Voor wie het leest...

Ik ben nu al iets meer dan een week in Noorwegen, en kom net van het Oase-festival in Fredrikstad terug. Maren en ik hebben hier een week Mercy Ships gepromoot op een stand daar. Flyers uitdelen en uitleg geven. Omdat ik geen noors spreek, en de meeste Noren geen engels willen spreken als het ook in het noors kan, heb ikzelf niet heel erg veel mensen gesproken. Maren heeft een redelijk aantal mensen gesproken, en ik geloof dat we gedurende de week wel wat mensen bereikt hebben met de boodschap. Het was een goede week van lekker kamperen, opwekking in het Noors eigenlijk, inclusief alle liedjes in het noors. Ik kon dus vaak in het Nederlands meezingen.

Mijn werk bij MS zit er nu dus echt op, en ik heb het fantastisch gevonden! Ik heb de afgelopen 6 maanden onwijs veel geleerd, gezien en beleeft. Ik heb vrienden gemaakt en Togo leren kennen. Ik heb fantastische momenten beleeft, en moeilijke dingen gezien. Over het geheel genomen is het een prachtige tijd geweest, en ik ben onwijs dankbaar dat dit voor mij allemaal mogelijk was. Bedankt aan iedereen die mij op welke manier dan ook heeft bijgestaan, en iedereen die een trouwe lezer van deze blog was. Onwijs bedankt, ik kan het niet anders zeggen.

Dat was hem dan...

Vanavond spring ik (hopelijk) het vliegtuig in. Nu heb ik nog moeite met afscheid nemen van het schip met alle geweldige mensen. Vandaag voor de laatste keer op mijn werk geweest, en een klein feestje gevierd met de dagwerkers die mijn vrienden zijn geworden hier.

Vandaag hoorde een van de dagwerkers (Emmanuel) dat hij een operatie moet ondergaan. Hij had pijn bij het plassen, en was daarom naar de crewkliniek gegaan. Daar werd hem verteld dat hij chirurgische maatregelen nodig heeft, maar dat we dat op het schip helaas niet kunnen. Hij moet nu een lokaal ziekenhuis bezoeken, maar heeft daar absoluut geen geld voor. Ik heb dus besloten dat het geld dat ik overheb aan dit doel ga besteden... ik weet niet hoeveel een operatie hier kost, maar ik weet wel dat als hij geld overheeft hij dit ten goede van anderen zal gebruiken.

Het is heel gek om hier te zitten en in de chaos van pakken in een te kleine cabin mijn laatste blogbericht te typen. Het voelt zo gewoon om hier rond te lopen, en het idee dat ik voorlopig niet terug kom is heel maf.

Ik heb hier een toptijd achter de rug! Bedankt iedereen die me ondersteund heeft!

Het einde nabij.

Langzaamaan maak ik me hier klaar om ervandoor te gaan. Vandaag ga ik beginnen met inpakken, en dat is een vreemd gevoel. Vooral omdat het leven hier nog in volle gang is. Een paar voorbeelden van waar we hier dan zo druk mee zijn.

Aan het begin van de week was het laatste bezoek van MS aan de Dovenschool van Lome. Johan leidde dit, en samen met hem en een kleine 20 MS-ers kwamen we `s avonds gewapend met spelletjes, vouwballonnen, schmink en gezelligheid aan. Een aantal uur werd hier gevuld met simpelweg spelen, lachen en lol maken. Die kinderen zijn echt zo leuk, dat geloof je niet! Ze maken je alles duidelijk met gebaren, en hebben onwijs veel geduld met je. Het is ook heel vreemd om 30 tot 40 kinderen uit hun dak te zien gaan, en ondertussen is het nagenoeg stil. Op picasa (link bij Foto`s) staan wat foto`s van deze kids.

Op de terugweg reed Johan in konvooi met Karen achter hem terug naar het schip. De derde auto was al wat eerder weggegaan. Johan was teamleider hier, en nam zijn verantwoording heel goed op door al in het begin duidelijk te maken dat iemand een oogje op Karen moest houden, zodat ze achter ons zou blijven. Zij zaten namelijk met 5 meiden in de auto, die allemaal een beetje naief kunnen zijn. Toen we eenmaal nog maar 10 minuutjes van het schip verwijderd waren haalden we een vrachtwagen in. Voor de vrachtwagen bleven we wachten tot Karen het ding ook inhaalde. Dat gebeurde echter nooit. Een paar minuten verstreken, en Johan vond dat het te lang had geduurd. Hij draaide de auto en ging terug om te kijken wat het oponthoud was. We reden terug tot voorbij het punt waar we ze kwijtraakten en zagen ze nergens, dus gingen we nog iets verder. Daar zagen we dan eindelijk een MS - auto op de andere baan richting het schip rijden. In de veronderstelling dat dit ze waren draaiden we de auto en reden terug naar het schip. Daar waren ze echter nog niet aangekomen. De auto die we gezien hadden was niet van hun. Johan pakte dus een andere auto, uitgerust met Radio, en ik sprong er bij hem in. We reden nog een keer het laatste stuk van de route, maar zagen niets. Ook verkregen we geen radio-contact. We lieten de receptioniste dus snel de security-officer roepen, en in 10 minuten tijd waren zij, de kapitein, en de managing Director op de been, samen met het beveiligingsteam. Ze bleven radio-contact zoeken, telefoonnummers proberen en plaatsen uitsluiten waar ze niet konden zijn. Geen resultaat, dus was ik echt heel ongerust. Na een klein uur zoeken zonder resultaat wilden ze net een paar zoekauto`s uitzenden, toen we een antwoord op de radioberichten kregen. Een zenuwachtig giechelende Trina liet weten dat vehicle 600 op weg was naar het schip. 10 minuten later kwamen ze inderdaad aan. Ze waren ijs gaan eten, en achter de truck linksaf geslagen!!! Ik dacht dat ik gek werd toen ik dat hoorde! Ik was echter wel heel blij dat geen enkel rampscenario dat ik in mijn hoofd voor mogelijk hield gebeurd was.....

Voor de rest zijn er nog maar weinig dingen te melden, dus doe ik dat op de bekende wist-je-dat manier:

Wist je dat:

- De shipshop en snackbar hier eigenlijk compleet leeg zijn?

- Als je iets te snacken wilt hebben het dus echt zelf moet maken?

- We hier daarom dus veel bakken?

- Er gister door Rachel een Lemon-merengue-taart is gemaakt?

- Dit is gebeurt omdat er een vriend van een patient een zak met citroenen aan me had gegeven?

- Junglespeed nog steeds veel gespeeld wordt?

- Het spelletje Ligretto in Amerika 'Dutch Blitz' wordt genoemd?

- Carmen junglespeed besteld heeft op internet?

- Dit bijna mijn laatste blog in Afrika is?

Oh ja! Dat vergeet ik bijna nog! Vanwege de onlangs verhoogde brandstofprijzen hebben de Togolezen een staking gestart. Gister begon dat, en waarschijnlijk gaat dat vandaag door. Dat betekend dat ik niet echt ergens meer heen kan voor ik weg kan. Daar baal ik wel van, want ik had nog wel het een en ander voor mensen mee willen nemen. Gelukkig heb ik al wel het een en ander verzameld de afgelopen weken, maar compleet vond ik het nog niet.

Nou ja, we zien het wel....

Bijna klaar...

Zo, mijn officiele werk zit erop hier! Het operatierooster zit vol, en daarmee heb ik mijn taak volbracht hier! Ik heb meer dan 1000 patientenafspraken gemaakt hier! De overige 700 zijn door mijn voorganger gedaan. Over een week zitten alle oogoperaties erop. Tegen die tijd hebben 1700 patienten een staaroperatie gehad, bijna 100 een pterygiumverwijdering, en een kleine andere 100 hebben andere operaties ondergaan. Denk hierbij aan kinderen die een scheelheidscorrectie hebben gehad, of oogtumoren die zijn verwijderd.

Met de staaroperatie wordt vaak een grote visuele vooruitgang geboekt. Mensen die nog net vingers kunnen tellen op een halve meter afstand kunnen na deze 10 minuten durende behandeling ineens weer lezen!

In mijn tijd hier heb ik veel mee mogen maken en mogen leren. Dit varieerd van kennis over ogen en afwijkingen tot hoe je met de mensen om moet gaan. Ik heb met veel patienten gesproken, en helaas ook veel te vaak nee moeten zeggen. Dat is het moeilijkste wat ik hier heb gedaan. Mensen weg sturen om wat voor reden dan ook. Dat voel ik echt van binnen, en ik kan het nee zeggen maar moeilijk gedaan krijgen. Mijn manager werd ook moe van me toen ik manieren bleef zoeken om een bepaalde patient toch aan een operatie te helpen. De betreffende vrouw kon geen trap lopen, en op het schip zou ze de loopplank op moeten, en dan twee steile trappen af, en dat na de operatie ook weer terug. Het is gewoon zo stom dat je om zo`n reden iemand weg moet sturen. Moeilijk te accepteren, maar uiteindelijk moet je je erbij neer leggen als deel van het proces.

Nu heb ik nog een week werk als tijdelijke coordinator van het team waarin ik als scheduler werkte. Het oog-tech-team dus. Dat is nog een week vol uitdaging, en ik hoop dat ik het er goed vanaf breng. Ik doe dit omdat de manager van het team er onverwacht vandoor moest. Nu spring ik in tot de operaties voorbij zijn, en dan ga ik op 6 juli terug naar Europa.

Europa? Ja, want ik ga niet zomaar terug naar Nederland! Nu ik een maand eerder klaar ben dan ik had verwacht hier grijp ik die gelegenheid met beide handen aan om naar Noorwegen Maren op te zoeken. Ik zal op 7 juli op schiphol aankomen, en ga dan 3 of 4 dagen later weer het land uit voor de laatste maand van mijn tussenjaar. Dit is een onverwachte wending in mijn reis, en het is een beetje vreemd om ineens werkloos in Afrika te zitten, maar het alternatief van een paar weken met Maren in Noorwegen is erg goed!

In Noorwegen zal ik overigens nog op een soort Noorse versie van Opwekking terecht komen op een Mercy Ships Stand, om daar met mensen over het schip en de missie te praten! Echt heel gaaf! God`s verhaal met Mercy Ships gaat gewoon door in Afrika, en ondertussen kan ik in Noorwegen misschien ook nog wat betekenen.

Nu moet ik me hier langzaamaan klaar maken om te vertrekken. het voelt wel gek om het schip achter me te gaan laten. Ik heb hier veel herinneringen gemaakt in het halve jaar dat ik hier was, en onwijs veel toffe mensen ontmoet! Het is echt thuis geworden, met alle rare, leuke en minder leuke aspecten van het leven op het schip erbij. Ik ben onwijs dankbaar voor de geweldige tijd die ik hier heb gehad, ook al was het lang niet altijd even makkelijk of leuk. Het was alle moeite meer dan waard, en ik zou het zo weer doen! Ik wil in de toekomst zeker weer naar het schip toe, en iedereen die een paar weken, maanden of jaren kan missen om in Afrika te dienen: De nood in West-Afika is ontzettend groot, en alle hulp is welkom. Advies van een ervaringsdeskundige: Ik zeg DOEN!!!

Verhoogde brandstofprijs?

De togolezen dachten het verdorie toch even niet! Vandaag was er overal in de stad protest tegen de verhoging van de brandstofprijzen van ca. 85 cent naar ca. 1 euro en 5 cent. Om een brandstofboycot te starten hadden mensen in de hele stad wegen geblokkeerd en lieten ze geen gemotoriseerd verkeer toe. Ook geen Mercy Ships auto`s dus. Wij zaten met het oogteam echter al in het hospitalitycenter voor dit allemaal begon. Opeens hadden we een telefoontje: Hoe is de crisissituatie daar? Wij hadden geen idee van wat voor situatie dan ook, maar toen we buiten keken zagen we inderdaad dat mensen wegen afgesloten hadden en niemand doorlieten. Omdat het echt een groots protest was waren de orders die we van het schip kregen: 'Trek je terug in een kamer die op slot kan met je team en je dagwerkers. Zorg dat je water hebt, en maak je klaar om daar een tijdje te blijven'. De situatie was echter helemaal niet zo ernstig als ze op het schip dachten, dus ik ben lekker water gaan kopen met Komi, om in een kamer te zetten zodat we een plek hadden om heen te gaan als het wel uit de hand zou lopen. Op straat was het vrij kalm, omdat er geen verkeer was. De enige reden waarom er groepen mensen pissig werden was dat er mensen waren die probeerden toch motor te rijden. Die mensen werden echt omsingeld en gesommeerd te lopen.

Ondertussen had het schip alle mensen met auto`s verboden te rijden als ze een veilige plek hadden om te blijven. Wij hebben dus de hele dag gewacht in het hospitality center tot we groen licht kregen om te vertrekken. Aan het eind van de middag konden we dan eindelijk weg met een konvooi van 4 landrovers. De blokkades, die op zichzelf al niets voorstelden (denk aan een rijtje bakstenen, een tuintafel en een paar bergschoenen) werden voor ons aan de kant gehaald, en de enige moeilijkheid was de grote auto`s door de menigte en ontstane choas te manoeuvreren. We zijn allemaal veilig op het schip aangekomen, waar we ontdekten dat het securitylevel omhoog was gebracht. We mogen nu niet van het schip af, en ik weet niet of we morgen naar ons werk kunnen. Er is echter niet echt iets aan de hand dat Mercy Ships betreft. Het is goed dat ze er een oogje op houden, maar ik denk dat ze overreageren op dingen als dit.

We hebben dus wel wat avontuur gehad, maar er is niets aan de hand voor de rest. Toch merk ik aan dit protest wel meer van de armoede van de mensen. Mensen gaan meer betalen voor transport, en dat voelen ze in hun maag `s avonds. Het is voor veel mensen echt een probleem, en daarom is het protest zo heftig. Als je moet kiezen tussen eten of transport kies je eten, maar dan kan je niet naar je werk, dus heb je geen geld. Aan het einde van de rit betekend dit nog meer behelpen voor veel mensen....

UPDATE - We gaan vandaag nergens heen...

WorldCup special

UPDATE - Ik kom net tot de conclusie dat ik helemaal niets heb verteld over hoe het er hier dan aan toe gaat tijdens de World Cup. We zitten natuurlijk niet elke wedstrijd in het oranje voor de buis.

Elke wedstrijd wordt wel bekeken hier, en mensen volgen de boel fanatiek. Er zijn van elk deelnemend land bijna wel vertegenwoordigende crewmembers, en zo zit je dus bij elke wedstrijd met 2 kampen supporters. Als je land niet meespeelt kies je partij voor een ander land. Vanavond was ik even een beetje voor Denemarken, maar Kameroen deed zo goed zijn best dat ik toch maar ben overgelopen.

Ja, de sfeer tijdens het voetbal is heel leuk, en het WK blaast wat leven in de community!

Jaja, we hebben weer gewonnen hoor! Hier even een paar foto`s van hoe Nederland er hier bij zit.

Zo doen we dat!

Op picasa (link hierboven) een filmpje van een oogoperatie hier aan boord, uitgevoerd door dr Abraham Wodome. Voor mensen die niet tegen naalden/scalpels/bloed kunnen is dit een echte knaller!

Over Rozen

gaat het leven dus niet altijd. Zo ook niet vorige week dinsdag, toen mijn lichaam besloten had dat het er best een weekje bij mocht gaan liggen. Dinsdag Woensdag en Donderdag ben ik ziek geweest. Koorts en WC-symptomen waarvan ik jullie de sappige details zal besparen. Gelukkig was ik vrijdag weer opgeknapt genoeg om de Reanimatie en Eerste Hulp cursus te doen waarvoor ik me had ingeschreven. Samen met Dr Glenn en Megan Howard hebben we gezellig op poppen zitten duwen en blazen in de ochtend. `s Middags hadden we Eerste Hulp, en toen we alle breuken en wonden en beroertes onder controle hadden mochten we dat bewijzen met een soort proefwerk. Nu ben ik gecertificeerd levensredder voor de komende 3 jaar. Nu hopen dat ik het nooit nodig heb....

Vandaag kwam ik weer op mijn werk, en zag ik dat er nog maar twee weken volgeroosterd hoeven te worden. Dat betekend dat er nog ongeveer 200 patienten langskomen om ingeroosterd te worden, en dat moet in de komende twee weken wel gedaan zijn. Dan zit mijn taak er weer op voor het oogteam. Dat is flink eerder dan ik gedacht had....

Jarig in Benin

Afgelopen vrijdag zou ik met Justin en Marianne Schep en Marianne Huurman naar Benin vertrekken, maar helaas gooide ik roet in het eten. Vrijdagochtend werd ik ziek, en vrijdagavond was ik er nog beroerd genoeg aan toe om de reis naar Benin helemaal niet te zien zitten. Er is toen besloten dat we zaterdagochtend weg zouden gaan, en na een waanzinnig lange nacht slapen als een baksteen vertrokken we zaterdagochtend in een lekker zonnetje richting Grand Popo, Benin.

Zoals altijd als je ergens heen wilt hier moet je waanzinnig onderhandelen om een redelijke prijs te krijgen. Gelukkig was er een dagwerker van MS om ons aan vervoer te helpen, en zo hadden we een taxi die ons over de grens kon brengen. Bij de grens ging alles vrij vlot. De woorden Mercy Ships doen wonderen, en als je begint over de voetbalwedstrijd Nederland-Ghana worden ze ook snel vriendschappelijk. Om een uur of 12 reden we het terrein van Awale-Plage op. Dit zou dit weekend ons thuis zijn, en dat was zeker wel een goede plek om te zijn voor het weekend. Om het maar even in reisgidsentaal te doen:

Aan de mysterieuze west-Afrikaanse kust ligt tussen kleine vissersdorpjes het pitoreske Awale-Plage. Middenin de visserscultuur vind u dit oord van rust in de drukte van Benin. Grote cocospalmen bieden schaduw aan de gasten, en het schone zwembad biedt een weldadige afkoeling. Het restaurant heeft een gevarieerd menu, en het eten is uitstekend.

Nou, dat klinkt toch wel alsof je er een weekendje kwijt kan raken? Zaterdag hebben we lekker aan en in het zwembad gelegen en rustig aan gegeten. Terwijl Marianne H. en ik uitgeteld onder een cocospalm lagen, liepen Justin en Marianne S. een rondje op het strand, waar ze een plaatselijke visser ontmoetten die wel in was voor een praatje. Zo kwam het dat we de volgende ochtend de gelegenheid hadden om bij het binnenhalen van de netten te zijn. Ik was de volgende ochtend ook nog eens jarig en de andere 3 hadden terwijl ik sliep het huisje versierd. Zo werd ik `s ochtends vroeg in een versierd huisje wakker gezongen en getoeterd. Om 7 uur stonden we op het strand aan een visnet te trekken dat voor mijn gevoel kilometers ver in zee lag. De vissers bleken overigens voodoo-georienteerd te zijn en er werd tijdens het binnenhalen veel herhalend hetzelfde gezongen. Een beetje maf wel. Om kwart over 7 werd ons het eerste shotje whiskey van de dag aangeboden, maar daar bedankten we toch voor. Zelfs op een verjaardag. De vissers waren en echter niet vies van, en voor 8 uur hadden ze allemaal een paar shots whiskey op. Toen bleek dat dit gebeuren door zou gaan tot een uur of 11 besloten we maar voor ontbijt te gaan. Na een lekker ontbijtje zijn we weer bij het zwembad neergestreken tot het ongeveer 11 uur was. De vangst zou namelijk binnen zijn, en we zijn maar weer eens gaan kijken. We stuitten helaas op een stapel chagerijnige vissers, want de vangst was erg tegen gevallen. Het voelde een beetje alsof ze ons daar nog de schuld van gaven ook....Kan ik ze niet eens kwalijk nemen.

Nouja, tussen Lunchtijd en Diner hebben we praktisch niets gedaan. Het hele weekend heeft eigenlijk bestaan uit genieten en genieten. Eten, zwemmen en lekker relaxen. Dat was dus een fantastisch verjaardagsweekend, met prediker 9:7 als hoofdgedachte ;-)

Op de motor naar Kpalime

nu ik ziek in bed mijn weekend naar Benin zit te missen dacht ik dat ik jullie wel over mijn vorige weekend naar Kpalime kon vertellen. Vorige week zijn Maren Johan en ik namelijk op 2 motorfietsen naar Kpalime gekacheld! Om 3 uur vrijdagmiddag vertrokken we vanaf het schip en op ons gemak begonnen we aan de 130 km die we voor ons hadden. De motoren die we hadden zijn meer brommers, en heel hard ging het allemaal niet. Na anderhalf uur hadden we er ongeveer 80 kilometers opzitten en hebben we gepauzeerd om fris de tweede helft af te leggen. Tegen half zeven kwamen we moe maar voldaan in het hotel aan waar we een hapje aten en een duik in het zwembad namen. De volgende ochtend om half negen aanvaarde Johan de terugtocht, want hij moest die middag werken. Maren en ik verkenden de omgeving van Kpalime, en we stuitten tegen de middag op een lokale fufu-bar. We konden niet met zijn tweeen zo midden in afrika niet afrikaans geluncht hebben, dus bestelden we een portie fufu. (spreek uit als foefoe) Speciaal voor ons begon de dame achter de pan naar het mooiste vlees te zoeken. We kregen een hart, een nier en een ander orgaan dat ik tot nu toe nog niet heb kunnen thuis brengen.

Dat was een unieke ervaring, maar ik ben geen fan van het organen-eten-gebeuren... De fufu zelf was erg lekker, en zelfs de saus waarin het vlees ligt is erg goed. We zijn niet eens ziek geworden van deze culinaire uitspatting ;-) Een mooi detail was dat de vrouw eerst het eten bracht, en toen we klaar waren met eten kwam ze met water en zeep. Na het eten moet je namelijk goed je handen wassen...

Die middag maakten we een wandeling door agrarisch Afrika, en we zagen een hoop mooie plaatsen die ik niet uit kan leggen. Ik laat ze wel zien in de foto`s die op picasa staan.

Na een onvermijdelijk bezoek aan de lokale markt was het weer tijd om terug naar het hotel te gaan voor diner en bed. In het donker moet je je met zijn tweeën niet echt buiten laten zien. Dan ben je net een wandelende pinata.

Zondag op ons gemak opgestaan en ontbijt gegeten. De dag is opgegaan aan het zien van de omgeving en terug rijden naar het schip. Onder de foto-link staan een paar foto`s van het weekend.

Afscheid nemen bestaat niet...

...daarom zei ik geen gedag maar tot 'tot ziens' tegen Maren gister. Dat was wel even erg moeilijk, maar voor haar was het tijd om van het schip af te gaan. Ik hoop haar zo snel als het kan terug te zien! Nu gaan we op volle kracht Noors leren ;-)

Precies, daarom ;-)

Ok, nu jullie volledig op de hoogte zijn mijn liefdesleven gaan we weer eens over onze missie hier beginnen. Ik ga nog steeds gezellig elke dag naar het HC. Doe nog steeds het inroosteren, maar sinds de medical revieuwer Stuart naar huis is, heb ik zijn positie er permanent bij. Echt onwijs leuk!

Gister hadden we een patient, en dat was echt heel gek. Ik kon helemaal geen bloeddruk ontdekken, dus riep ik Shannon erbij om me te helpen. Zij werkte thuis als tech in een ER dus zij weet er alles van. Zij kon echter ook niets horen. Plotseling stond de man op en begon in een of andere rare taal te zingen en te dansen. Toen we hem gekalmeerd terug op de stoel hadden begon hij over te geven. Niemand van de aanwezige vertalers kende de taal, dus we hebben geen idee wat het was, of wat hij zei. Ik denk zelf dat de kerel drugs gebruikt had. Dat zou in elk geval alles verklaren, van de bloeddruk tot het overgeven toe. De vertalers waren om een of andere reden een beetje schrikachtig van de man. We hebben hem naar het lokale ziekenhuis gestuurd voor een medische analyse, en over 2 weken bekijken we het weer, want in deze toestand kon hij geen operatie hebben....

Oke, als jullie hier suggesties hebben over wat ik allemaal kan vertellen, of over wat ik voortaan liever weg moet laten, vertel het me alsjeblieft. Dit is mijn 45ste bericht op de site, en ze worden steeds taaier ;-)

And so life goes on...

Langzaam maar zeker gaat de tijd hier razendsnel voorbij. Het leven gaat zijn gangetje, en alles is zo vanzelfsprekend geworden dat het niet bijzonder meer lijkt dat je ergens midden in Afrika op een schip zit met 400 anderen die hier ook op een of andere manier beland zijn.
Ik had gehoopt vandaag weer te kunnen vertellen over het duiken. Het zou een bijzonder verhaal worden, want ze hebben mij gevraagd om met mensen van de Vision-Trip te duiken. De visiontrip-groep is een groep (rijke) mensen die hier kijken wat we doen voor ze een (grote) donatie doen. Meestal laten ze niet iedereen rond ze los want ze zouden wel eens een verkeerde indruk kunnen krijgen. Anouschka van PR loopt als een waakhond in de rondte om kinderen weg te sturen en te glimlachen.
Om een of andere reden hebben ze mij gevraagd om 1 of 2 mensen die ook duiken een tour onder het schip te geven, en dat leek mij erg gaaf om te doen. Helaas begon het hier vandaag om een uur of 9 op zijn afrikaans te regenen, en dat heeft het water in de haven niet veel goeds gedaan. De helderheid van het water beperkt zich tot 0 en je kan nog net het glas van je duikbril zien, om je maar een idee te geven van hoe het er hier nu uitziet.

Voor de rest heb ik nog een paar enerverende wist-je-datjes die ik nog niet zo gedeeld heb, maar die wel de moeite van het vertellen waard zijn.

Wist je dat:
- ik hier een lieve vriendin heb gevonden?
- ze uit noorwegen komt?
- mijn noors uitermate beroerd is?
- haar nederlands uitermate beroerd is?
- we zodoende maar engels met elkaar praten?
- ik hier 2 weken lang een motor heb gehad?
- het ding helaas wegens verzekeringsredenen weer weg is?
- we in de avonden om veiligheidsredenen niet echt meer lopend van het schip af kunnen?
- er al een aantal bemanningsleden van geld en goed zijn beroofd?
- de schavuiten (want dat zijn het!) die ons beroven hun argumenten kracht bijzetten met een machette?
- daar niet heel veel tegenin te brengen is?

tot zover maar weer. Helaas geen nieuws over Tani (brandwondenpatiente)

Radiostilte

Ja, ik ben mij zeer bewust van de huidige radiostilte. Het komt omdat ik het druk heb, en er niks gebeurt ;-) Klinkt niet heel logisch, maar het is wel waar.

De laatste paar weken draai ik in hetzelfde kringetje rond. Vroeg naar mijn werk in het HospitalityCenter, daar aan de slag. Lunch, weer aan de slag, en dan moe terugkomen om niet veel meer te doen `s avonds.

Ik drink eens een kop koffie of zit ergens te praten met mensen, maar ik beleef geen grootse avonturen op het moment.... Ik zal kijken of ik snel weer wat kan doen, zodat ik weer wat te vertellen heb. Misschien kan ik binnenkort wat vertellen over de afloop van de operatie van een meisje dat ik heb leren kennen in het HospitalityCenter. Een brandwondenpatiente. Ik zal mijn best voor jullie doen!

ik heb mijn wagen vol geladen...

...met soepkippen? (Ja, echt waar, soepkippen)

Het duurt even...

...maar dan heb je ook wat. Foto`s bijvoorbeeld. Er staan een aantal van de foto`s van mijn Weekendje in het binnenland op picasa.

Voor de rest is er vast wel weer wat te vertellen. Over mijn werk bijvoorbeeld! Ik werk nu sinds een week of wat in het hospitalitycenter. Het Oog-technische-team is daar gesitueerd, en daar werk ik nu dus met mijn roosterboek, afsprakenkaarten, computer en vertaler. Elke dag komen er ongeveer 30 patienten langs die we moeten inroosteren en waar de de medische geschiedenis moeten zien los te peuteren. Er gebeuren best wel leuke dingen gedurende een week. Zo had ik vandaag een oud echtpaar. Komi, de vertaler waar ik mee werk, moest in het oor van de vrouw roepen, waarop de vrouw de boodschap naar manlief doorbrulde. Meneer was de eigenlijke patient. Als de boodschap die zijn vrouw in zijn oor stond te blaffen aankwam mompelde hij instemmend of ontkennend, waarna mevrouw een hele uitleg gaf over wat hij zojuist op Komi`s vraag had geantwoord....

Het grootste deel van mijn werk bestaat uit roosteren en invoeren van gegevens, maar zo nu en dan spring ik in voor de Medical Reviewer die bloeddrukken hoort op te nemen. Dat is een volledige positie, maar ik heb nu al een aantal keer dat werk bij mijn werk gedaan, en dat ging prima. Lauren (meisje waar ik mee werkte, is nu naar huis) heeft me uitgelegd hoe je een bloeddruk meet, en hoe je bloedsuiker meet, en dat doe ik er dus af en toe bij. Stiekem is dat wel heel leuk om te doen. Als iemands bloeddruk of suiker veel te hoog is dan kunnen we hem of haar nog niet inroosteren voor een operatie, maar dan moet daar eerst iets aan gedaan worden. We vertellen dus wat er aan de hand is en wat de patient moet doen, en als ze dat dan gedaan hebben komen ze terug en doen we een recheck.

Voor de rest heb ik nu ook een hoop gelegenheden om even lol te maken met de kinderen in het hospitalitycenter. Omdat ik daar nu elke dag kom kennen ze me, en ik ken de kids, en dat is echt heel leuk! Nooit geweten dat je met twee gipsbenen kan voetballen ;-)

Op reis in Togo

Beste allemaal,

Na 4 maanden in Afrika werd het toch wel eens tijd om de hoofdstad te verlaten. Dit weekend ben ik dus met een leuke groep mensen het noorden een beetje gaan verkennen. Samen met Bob, Maartje, Liesbeth, Marianne, Justin en Maren stapten we vrijdagavond in een taxibusje dat ons naar Kpalime zou brengen. Na een half uur in het busje (het was al aardig vol met ons zevenen) stopte de chauffeur ineens op een taxiverzamelplaats, en begon hij zijn busje vol met mensen te laden. Wij waren stomverbaasd, want dit was nou niet bepaald de afspraak. De chauffeur legde ons uit dat zijn busje 15 plaatsen had en dat hij niet aan zijn geld zou komen als hij niet meer mensen mee nam. Uiteindelijk zijn we het eens geworden over een prijs waarmee hij alleen ons naar Kpalime zou brengen. Daar was ik wel blij mee, want ik had al een stapel verhalen gehoord van mensen die bestolen waren in overvolle taxi`s.
Na een hobbelige rit van 4 uur door het donker kwamen we aan bij een hotelletje dat Justin daar kende. Leuke plaats met een zwembad aan de overkant van de weg, waar we na een lange warme rit dankbaar gebruik van maakten.
De volgende ochtend waren Justin, Marianne en Liesbeth voor het ontbijt naar de markt geweest. We zaten dus aan de verse ananas, verse bananen, verse mango`s, en vers brood met verse ananas-bananen-jam. Na het ontbijt deden wij op een zemi-djan een sightseeing naar de markt terwijl de hoteleigenaar een taxi voor ons regelde. Toen we vanaf de markt een motor terug namen gingen we ineens een heel andere kant op dan de bedoeling was. Ik maakte dat aan mijn chauffeur duidelijk. Gelukkig keerde de motorkaravaan om en waren we al snel weer op de goede weg en terug bij het hotel.

Daar leverden we de sleutels in en onderhandelden we met de geregelde chauffeur over de prijs voor de rit naar Notse. Toen dit gesettled was bonden we noodgedwongen wat rugzakken op het dak en puzzelden we ons zevenen in de auto. Dit was een gewone station, dus het was nogal krap, zeker het eerste half uur en het laatste half uur, want voor controles mochten we niet in de achterbak zitten. Met zijn zevenen over 4 stoelen verdeeld mocht echter wel. 2 voorin en 5 achterin dus....Dat is vol. De rit was wel onwijs gaaf. Veel te zien van Togo zelf. Huttendorpjes, jungle, schapen en geiten, kinderen met kapmessen....Jullie moeten de foto`s maar zien als ik ze online gooi.

Notse is een leuk stadje. We vonden daar een hotel, en een medewerker daar heeft ons de rest van ons verblijf daar vergezeld. Mee naar de markt om ons te helpen etc. Op de markt kocht ik twee kokosnoten met het idee die die avond te slachten met de machette die ik in Kpalime gekocht had. Helaas is het museumstuk zo bot als een eikenhouten deur, dus dat ging niet zo vlot... We leuk om te proberen.
Zondagochten zijn we naar de kerk gegaan. We gingen af op het advies van een man in het hotel, en ik denk dat we dat beter niet hadden kunnen doen. We kwamen in een gereformeerde kerk terecht, met orgelmuziek en toga`s enzo. Het was ook nog eens de jaarlijkse Synode-dienst. Toen wij na 2 uur weer weg moesten/gingen waren we nog ver van het moment dat de preek zou gaan beginnen...eerlijk gezegt was ik blij weer buiten te staan, maar het is toch leuk om gezien te hebben. Terug bij het hotel moest Marianne ineens overgeven. Ik denk dat ze een heatstroke had... We hebben haar in haar kamer laten rusten en drinken terwijl de rest van de groep zonder Jus en Marianne te voet Notse gingen verkennen. Buiten alle mensen die om geld vragen om is het best een gezellige plek.

Die middag had het hotel weer een taxichauffeur geregeld, en dit keer was het nog een busje ook. Na weer het gebruikelijke geonderhandel gooiden we onze spullen in de bus en kachelden we naar Lome, terug naar het schip.

Zodra ik de foto`s online heb staan zal ik het hier even laten weten!

No stick

Hier even een berichtje om jullie deelgenoot te maken van een van de bizarre verhalen die men op de afrikaanse markt mee maakt.

We waren gister weer zo dapper om naar de afrikaanse kunstmarkt te gaan. Dat betekent dat iedereen aan alle kanten aan je trekt om je naar de juiste kraam te krijgen. Iedereen noemt je 'my friend' of 'my brother' en ze verzinnen allemaal redenen waarom je ze veel te veel geld moet geven. Gisteren heb ik echter het hoogtepunt beleeft. We waren net aan een kerel ontsnapt die ons probeerde te dwingen een of andere ketting te kopen. Even later kwam hij echter achter ons aan. Hij was het nog niet met ons eens dat we geen ketting wilden, en begon ons met een stok te prikken en te tikken om ons terug naar zijn winkel te krijgen. In eerste instantie waren we waanzinnig verbaasd dat die kerel dit bedacht had, en dat hij het blijkbaar hoogst normaal vond. In tweede instantie realiseerden we ons dat we met een stok gemept werden zodat we iets van hem zouden kopen. We werden dus nogal link op die man: No stick! Are you crazy? Now go away! Zelfs de andere standhouders vonden zijn gedrag nogal vreemd en keken enigszins geschokt toe wat er gaande was. Die man met de stok ging uiteindelijk weg. Het eerstvolgende wat we te horen kregen was de volgende standhouder die vond dat we wat nodig hadden: Hey, my friend! No stick in my shop!....

Shot van vandaag :-)

Opa, Pasen en het Oogteam

Beste allemaal,

Vorige week woensdag 31 maart is Opa Arie overleden. Iedereen die dit moet en wil weten weet het al lang, dus ga ik er hier niet verder op in. Feit is dat ik hier ineens een besluit moest nemen of ik terug wilde voor de begrafenis. Dat is vond ik een lastige vraag, maar uiteindelijk heb ik besloten om hier te blijven. Vandaag ben ik in gedachten bij de begrafenis geweest. Opa Arie, de held die tot op zijn sterfbed het evangelie bleef verkondigen.

Omdat ik niet naar huis ben gegaan had ik Pasen op het schip. Vier rustige dagen, en die had ik wel even nodig. De paasdiensten en activiteiten op het schip waren goed, maar ik miste de symboliek van het Pesach wel. Voor de rest miste ik wel meer van de dingen die we thuis met pasen doen, en wat pasen tot pasen maakt. Het is hier zo anders dat het eigenlijk aan me voorbij is gegaan. Gisteravond heb ik naar een paaspreek van Opa geluisterd en dat was mooi.

Dan is er nog een klein beetje extra nieuws, en dat is dat ik weer van werk ben veranderd. Ik werk nu met het oogteam op de oogscreenings. Ik doe van alles waaronder ook het selecteren van patienten uit een menigte. Dat vind ik erg leuk. Het feit dat je doordat je zoveel gezien hebt herkenning hebt met de problemen die we kunnen helpen en welke niet, en dat de artsen mij daarin ook vertrouwen. Voor de rest worden op de oogscreenings ook veel mensen die niet voor oogproblemen komen maar andere problemen hebben worden ook langs mij gestuurd, en meestal weet ik wel of we wat voor ze kunnen doen en wat het probleem is. Misschien vervang ik over een maand de huidige Eye Team Field Coordinator! Dat zou echt leuk zijn, en ook nogal een eer voor zo`n jonkie als ik ;-)

Lawson

Hallo allemaal,

Het is wel weer eens tijd om te focussen op wat Mercy Ships hier nou eigenlijk doet, want wat ik hier ook doe, het dient allemaal hetzelfde doel en dit doel kan ik het best laten zien door jullie het verhaal van Lawson te vertellen. Dit verhaal heb ik van dichtbij mogen mee maken, en het is heel gaaf dus hou je vast:

Lawson is een man uit Nigeria die we op een van de screenings gevonden hebben. Hij had een grote tumor die uit zijn mond groeide en zijn tanden staken een beetje doelloos uit zijn mond. Geen fraai gezicht, en daarom hield hij er zorgvuldig een doek voor gebonden (opmerkelijk was wel dat hij er voor zorgde dat de doek goed bij zijn kleding paste).

Toen hij voor onderzoek naar het schip kwam hoorden we dat er een gat was gevallen in het operatierooster omdat er een jongetje met een hazenlip malaria had opgelopen. We konden Lawson dus de volgende dag meteen inroosteren. Dit vertelden we aan hem, en hij kon het maar moeilijk geloven.

'Lawson, you will have surgery tomorrow'.

-'Tomorrow....?'.

'Yes, you can stay here tonight, and you will have surgery tomorrow'.

-'I will have surgery tomorrow....Wait, you will take this off tomorrow?'

'Thats right'

-'Thank God, Tomorrow!!'

De paar dagen die hier op volgden heb ik hem niet gezien, want ik was met het screeningsteam mee, maar maandag (precies een week later) was er weer een screening op het schip, dus zaten we met ons team bij elkaar toen hij langs liep door de gang. hij zwaaide naar ons en wij zwaaiden terug. Een van de vertalers vroeg: Wie is dat? Toen Rachel zei dat dat Lawson was wilden ze haar eerst niet geloven en toen ze het wel geloofden waren ze nog steeds stomverbaasd. Ik was niet verbaasd, maar onder de indruk van de verandering! Lawson zelf ook overigens. Hij danste overal in de rondte en liet zijn gezicht zien aan iedereen die het maar wilde zien. Deze vorm van blijdschap is vreselijk besmettelijk, dus iedereen om hem heen begon vanzelf mee te lachen, te dansen en te zingen.

Dit is een verhaal dat ik heb mogen zien gebeuren, en dat maakt me bewust van alles wat ik hier doe. Elk bord dat ik in de eetzaal heb afgewassen, of elke afsprakenkaart die ik in het screeningsteam heb gemaakt, het is indirect allemaal voor de Lawson`s die hier komen en met hun tomeloze blijdschap iedereen aansteken.

'Werken' en een pianoleraar

Hallo Allemaal, Bij deze weer eens wat nieuws uit Afrika! Hier hebben we een wat minder prettige zaterdag achter de rug helaas. Dag en Laura zijn nu echt weg, maar het afscheid was goed zoals het was. Zaterdagochtend hadden we een brunch voor ze geregeld, omdat ze allebei een hekel hebben aan vroeg opstaan, en ze op deze manier niet het ontbijt hoefden te halen. Voor de rest was het een goede reden om nog een keer gezellig bij elkaar te zitten en te kletsen en te lachen. De rest van de dag is in beslag genomen met het pakken van hun spullen, foto`s uitwisselen en rustig aan doen. Om een uurtje of 7 was het tijd om aan afscheid te gaan denken, en hebben we nog even met zijn 6en voor en met ze gebeden op het dok. om half 8 reed de auto met de twee erin naar het vliegveld. Sweet goodbye, want hoewel ik ze liever zelf gehouden had was het voor hun wel echt tijd om te vertrekken, dus voor hun is het beter nu.

Ondertussen gaat het werk nog rustig door. Ik heb nog steeds weinig om handen, maar leer nog steeds interessante dingen bij, en kan nog steeds lekker met kinderen met ballonnen spelen. Er zijn nu in totaal nog 4 screenings over, en wat ik daarna ga doen weet ik echt nog niet. Ik zal wel weer een baantje vinden ergens. Althans, dat hoop ik wel... Zonder werk is er hier niets aan, en dat frustreerd me nu wel van mijn huidige werk. Ik heb vandaag in totaal een uurtje wat kunnen doen, en toen was het werk op. Nou ja, ik zie wel wat er hierna komt. Dit baantje was leuk voor de tijd dat het bestond ;-).

Overigens heeft het feit dat Dag weg is ook een voordeel: Ik ben nu verhuist naar het achterste stuk van de cabin. Daar is meer ruimte, het is donkerder en stiller. Johan (Nederlander) is mijn stapelbedgenoot, en dat is prima zo. Wij blijven allebei tot Augustus, en dat is een belangrijk stuk langer dan al onze huidige kamergenoten. Zo zijn wij een beetje het blok dat sturing geven aan het leven in de cabin. Dit houdt in dat wij het rooster voor het schoonmaken regelen en de standaard zetten enzo, want om een of andere misterieuze reden zijn wij de enige twee die door hebben dat het leven veel leuker is als je kamer een beetje schoon is.

Dan nu over de pianoleraar: Ik heb een pianoleraar :-). Een van de vertalers die in het screeningsteam werkt bleek tot mijn stomme verbazing een van de beste jazzpianisten die ik ooit de hand heb mogen schudden te zijn. Hij heeft het geleerd door videolessen op internet te volgen. Ik heb het geluk dat hij mij wel wat pianoles wil geven, dus ik zit weer te oefenen op mijn bluesjes en loopjes. Misschien kan ik piano spelen als ik thuis kom.... wie weet!

Keerzijde

Hallo allemaal,

hier weer eens een verhaal van mij, en omdat ik niet weet wat ik allemaal ga vertellen, en hoe ik dat ga doen, begin ik maar gewoon een beetje te babbelen.

Afgelopen weken ben ik bezig geweest op de screenings. Elke screening werkte ik met Ruth uit Duitsland om patienten afspraken mee te geven en in een database te stoppen. Op deze functie leer ik een hoop interessante dingen. Ik ben begonnen zelf de diagnose te stellen van patienten die binnenkomen, voordat ik hun kaartje te zien krijg waar de screeners de diagnose op geschreven hebben. Ik heb het vaak bij het rechte eind, en dat vind ik leuk. Ik moet er wel bij vertellen dat het hier vaak ook makkelijk is, want het is allemaal groots. Hernia`s ter grootte van een voetbal zijn geen uitzondering. Ik weet niet of jullie je het filmpje van MS herinneren dat ik in Nederland heb laten zien. Daarin kwam een vrouw voor met een tumor die onder haar kaak groeide. Dit is een mandibular tumour (sorry, ik leer alleen engelse termen) en ik heb er hier al verscheidene gezien die groter zijn dan die van die vrouw op het filmpje. Enfin, ik leer hier een hoop medische dingen dus!

Helaas is mijn werk niet heel intensief. Ik moet vaak wachten op patienten of op papieren of iets anders willekeurigs. Ik zou graag wat meer om handen hebben wat me uitdaagt. Ik vraag me af wat ik ga doen als de screenings over zijn in een paar weken. Ik ben ondertussen alweer over een volgende baan aan het denken. Misschien kunnen ze me hier wel opleiden tot lasser ;-)

Ondertussen begin ik ook de keerzijde van het leven aan boord van de AFM te beleven. Volgende zaterdag gaan Dag en Laura weg, en dat zijn twee fantastische vrienden van me geworden in mijn drie maanden hier. Dat ze weggaan is best moeilijk en erg jammer, maar ik gok erop dat we elkaar nog wel eens opzoeken later. We gaan nog even wat lol hebben in de laatste dagen dat ze hier zijn.

Ik zou graag wat suggesties hebben voor dingen die ik op mijn blog kan melden, want ik weet niet zo goed wat ik hier allemaal vertellen moet. De belangrijkste dingen zijn wel zo`n beetje gedekt nu geloof ik. Rest me nog een ding: Gefeliciteerd Chiel!!!!

Zoeken

Zo, de eerste paar dagen in het screening team zitten erop. Het is nog heel erg divers, en heel erg zoeken wat mijn baan nou eigenlijk inhoud. Dit geldt ook voor mijn collega`s Ruth en Linda. Ons werk is het invoeren van patienten in een computersysteem, en afsprakenkaarten voor ze maken met dagen waarop ze naar het schip moeten komen. Dit is in principe werk voor 2 personen, maar we zijn op het moment met 3 man. Het is nog even zoeken en uitvogelen hoe en wat dit precies inhoudt.

Ik beloof bij deze plechtig dat er een keer een langer blogbericht volgt met meer informatie over van alles en nog wat, zoals verkiezingen enzo....maar nu lukt het even niet allemaal.

Bed! - UPDATE: nieuwe baanomschrijving

Jeej, vanaf vandaag ben ik officieel op mijn nieuwe positie! Vandaag mijn dag zoek gemaakt met data invoeren op de screening. Ik heb dus een bed, en ik besta weer officieel in de logistiek hier.

UPDATE - mijn nieuwe baanomschrijving is nu: Screening Data Entry Tech. Lange naam voor iemand die op screenings met kinderen speelt en dingen in een computer invoert ;-)

Duiken in het donker

ik hoop dat je goed zit als je dit leest, want ik heb het gevoel dat het een lang bericht gaat worden. Er is een hoop gebeurt en veranderd afgelopen week.

Om te beginnen heb ik weer gedoken afgelopen vrijdag. Deze keer hebben we een inspectieronde gedaan met 3 man: Harmen uit Nederland, Ollie Peet (transportations-manager, en 'opperduiker') en ik. Eenmaal in het water daalden we af naar de eerste inlaat die we schoon te maken hadden. Dit is de inlaat die zeewater aanzuigt voor het aircosysteem voor deck 3 en deck 4. Het ziekenhuis is op deck 3 en het is dus belangrijk dat deze inlaat werkt.

De volgende inlaten die we schoon te maken hadden waren aan de andere kant van het schip, dus we zijn onder het schip door gezwommen om daar snel te komen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want onder het schip is geen licht dat doordringt. Het was stikdonker, en zonder mijn zaklamp was er geen verschil tussen open of gesloten ogen. Gelukkig hebben we voor deze gevallen een kompas, en met mijn zaklamp en kompas kon ik in een rechte lijn onder het schip door zwemmen. De anderen was ik na een halve meter al kwijt, en kwijt betekend als je ze niet meer aan kan raken. Eenmaal aan de andere kant van het schip kwam ik aan de oppervlakte, maar Harmen en Ollie waren er niet. Ik hoorde wel iets tegen de zijkant van het schip slaan en ik dacht dat dat misschien signalen waren die zij gaven om onderwater positie aan te geven. Ik dus weer terug onderwater om ze te zoeken, maar dat heeft helemaal geen zin, dus na een minuut langs de onderrand van het schip heen en weer dwalen ben ik maar weer naar boven gegaan. Dit keer waren ze er wel. Het bleek dat ik net eerder dan de andere twee bovenkwam, en vlak voor zij er waren weer naar beneden ging. Elkaar net mis gezwommen dus. De rest van de inspectieronde gebeurde er niet echt iets bijzonders, behalve dat ik voor de grap even de hele schroef heb bekeken. Ongeveer 10 meter hoog, en zwaar indrukwekkend om naast te zwemmen!

Wat ook noemenswaardig is is dat ik mijn laatste dag in de diningroom gehad heb! Ik ben nu officieel werkzaam in het screeningteam, en reis zodoende door Togo naar alle screenings om daar dingen te doen als data invoeren, met kinderen spelen, water uitdelen en liters zweten.

Mijn laatste dag in de Diningroom was zondag, en omdat het een soort traditie is dat iemand die weggaat afgespoeld wordt in de spoelkeuken liep het uit in een groot watergevecht. Iedereen verliet de diningroom zeiknat, met een grijns op zijn gezicht.

Gister was mijn eerste dag op mijn nieuwe positie, en ik heb de dag doorgebracht op het dok. Buiten het schip staat een tent die dienst doet als wachtkamer, en ik was daar met een vertaler om mensen naar de dokter te sturen als het tijd was. Het systeem werkte echter niet fantastisch en de groep werd humeurig tegen de middag. Dit is op zich logisch, maar ik was op dat moment zo`n beetje verantwoordelijk voor een tent met 50 humeurige mensen die honger hadden. Gelukkig bleef iedereen rustig en is de dag goed verlopen. Tegen half vijf had de dokter iedereeen gezien en ruimden we op. Een lange warme dag, en ik was blij dat ik kon douchen.

Vandaag was een stuk leuker. We gaan elke dinsdag naar het handbalstadion om te screenen, en zo ook vandaag. Om 7 uur kwamen we aan, en om 7:15 waren we aan het werk. Ik was buiten om de mensen in banen te leiden. Omdat het niet zo druk was was het niet echt moeilijk, dus mijn werk bestond uit met kinderen spelen en vragen proberen te beantwoorden. Om een uurtje of half negen waren we door de rij van 130 mensen heen. Er waren nu alleen nog wat mensen met baby`s voor het voedingsprogramma. Het voedingsprogramma is bedoeld om kleine kinderen sterk te maken voor de operatie. We moesten nu echter op bevestiging en informatie wachten voor deze drie baby`s. Ik, Linda en Lydia liepen dus alledrie met een klein afrikaantje in de rondte, gewoon omdat het kon. Ik had een kindje van 5 dagen oud met gebogen armpjes, maar die kunnen we hier gewoon recht buigen en het kind zal zich er niets van herinneren.

Mijn werk zal vanaf vandaag ongeveer hetzelfde zijn als wat ik hierboven beschreven heb. Ik weet niet precies hoe het eruit gaat zien, en officieel heb ik geen bed nu, maar daar wordt aan gewerkt....hoop ik ;-) Ik ben weg bij de eetzaal, ik ben niet naar het café verhuist, en ik ben niet officieel bij de screenings aangesteld. Als ik meer weet horen jullie het wel.

Dan om af te sluiten een nieuwe wist-je-dat-rubriek:

Wist je dat:

- ik voor mijn 'nieuwe baan' de hele dag in scrubs mag lopen?

- scrubs eigenlijk een soort van supercomfortabele pyama`s zijn?

- we hier `s avonds veel films kijken?

- afrikaanse kindjes leuk zijn?

- er al een heel aantal operaties gedaan zijn in Togo?

- ik hier 3 tot 5 liter per dag drink als ik buiten ben?

- al dat water weer net zo snel langs mijn rug en hoofd loopt?

- ik geen foto`s mag maken op de screenings?

- er dus niet veel foto`s op mijn blog zullen verschijnen?

- het zwembad op het schip nog steeds leeg is?

Ik wil om af te sluiten jullie allemaal bedanken voor alle steun die ik ontvang! Bedankt dat jullie het mogelijk maken dat ik hier ben, en bedankt voor alle berichtjes die ik blijf krijgen. Het doet met goed!

Logistiek

Even een berichtje om dat beddenverhaal uit te leggen. Het schip is onderverdeelt in afdelingen als foodservices, hospital, sales, engineering, deck etc. Elke afdeling heeft een bepaalt aantal bedden, want de capaciteit van het schip is om een of andere duistere reden beperkt. Als er dus meer ziekenhuisbanen verzonnen worden, moeten er ook bedden verzonnen worden, die bij een andere afdeling gejat moeten worden. Dit kost logistiek nogal wat moeite, maar ik zou op zich wel in mijn eigen bed kunnen blijven slapen. Op papier zou het een ander bed zijn, en dat is het hele verhaal ;-)

Screenen, duiken, werken en meer

Pfoah, het leven vliegt hier voorbij! Er is zoveel gaande, en er is zoveel te doen dat ik het nooit allemaal kan vertellen. Ik zal de hoogtepunten en belangrijkste dingen van afgelopen dagen samenvatten.

Het belangrijkste dat ik te vertellen heb is dat ik weer bij de screenings geweest ben. Dit keer als Data-Entry-person. Hiermee nam ik het werk van Laura over. Mijn taak was het invoeren van alle informatie over patienten. Dat betekent dat ik met een vertaler en een zuster alle patienten te spreken kreeg die we kunnen helpen. We voerden de diagnose in en roosterden ze voor een afspraak. Elke patient krijgt een patientenpas mee, waar de naam en de afspraak op staat. De screening duurde een halve dag, maar er wraren ongeveer 1200 mensen komen opdagen. Die konden we lang niet allemaal helpen die dag, dus probeerden we ze te vertellen dat ze de dagen erna terug konden komen. Dit viel niet in goede aarde, en we moesten met spoed extra mensen van het schip laten komen om de menigte te kunnen controleren. Niet helemaal zoals het zou moeten gaan, maar vanuit de mensen geredeneerd ook wel logisch. Je komt voor hulp, je hoopt, en dan vertellen die witte rijkerds je dat je het later nog maar eens moet proberen. Ik zou ook gefrustreerd zijn.

Enfin. De rest van de dag ben ik op het schip bezig geweest informatie te ordenen en in te voeren, zodat Rachel er mee verder kon. Rachel is de screening-coordinator en ze heeft een hulp nodig voor de rest van de outreach. We kunnen goed met elkaar over weg, dus wil ze dat ik het wordt. Dit zou betekenen dat ik de rest van de tijd mee kan naar de screenings, kan helpen in het ziekenhuis, patienten te spreken krijg etc. Ik hoop heel erg dat dit doorgaat. Het kritieke punt is of de ziekenhuisafdeling een bed beschikbaar heeft, en of Sales-department me wil laten gaan. We bidden en zien wat er gebeurt....

Ondertussen ben ik ook eens onder het schip wezen kijken. Afgelopen vrijdag zijn we met 3 man naar beneden gegaan om de zeewater-aanzuig-gaten te onderhouden. Dit is voor het koelwater voor de airco op het schip. Het eerste dat ik vreemd vond was de manier waarop we het water in gingen. Niets geen ladder of easy-entry, maar een sprong van 4 en een halve meter met alle equipment. Dit zou moeten werken, maar ik verloor mijn luchtcylinder met deze grap. Toen alles weer op zijn plaats zat konden we duiken. We zwommen door het smerige water naar het eerste duikpunt waar we de intake voor dek 3 en 4 zouden vinden. Dit is de belangrijkste om schoon te houden, omdat deze het ziekenhuis koel houdt. De eerste keer dat we onder het schip afdaalden vond ik het wel spannend. Het is donker, en je hoort de generatoren ronken. Helemaal niet zoals ik het gewend was in tenerife, met mooie visjes en 20 meter zicht. Toch had dit ook wel wat, bij de volgende 6 intakes die we moesten schoonmaken vond ik het echt leuk. Lekker met schroevendraaiers schelpen uit gaten beuken, en met plamuurmessen planten weg schrapen. Aan het eind van de duik zijn we nog even bij de schroeven wezen kijken. Die zijn gigantisch! Echt groter dan ik had gedacht. Ik schat de diameter op zijn minst op 6 meter, en het is imposant om naast te zwemmen.

Uit het water gaan deden we wel met een ladder, en bovenaan de trap kwamen we de cameraploeg van discoverychannel tegen die ons duikteam eerder die dag al gevolgd hadden. Ze hadden alleen onze sprong en het uit het water klimmen gemist, dus of we dat even opnieuw wilden doen.... Wij dus weer springen en klimmen, best vermoeiend maar erg leuk. Binnenkort ga ik weer!

Voor de rest gaat het gewone werk nog steeds door. De rest van de dingen die ik doe doe ik in mijn vrije tijd. Hieronder valt ook mijn werk in het cafe hier op zondagavonden. Dit valt eerlijk gezegd tegen, want mensen hier blijken niet echt van koffie te houden. Om een voorbeeldje van een bestelling van zondag te geven: 'Mag ik een singleshot-decaf-latte met soyamelk, met caramel, toffeenut en chocoladesiroop?' Ik word dat geacht 'Natuurlijk' te zeggen, maar ondertussen denk ik iets anders.... Gelukkig kan ik in sommige bestellingen nog wel wat latte-art oefenen, en dat begint weer aardig te lukken. Dat is dus wel weer leuk. Misschien leren ze het ooit wel hier....

Overigens staan er een hoop foto`s van de screenings op Picasa. Klik hierboven op 'foto's'. Deze foto`s zijn gemaakt door de fotografen van MercyShips, want niet iedereen mag zomaar foto`s maken op de screenings. Het zou het voor de patienten heel ongemakkelijk maken.

Screening

Vandaag eens een bericht over het echte werk dat is begonnen. Gister ben ik namelijk ondersteunend personeel geweest bij de eerste screening. Om 5 uur in de ochtend kropen we in de auto`s om de boel op te zetten in het nationale handbalstadion. Dag, Justin en ik waren er alledrie bij, en terwijl het nog donker was regelden we de hekken, schaduwzeilen en andere nodige dingen. Er lagen al mensen voor de poort vanaf de vorige dag, dus zorgden we ervoor dat we om 8 uur stipt konden beginnen.

De screening dit jaar is anders dan het altijd gegaan is. Er worden 30 miniscreenings gehouden in plaats van 2 of 3 grote. Toch kwamen er veel minder mensen opdagen dan ik verwacht had. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat de verkiezingscampagnes begonnen zijn en dat de mensen daar onrustig of zelfs angstig over zijn. Hier gaat dat namelijk gepaard met trucks vol bewapende soldaten enzo. Ik denk dat er in totaal maar 300 mensen zijn geweest.

Helaas waren er onder deze 300 mensen ook genoeg die we niet konden helpen. Ik had de taak om met deze mensen van de pre-screenings-teams naar het gebedsteam te leiden. Die 50 meter zijn lang als je een familie met 2 kinderen bij je hebt, waarmee je in gebroken frans communiceert. Veel mensen wilden echter toch graag bidden, en dat gaf voor mij aan dat dit nieuws ze in elk geval niet wanhopig had gemaakt. Soms zag je in ogen echter dat ze ongevoelig waren geworden voor teleurstelling.

Een leukere taak was het waterboy spelen met Justin. Samen langs de rij met wachtenden om water uit te delen en een beetje te praten met de kinderen en mensen in de rij. Hier was ruimte voor hoop en plezier, en dat is echt een wereld van verschil.

Overigens mochten we geen foto`s maken op de screening. Dit werd gedaan door een MS-fotograaf, en de foto`s komen op picasa zo snel als ik het kan regelen.

Togo en waarom ik er nog niets van kan vertellen.

Beste allemaal,

Ik ben nu al weer een goede vier dagen in Togo. Drie van deze dagen heb ik gewerkt, en dat was om een of andere duistere reden intens. Mijn werktijden zijn uitgebreid. Ik werk in de ochtenden nu vanaf 6 uur tot een uur of 9/half tien. Lunch werk ik van elf tot twee/half drie en diner kost ons nu van 4 tot 8.

Ik ben wel even het land in geweest, omdat er Zaterdag een algehele black-out was op het schip. Dit betekend geen stroom en geen water. Niets dus ;-). Dit was heel vreemd om mee te werken. We hebben besloten om geen Lunch te serveren, en brood in de ochtenden en avonden te doen. Best wel een klus nog, om brood met de hand te snijden voor zoveel mensen. We waren blij dat om 5 uur het licht weer aan ging. Ik leef op dek 3, en daar zijn geen ramen...het was dus stikdonker.

Enfin, we hebben deze dag aangegrepen om een lokaal strand te bezoeken. Onder de kokospalmen zijn we neergestreken, en toen zijn we bij zee gaan kijken. Je kon ongeveer tot je knieen het water in, en als je verder ging dan werd je onderuit gegooit. Niet zwemmen dus, maar in plaats daarvan hebben we op onze rug gelegen in enkeldiep water, en genoten we van de verkoeling van de golven die om ons heen spoelden. Vanaf hier konden Dag en ik de ontwikking van een rip-tide ontdekken in het water. Dit is het verschijnsel dat het water zich op een plek verzameld en krachtig in zee terugtrekt. Als je hierin verzijlt raakt is het het einde, of een mooi verhaal als je het overleeft. Dat ding ontwikkelde zich dus vlak voor onze neus. Is zo`n duikcurcus nog ergens goed voor ook, want de rest had het niet gezien en een wilde daar enthousiast het water in rennen. Toen wij echter heel fel reageerden geloofden ze ons gelukkig, en iedereen leeft nog veilig en wel! Je beleeft nog eens wat hier...

Nu heb ik even pauze, en denk erover om te gaan slapen tot ik weer moet werken, want het werk is intens geworden in Afrika, en iedereen in ons team is er moe van geworden. Nog een maaltijd serveren en dan zijn we weer klaar voor twee dagen. Dinsdag mag ik op de screening werken, en ik kijk er naar uit!

We zijn er!

Bij deze kan ik melden dat ik veilig en wel voet op Afrikaanse bodem heb gezet! Mijn eerste impressie van Afrika was: Dit is niet zo heel slecht! De verhalen over Benin waren veel slechten dan hoe het er hier uit ziet.... Tsja, het ruikt buiten wel opmerkelijk, maar we leven niet in een open riool hier. Het water is niet zo schoon als in Tenerife, maar ook niet troebelbruin. Het uitzicht aan de kant waar de haven niet is is erg mooi. Bomen en groen. We liggen afgemeerd naast de legervloot van Togo. Dit betekend 2 schepen van ongeveer 50 meter lang... Zal er eens een foto van maken.

Overigens staan er nu duikfoto`s en foto`s van de aankomst in Togo op internet. Deze keer heb ik er voor de liefhebber ook wat filmpjes tussen gemikt. Ik hoor wel of dat een succes is of niet (of ze uberhaubt te zien zijn enzo...).

Ik kan op het moment nog niet veel over Togo melden, dus dat komt een andere keer. Ik heb wel een paar dingen waarover ik de vorige keer mee in gebreken gebleven ben. Bijvoorbeeld de term 'Stretcherbearer-team'. Dit is een onderdeel van het Emergency-medical-team. Dit is het team dat in noodgevallen op het schip eerste hulp verleent aan slachtoffers, en ik ben een van de brancard-dragers. Ziet er leuk en officieel uit, zo`n geel hestje met schreeuwende rode letters. Mijn taken in het team zijn brancards dragen en crowd-control doen. Crowd-control (menigte-controle) houdt in dat ik mensen die willen zien wat er aan de hand is met hun gewonde crewmaatjes. Op zich wel een uitdagende taak dus, en je zit bovenop het eerste-hulpproces, wat erg interessant en leerzaam is.

Ook wat informatie over de piratenwacht. Hiervoor had ik me opgegeven, en dat bleek erg leuk. Het houd in dat je aan dek een oogje op schepen houdt. Het is een sport om het eerst schepen aan de horizon te spotten, en ik was er best goed in. Ook de nachtkijker en de radio die er bij kwamen kijken zijn leuke speeltjes, en de nachten waren erg mooi. Ik heb er dus van genoten, ondanks het feit dat er geen piraat is komen opdagen... Voor niets gewacht ;-)

Als jullie nog vragen hebben, of dingen die jullie willen weten, laat mij dat dan weten. Ik zal het proberen op te nemen in mijn volgende blog-bericht.

Zijn knuisten aan het roer, heel sterk en heel stoer!

Ik zit terwijl ik dit schrijf al 4 dagen op zee, en het is fantastisch om te varen. Je ziet op zee veel dingen die je niet voor mogelijk houdt dat ze 20 meter naast je bed voorbij dobberen. We hebben hier Dolfijnen, orka`s, vliegende vissen en verschillende soorten walvissen. `s Nachts zien we fluoriscerend plankton oplichten in onze boeggolf. En `s nachts is het waanzinnig donker, dus heb ik hier de mooiste sterrenhemel die je je maar kan voorstellen.

Nu we Afrika naderen wordt het steeds warmer hier. De luchtvochtigheid neemt toe, en `s nachts koelt het niet echt meer af. Dit betekend dat we lekker lang aan dek kunnen zitten, wat we dus ook doen. Gisteravond zaten we met Dag, Maren, Laura en Justin op de omloop van de brug met een gitaar, oplichtend plankton in het water, en een lichtshow boven ons. Magische momenten zijn dat.

Het wordt ondertussen tijd om uit te leggen waarom ik een citaat van ` Benjamin Ben` als titel van dit stuk heb genomen. Het leek me toepasselijk omdat ik vandaag waarschijnlijk aan het roer mag. Echt te gaaf om eens te proberen. Het stelt niet veel voor, want alles wat je moet doen is het goede cijfer op het kompas op de naald houden, maar het idee het schip te sturen is gewoon gaaf ;-)

Overigens is het schip op het moment heerlijk rustig aan het schommelen. Dat is echter niet de hele tijd zo geweest. De eerste twee dagen heeft het flink geheld. We hebben periodes gehad dat we een hoek van 25 graden maakten. Voor een schip als dit is dat best veel, en sommige mensen begonnen met grote ogen te vragen hoe schuin nog veilig was. Ik had voor mezelf de theorie dat zolang we onze juiste koers voeren er niets aan de hand was, en net toen ik dat bedacht had begon de poolster te bewegen. We moesten koers wijzigen om het schip weer stabiel te krijgen....

Enfin, we varen nu dus weer heerlijk rustig en de juiste koers. De voorspellingen zijn goed, en het wordt een mooie cruise vanaf nu. Zoals Maren (werkt op de brug als Deckhand) zegt: We`ve got good seas ahead!

Nu voor de wist je dat:

Wist je dat:
- ik morgenavond op Piratewatch sta?
- ik in het emergency-stretcherbearer team zit?
- het onmogelijk lijkt een foto van vliegende vissen te maken?
- ik binnenkort avonddiensten in het cafe ga draaien?
- ik dankbaar ben dat ik dit allemaal mee mag maken?
- We alle afleveringen van Band of Brothers gezien hebben?

Ik zal proberen wat goede foto`s en filmpjes van de vaart op mijn fotosite te zetten. Dat zegt over het algemeen meer dan een lap tekst! tot typs maar weer!

Foto`s!

Oke, ik heb het helemaal ontdekt! Voortaan staan mijn foto`s op http://picasaweb.google.nl/DanielDondorp ! Link blijft op mijn log staan! Klik hierboven op de magische fotoknop en voila!

Werken, duiken, varen en meer.

Ik bewaar het interessante deel van dit verhaal voor later, omdat ik in mijn vorige bericht beloofd had wat over het werk hier te vertellen.

Een standaard werkdag ziet er als volgt uit: Ik sta om 6:15 op en zorg dat ik om 6:30 in de diningroom ben. Daar is komt de rest van het team dan ook en dan maken we de ontbijt-buffetlijn klaar. Dit houd in dat we alle cereals (loops, cornflakes, etc) neerzetten, al het broodbeleg klaarzetten, brood snijden en klaar zetten, koffiemachines legen en vullen, drinken regelen (melk, water, limonades...), ijsblokken halen om de vleeswaren koel te houden, de afwasmachines starten, zorgen dat er bekers enzo beschikbaar zijn. Dan is het ongeveer 7:00 en begint het ontbijt. Het werk bestaat nu voornamelijk uit afwas en bijvullen tot 7:45. Om 7:45 sluiten we de lijn en beginnen we met opruimen en schookmaken. Dit houd ons wel bezig tot een uurtje of 9.

Dan moeten we om 11:30 terug zijn om de lunch voor te bereiden. Dit werkt hetzelfde als met het ontbijt, alleen hebben we nu 2 lijnen, en is er warm eten en groenten. (sla, tomaat etc). Lunch is altijd druk en het duurt een uur ipv 45 minuten. Het er is dus veel meer afwas, en veel meer voor de rest om schoon te maken. Het kost ons ongeveer tot 14:30 om dit schoon en mooi te krijgen.

De voorbereidingen voor het diner zijn hetzelfde als lunch: Warm eten, brood, groenten, etc. Diner is van 17:00 tot 18:00, en he afronden hiervan kost tot ongeveer 19:30. Dat was dan een werkdag... :-)

Oke, het interessante deel is korter, maar veel leuker: Ik heb namelijk de kans gehad om hier een scubaduik-cursus te volgen, en nu ben ik een gecertificeerd open water duiker. Ik mag tot 18 meter duiken, en dat is eigenlijk wel diep genoeg ;-) Het is echt zo gaaf om door een geheime onderwaterwereld te zweven en dingen te zien die maar heel weinig mensen zien. Het is moeilijk te beschrijven hoe het is, maar het lijkt veel op vliegen. Echt heel gaaf om te doen.

De reden waarom ik het kon doen was iets minder mooi: het schip heeft duikers nodig om de zeewaterinlaten van de airco schoon te maken. Als ik de verhalen van mensen die dat gedaan hebben hoor is dat vies. In de haven in benin hadden ze 10 centimeter zicht, en was het voor de rest een soort open riool...Wat een vooruitzicht ;-) Eerst maar eens wat ervaring opdoen met duiken op mooie heldere plaatsen...en voor de rest voorbij dit doel kijken naar wat ik in de toekomst met dit gebeuren kan doen!

Over een paar dagen varen we uit! Op naar Togo! Ik mag maar weinig specifieks vertellen voor onze veiligheid hier, dus ik zeg alleen maar dat ik er veel zin in heb en dat ik een manier aan het uitvogelen ben om mijn hangmat aan dek te kunnen hangen. Daar ga ik zo nog even aan verder. Goed dat ik veel te veel touw heb meegenomen ;-)

Ondertussen gaat het gewone leven op het schip gewoon door. Dat betekend over het algemeen een hoop lol met de mensen hier. Veel te doen, te druk met van alles en nog wat zijn om aan bloggen toe te komen, 2 minuten douchen, etc.

En nu voor een nieuwe wist je dat-rubriek:

Wist je dat:

- de tafeltennistafel (nog steeds) kapot is?

- de koffiemachine ondertussen niet meer kapot is?

- het zwembad dat het schip gekregen heeft af is?

- we te weinig water hebben om het te vullen in Togo?

- het nu dus een nutteloze stalen bak is?

- Dag ook fan is van Band of Brothers?

- we begonnen zijn met het kijken van de serie?

-er foto`s van mijn duikavontuur op mijn fotoblog komen?

Dat was het weer voor nu! Tot typs maar weer!

Haiti, Togo Tenerife

Beste Allemaal!

Het is, zoals altijd, weer een drukke tijd hier. Er is weer veel te veel gebeurd, en daarvan kan ik weer maar een klein beetje vertellen. Hier komen de belangrijkste punten, te beginnen met de dingen van mondiaal belang.

Haiti. Zoals sommigen van jullie misschien al weten zijn er daar Disaster Relief Teams van MS aan het werk. Veel kan ik hierover niet vertellen, omdat men het werk dat deze teams doen stil wil houden. Dit is omdat er gewapende benden door Haiti zwerven die equipment van hulpverleners roven. Het is dus genoeg om te weten dat er hulp is, en dat er wat progressie in zit. Helaas zijn er weinig voorzieningen en spullen om mee te werken voor de teams ter plaatse, omdat de spullen door slecht transport veel vertraging oplopen, of de spullen voor die tijd al gejat zijn door derden.
Mercy Ships heeft ervoor gekozen niet echt actief te zijn in de media, omdat ze niet het laatste woord heeft in het nieuws dat gebracht wordt. Er zijn wat verdraaiingen in eerdere intervieuws geweest, en daarom zegt MS niet heel veel in de media. Bij deze weten jullie echter wel dat er wat gebeurt van onze kant. Voor meer info hierover kan je op www.mercyships.org of http://www.facebook.com/MercyShips?ref=ts&v=wall terecht.
Overigens is het goed om te weten dat we ons ook ten volle focussen op onze taak in Togo, omdat de behoefte aan hulp daar even groot is als in Haiti, en helaas is deze behoefte niet zo duidelijk voor de wereld dat er Gironummers voor in het leven geroepen worden. Daar ligt onze eerste prioriteit dus, ook omdat MS niet echt een organisatie is voor hulp in directe crisis.

Nu het plaatselijke nieuws ;-).

Afgelopen weekend ben ik met Laura, Rachel, Dag en Justin in Los Christianos geweest. Hier op een strand rondgekeken en gezwommen. De golven op dit strand waren echt heel gaaf, maar de ondergrond was niet om over naar huis te schrijven. Toch ga ik dat de doen.
Vanaf waar de zee begon, begonnen ook de scherpe rotsen en keien. Het in en uit het water gaan was dus een ware uitdaging. Het openhalen van je voeten was het hier echter wel waard, want ik heb nog nooit eerder in zo`n heldere zee met zulke fantastische golven gezwommen!

Gister was Dag jarig. Ter ere daarvan gaan we vanavond ergens eten, dus ik ben benieuwd. Gister hebben we met een groepje (weer) Men in Tights gekeken in de International Lounge (dat is de grote samenkomstzaal). Aan het begin van de film haalde Justin een pakje tevoorschijn met de tekst: Als je het cadeau wilt hebben, moet je het gebruiken ook! Dag heeft de hele avond in majo over het schip gelopen. Om met de woorden van Little John te spreken: 'You have to be a man to wear tights'.

Het schijnt dat ons Diningroom-team samen met het synchroonlopende Galleyteam morgen mee uit eten genomen worden door ons Departmenthead Peter. Ben benieuwd!

Ik begin er zo langzamerhand over na te denken om eens een paar blogberichten te posten over wat ik hier het grootste gedeelte van de tijd doe: werken! Geloof het of niet, ik werk hier ook nog! Daarover volgende keer dus meer, en wellicht ook met foto`s enzo.

Tot typs!

We know where you`ve been....

De afgelopen dagen is weer heel veel gebeurd, en heb ik ook weer heel veel gedaan. Werken in de weekends is hier niet vreselijk, omdat er geen lunch geserveerd wordt. Zodoende heb ik dan een pauze van ca 10:00 tot 16:30. Zo kon het ook gebeuren dat ik afgelopen zaterdag met wat mensen in een MS-auto naar Puerto de la Cruz ben geweest. Daar konden we naar een soort zoutwaterzwembad, wat erg leuk was. Het water was steenkoud, en Alex commentaar was dan ook: 'The cold isn`t the worst, it`s breaking the ice on the way in that hurts'. We waren precies op tijd terug om weer aan het werk te gaan. De volgende dag was een zondag, en daardoor was er niet veel te doen op het schip. Veel mensen waren naar de kerk, en de stad was zo goed als dicht, dus heb ik in de pauze niet al te veel uitgevoerd. Beetje gelezen, met mensen gekletst, een uurtje met wat mensen door de stad en het stadspark gezworven. Die avond weer gewerkt, en daarna de film 'Men in Tights' gekeken met een paar mensen hier. (Voor de geinteresseerden: Maren, Laura, Annie, Justin, Dag, en ik) Justin had die film meegenomen van huis. Ik had hem al een paar keer gezien, maar als je hem nog niet kent: Zorg dat je hem leert kennen, want hij is geweldig!.

Die maandag konden Justin (die overigens uit Rijnsburg komt, en heel veel mensen blijkt te kennen die ik ook ken) en ik fietsen lenen van Marianne en Maaike (lang leve de Nederlanders hier). We zijn eerst even bij het strand wezen kijken, wat ongeveer een half uurtje fietsen is vanaf het schip. Daar stuitten we op wat klippen en rotsformaties aan het water, en die zagen er fantastisch mooi uit, dus daar zijn we een stuk ingeklauterd/lopen/klommen, tot we niet verder konden zonder risico te lopen te verdrinken in een ruig stukje zee.

De rest van de dag zijn we bezig geweest naar La Laguna te fietsen. Dat is een historisch dorpje dat boven op de berg ligt waar Santa Cruz ook op ligt. Na twee uur omhoog fietsen besloten we eens op de kaart te kijken hoever we waren. Het antwoord op deze vraag was: Nog net niet op de helft! Toen zijn we maar omgekeerd, en in iets meer dan 5 minuten legden we het stuk af waar we omhoog twee uur over gedaan hadden. Dat ging waanzinnig snel, en het was echt ongelofelijk gaaf om zo downhill te kunnen gaan met 50+ km/h.

Die dinsdag zou er een groep mensen naar hetzelfde strand gaan als waar Justin en ik eerder waren. Ik kon nog in de auto en ging dus mee. We besloten op gegeven moment een stukje te lopen, en ik stelde voor om eens bij die rotsen te gaan kijken. Het tij was nu laag, en ik verwachtte verder te kunnen komen dan eerst. Alex en ik klommen een stuk, en net voor het punt waar Justin en ik eerder waren, stuitten we plotseling op een groep naakte mannen! We waren nogal verbijsterd, en haastten ons terug. Toen we met zijn tweeën de hoek om kwamen zagen we wat lokale mensen kijken: We know where you`ve been.....

Nu voor de rubriek Wist je dat...?

Wist je dat...

- er veel getafeltennist wordt op het schip?

- mijn cabinmate net vertrokken is, en ik nu de boel alleen heb?

- een van mijn andere roommates er een rare muzieksmaak op nahoud, waar ik nu lekker naar mag luisteren?

- de Airco het vanmorgen niet deed, en het ineens heel warm was om te werken?

- als de Airco het wel doet, mensen zeuren over de kou?

- je mij pakketten kunt sturen?*

- het eten hier over het algemeen prima is?

- er waanzinnig grote krabben aan het einde van het dock leven?

Nee? Dan weet je het nu!

*Het is normaal heel duur voor mij om een pakket te ontvangen, maar als het via het hoofdkantoor in R`dam gestuurd wordt, dan vullen ze de containers er mee op die toch naar het schip moeten. Het duurt wat langer, maar het is wel gratis om te ontvangen voor mij.

Welcome in America!

Het wordt steeds duidelijker dat ik hier in een soort Amerika zit. Dat merken jullie ook omdat er vanaf vandaag een disclaimer op mijn blogs komt. Er zijn een hoop kleine, en sommige grotere dingen waaraan je echt merkt dat het hier amerikaans is.

Voorbeelden:

- Overal bordjes waarop staat dat dingen op eigen risico zijn (zoals het laten drogen van je was in de Laundry-room)

- 2 maal daags warm eten, en mensen die heel raar naar mijn lunch van boterhammen kijken.

- Mensen die bij het minste of geringste uitbarsten in een 'Oh my gosh!'

- Dingen op een bepaalde manier doen, omdat dat gewoon zo gedaan wordt. (Zo zetten we bijvoorbeeld de ham tijdens de maaltijden op ijs, zodat het goed blijft. Een bak met sardientjes echter, staat gewoon de hele tijd te wachten tot we hem terug in de koelkast zetten. Op mijn vraag waarom de ham wel op ijs moest, en de sardientjes niet was het antwoord: Weet ik niet, dat doen we gewoon zo. Vervolgens blijft het ook zo)

-Het heeft me twee weken gekost om de dweilemmer op mijn eigen (efficiëntere) manier te kunnen gebruiken

-Mensen vragen: Hebben jullie ook supermarkten in Nederland?

-enzovoooorts

Ik wilde eigenlijk alleen de disclaimer doen vandaag, maar toen dacht ik: 'Ach, ik kan het net zo goed even uitleggen..'

Wasti

Omdat op het moment mijn tweede lading was van vandaag draait, en ik zodoende kan kiezen tussen duimen draaien of bloggen, ben ik weer aan het bloggen geslagen ;-)

Ik zal eerst even heel trots vermelden dat ik vanmorgen om 9 uur al aan de wasmachine stond op mijn vrije dag. Net besloot ik dat als het dan toch wasdag is, ik net zo goed gelijk mijn beddegoed enzo kon doen.

Overigens heb ik me geheel vrijwillig, en weloverwogen, opgegeven voor franslessen aan boord. Mijn fransdrang begint vorm aan te nemen ;-) Als mevrouw Lugtigheid of mevrouw van Lambalgen dit hadden geweten.....

Op het moment heb ik persoonlijk niet zoveel te melden, dus denk ik dat het voor jullie leuk is om was meer van het schip, de missie enzovoorts te horen. Als dat je niets lijkt moet je met je linkerwijsvinger op ALT drukken, en dan, tegelijkertijd, met je rechterwijsvinger op F4.

Goed, voordat de Africa Mercy naar Tenerife kwam heeft ze 9 maanden in Cotonou, in Benin gelegen. Hier zijn (maar liefst) 6733 operaties verricht. Op zich klinkt dit niet als heel veel, maar denk je eens in hoeveel individuen dit zijn! Zet ze in gedachten eens in een rij voor een ijscokar, maar dan niet voor een ijsje, maar een levensreddende operatie.

Omdat statistieken voor de rest niet erg veelzeggend zijn heb ik een verhaal van een operatie in benin gehoord van Maaike, die hier nu ook aan boord is. Zij was erbij, en het lijkt me dan ook redelijk dat ik het in haar woorden weergeef:

[maaike modus on]

Een van de laatste patiëntjes was een baby met een hazenlip, Wasti heet hij. Zijn moeder was een bijzondere vrouw. Door de aandoening werd het kindje niet geaccepteerd in het dorp. De moeder van Wasti was een van de vrouwen van haar man. Hij had elk van zijn vrouwen een koe en een stukje land gegeven, zodat ze voor zichzelf en hun kinderen konden zorgen. Deze vrouw had al eerder een kindje met een oogaandoening gehad en nu Wasti. Om het ziekenhuis voor de eerste te kunnen betalen, had ze haar stuk land verkocht en voor Wasti had ze haar koe verkocht om een ziekenhuisbezoek en de reis naar het schip te kunnen betalen.

De verschillende stammen gebruiken tatoeages of inkervingen op de wangen om iemand te ‘markeren’ als stamlid. Ik vind dit nog steeds bijzonder om te zien. Maar wanneer zieke kindjes binnenkomen, die geen inkervingen hebben, dan weet je al hoe laat het is. Ze worden niet erkend als stamlid, ze worden gezien als vervloekt en daardoor ‘horen ze er niet bij’. En in een maatschappij waar relaties voorop staan, betekent dat een bestaan als outcast.

Maargoed, terug naar de Wasti's moeder. Ook Wasti had geen inkervingen. Na de operatie kreeg hij al snel speciale make-up (een soort eyeliner) op om aan te tonen dat hij er nu bij hoorde. Zo vreemd voor ons en zo veelzeggend voor Wasti en zijn moeder.Voor patiënten die geen mogelijkheid hebben om zelf voor vervoer terug te zorgen, is een speciaal potje om in reiskosten te voorzien. De moeder had niets en kreeg dus dit reisgeld aangeboden. Ze was heel erg bescheiden en kon het moeilijk aannemen, omdat ze vond dat er al zoveel voor haar en haar kindje was gedaan.

Vorige week ontstond het idee om de moeder geld te geven om een koe te kopen. Een van de verpleegkundigen is gaan uitzoeken wat een koe kost en is gaan zoeken naar plaatjes om duidelijk te maken wat de bedoeling was. Gisteravond is zij met twee anderen dus naar moeder gegaan met een plaatje van een koe en voldoende geld om er een te kopen. Ze wilden zo weinig mogelijk mensen hiervan op de hoogte brengen, omdat Wasti's moeder alleen maar in gevaar komt wanneer men weet dat ze zo’n (relatief) groot bedrag bij zich draagt. Met het plaatje van de koe en het laten zien van het geld, begreep moeder wat de bedoeling was. Met enige twijfel durfde ze na een 'overdonderde minuut' het geld aan te nemen. Terug bij Wasti heeft ze hem geknuffeld en een klein feestje gevierd. Vanochtend om half zes is ze naar het busstation gebracht op weg naar haar eigen dorpje… met hoop voor de toekomst en een gezonde zoon

[maaike modus off\]

Er zijn in de afgelopen 9 maanden dus 6733 van deze verhalen ontstaan..... Een lijkt me per keer meer dan genoeg om te lezen, omdat de blogberichten zo lang worden anders. De beloofde informatie over het schip enzovoorts bewaar ik voor een andere keer.

Ik moet wel zeggen dat ik nu eigenlijk het liefst per direct naar Togo vertrek. De tijd hier is voor het schip noodzakelijk, maar ik merk daar weinig van. Ik werk braaf in de eetzaal, en vermaak me prima in mijn vrije tijd, maar het is toch niet waar ik voor gegaan ben. Een soort van lang kamp, met veel corvee ;-) Ik zit hier nu al 12 dagen....pfoah....

ps. Het verhaal van Wasti leek me toepasselijk, vanwege de naam van het jongetje en mijn bezigheden nu.

Nou, dat wastie dan weer!!

Ga er maar eens lekker voor zitten....

....want we hebben er zin in vandaag! Ik heb nu even een tijdje om te typen. Het wordt dus een redelijk lang verslag dit keer.

Oke, laten we met het begin van het eind van het afgelopen jaar beginnen (oudejaarsavond dus). Op Oudjaarsdag moest ik werken, maar omdat het een Ships-Holiday (vakantiedag) was, was dat niet al te lang. Ik begon met een shift van 7:00 tot 9:30 en de avondshift was van 16:30 tot 19:30

Wat ik overdag precies gedaan heb herinner ik me niet meer eigenlijk, maar waarschijnlijk ben ik die dag even wat wezen lopen, en heb ik lekker aan dek zitten lezen. Die avond spraken we met wat mensen af om de stad in te gaan om wat op te pikken van het lokale oud-en-nieuw gebeuren. Tot onze stomme verbazing waren alle straten compleet leeg om 23:00. We hadden gehoord dat er vuurwerk zou komen, en hebben dat dus afgewacht. In het laatste kwartier voor middernacht liep het plein waar we waren steeds voller, en om twaalf uur was het ineens druk. Na het vuurwerk, wat overigens erg mooi was, zijn we een beetje door de straten gaan dwalen, en op een of ander pleintje stuitten we op een latin-bandje dat erg zijn best deed. Er waren best veel mensen daar, maar het feest begon pas toen de MercyShippers het ontdekten. Al vrij snel bestond ongeveer een derde van de aanwezigen uit MSers, en op een of andere manier sloeg iedereen aan het dansen. Ik dacht altijd dat spanjaarden van dansen hielden, maar de spanjaarden op Tenerife vonden het een bezienswaardigheid, en trokken massaal hun foto- en videocamera`s. Rare jongens, die spanjaarden ;-)

Enfin, om 2:30 waren we ongeveer terug op het schip, en ben ik gaan slapen. Omdat we geen raam in onze hut hebben heb je hier zonder klok geen idee van tijd. Ik werd dus wakker in de veronderstelling dat het ongeveer half negen moest zijn, maar schijn bedriegt. We hadden collectief tot ongeveer 12:30 geslapen. Op zich geen overbodige luxe op je vrije dag.

We hadden de avond van tevoren al ingecalculeerd dat we het ontbijt hoogstwaarschijnlijk zouden missen, en omdat het op 1 januari een ShipsHoliday was zou er geen lunch zijn. We zouden dus met een paar mensen (Chelsea, Paul, Kelly, Esthea en ik) in de stad op zoek gaan naar lunch. Het bleek echter dat zo`n beetje alle tentjes nog gesloten waren. Voor de amerikanen echter geen probleem: 'Let`s go to Burger King!'. Dat leek mij nou niet echt een fantastisch ontbijt, en ik beperkte mij tot wat te drinken, terwijl de rest van de aanwezigen een dubbele cheeseburger op hun nuchtere maag gooiden. Nou ja, voor elk wat wils toch?

De volgende dag (2 januari) had ik met Lindsay (canada) en Bethany (USA) afgesproken om ergens een goed stuk te gaan wandelen. We zijn met de bus naar het noorden van het eiland gegaan, en hebben een heel mooi stuk langs de zee gelopen, en uiteindelijk over een soort berg naar een dorp gegaan waar weer een bus zou zijn. Het was nou niet echt een berg waar je in Oostenrijk U tegen zou zeggen, maar het viel de meiden behoorlijk zwaar.

Aan de andere kant van de berg was een soort bos dat ik nog nooit had gezien, maar het was erg mooi. Ik heb er helaas geen foto`s van gemaakt, maar ik zal eens kijken of ik er wat van kan vinden in de gemeenschappelijke MS fotodump hier.

In de bus terug vroeg een man waar we vandaan kwamen. Toen hij drie verschillende antwoorden kreeg werd hij nieuwsgierig naar hoe dat kon. Wij vertelden dus van MercyShips, en hij was echt geïnteresseerd. We hebben hem uitgenodigd voor een rondleiding op het schip, en diezelfde avond kwam hij zich melden, samen met zijn vrouw. Ze vonden het beiden erg leuk, en hij dacht erover om ook te komen als hij met pensioen was, of gewoon eens een jaar tijd regelde.

Afgelopen zondag ben ik hier naar een lokale internationale kerk geweest. Ik moet eerlijk zeggen dat het heel maf was om zo`n inkijkje te hebben in zo`n gemeenschap die zover weg van huis gewoon bestaat. Het was wel een goede dienst overigens. Het probleem band hebben ze geëlimineerd door midi-tracks te gebruiken, maar de preek ging over Gods plannen met Israël, en dat was heel goed. Gebaseerd op Ezechiël, en erg direct en goed.

Na de kerk nog over een soort lokale toeristische markt gelopen (troeptroeptroep), en langs de kust terug naar de auto. Over de auto`s gesproken; veel van de MercyShippers hebben iets tegen de Laro`s, maar als ik ze hun bezwaren hoor uiten (sloom, trekt niet goed op etc) geloof ik dat ze liever een porsche hadden gehad, en niet echt weten wat een Laro allemaal doet ;-)

Nouja, to zover maar weer dit keer. Overigens wil ik nog bedanken voor alle steun en reacties die ik van jullie krijg! Echt heel leuk!

Tot typs!