaravaan om en waren we al snel weer op de goede weg en terug bij het hotel.

Daar leverden we de sleutels in en onderhandelden we met de geregelde chauffeur over de prijs voor de rit naar Notse. Toen dit gesettled was bonden we noodgedwongen wat rugzakken op het dak en puzzelden we ons zevenen in de auto. Dit was een gewone station, dus het was nogal krap, zeker het eerste half uur en het laatste half uur, want voor controles mochten we niet in de achterbak zitten. Met zijn zevenen over 4 stoelen verdeeld mocht echter wel. 2 voorin en 5 achterin dus....Dat is vol. De rit was wel onwijs gaaf. Veel te zien van Togo zelf. Huttendorpjes, jungle, schapen en geiten, kinderen met kapmessen....Jullie moeten de foto`s maar zien als ik ze online gooi.

Notse is een leuk stadje. We vonden daar een hotel, en een medewerker daar heeft ons de rest van ons verblijf daar vergezeld. Mee naar de markt om ons te helpen etc. Op de markt kocht ik twee kokosnoten met het idee die die avond te slachten met de machette die ik in Kpalime gekocht had. Helaas is het museumstuk zo bot als een eikenhouten deur, dus dat ging niet zo vlot... We leuk om te proberen.
Zondagochten zijn we naar de kerk gegaan. We gingen af op het advies van een man in het hotel, en ik denk dat we dat beter niet hadden kunnen doen. We kwamen in een gereformeerde kerk terecht, met orgelmuziek en toga`s enzo. Het was ook nog eens de jaarlijkse Synode-dienst. Toen wij na 2 uur weer weg moesten/gingen waren we nog ver van het moment dat de preek zou gaan beginnen...eerlijk gezegt was ik blij weer buiten te staan, maar het is toch leuk om gezien te hebben. Terug bij het hotel moest Marianne ineens overgeven. Ik denk dat ze een heatstroke had... We hebben haar in haar kamer laten rusten en drinken terwijl de rest van de groep zonder Jus en Marianne te voet Notse gingen verkennen. Buiten alle mensen die om geld vragen om is het best een gezellige plek.

Die middag had het hotel weer een taxichauffeur geregeld, en dit keer was het nog een busje ook. Na weer het gebruikelijke geonderhandel gooiden we onze spullen in de bus en kachelden we naar Lome, terug naar het schip.

Zodra ik de foto`s online heb staan zal ik het hier even laten weten!

No stick

Hier even een berichtje om jullie deelgenoot te maken van een van de bizarre verhalen die men op de afrikaanse markt mee maakt.

We waren gister weer zo dapper om naar de afrikaanse kunstmarkt te gaan. Dat betekent dat iedereen aan alle kanten aan je trekt om je naar de juiste kraam te krijgen. Iedereen noemt je 'my friend' of 'my brother' en ze verzinnen allemaal redenen waarom je ze veel te veel geld moet geven. Gisteren heb ik echter het hoogtepunt beleeft. We waren net aan een kerel ontsnapt die ons probeerde te dwingen een of andere ketting te kopen. Even later kwam hij echter achter ons aan. Hij was het nog niet met ons eens dat we geen ketting wilden, en begon ons met een stok te prikken en te tikken om ons terug naar zijn winkel te krijgen. In eerste instantie waren we waanzinnig verbaasd dat die kerel dit bedacht had, en dat hij het blijkbaar hoogst normaal vond. In tweede instantie realiseerden we ons dat we met een stok gemept werden zodat we iets van hem zouden kopen. We werden dus nogal link op die man: No stick! Are you crazy? Now go away! Zelfs de andere standhouders vonden zijn gedrag nogal vreemd en keken enigszins geschokt toe wat er gaande was. Die man met de stok ging uiteindelijk weg. Het eerstvolgende wat we te horen kregen was de volgende standhouder die vond dat we wat nodig hadden: Hey, my friend! No stick in my shop!....

Shot van vandaag :-)

Opa, Pasen en het Oogteam

Beste allemaal,

Vorige week woensdag 31 maart is Opa Arie overleden. Iedereen die dit moet en wil weten weet het al lang, dus ga ik er hier niet verder op in. Feit is dat ik hier ineens een besluit moest nemen of ik terug wilde voor de begrafenis. Dat is vond ik een lastige vraag, maar uiteindelijk heb ik besloten om hier te blijven. Vandaag ben ik in gedachten bij de begrafenis geweest. Opa Arie, de held die tot op zijn sterfbed het evangelie bleef verkondigen.

Omdat ik niet naar huis ben gegaan had ik Pasen op het schip. Vier rustige dagen, en die had ik wel even nodig. De paasdiensten en activiteiten op het schip waren goed, maar ik miste de symboliek van het Pesach wel. Voor de rest miste ik wel meer van de dingen die we thuis met pasen doen, en wat pasen tot pasen maakt. Het is hier zo anders dat het eigenlijk aan me voorbij is gegaan. Gisteravond heb ik naar een paaspreek van Opa geluisterd en dat was mooi.

Dan is er nog een klein beetje extra nieuws, en dat is dat ik weer van werk ben veranderd. Ik werk nu met het oogteam op de oogscreenings. Ik doe van alles waaronder ook het selecteren van patienten uit een menigte. Dat vind ik erg leuk. Het feit dat je doordat je zoveel gezien hebt herkenning hebt met de problemen die we kunnen helpen en welke niet, en dat de artsen mij daarin ook vertrouwen. Voor de rest worden op de oogscreenings ook veel mensen die niet voor oogproblemen komen maar andere problemen hebben worden ook langs mij gestuurd, en meestal weet ik wel of we wat voor ze kunnen doen en wat het probleem is. Misschien vervang ik over een maand de huidige Eye Team Field Coordinator! Dat zou echt leuk zijn, en ook nogal een eer voor zo`n jonkie als ik ;-)