Voor wie het leest...

Ik ben nu al iets meer dan een week in Noorwegen, en kom net van het Oase-festival in Fredrikstad terug. Maren en ik hebben hier een week Mercy Ships gepromoot op een stand daar. Flyers uitdelen en uitleg geven. Omdat ik geen noors spreek, en de meeste Noren geen engels willen spreken als het ook in het noors kan, heb ikzelf niet heel erg veel mensen gesproken. Maren heeft een redelijk aantal mensen gesproken, en ik geloof dat we gedurende de week wel wat mensen bereikt hebben met de boodschap. Het was een goede week van lekker kamperen, opwekking in het Noors eigenlijk, inclusief alle liedjes in het noors. Ik kon dus vaak in het Nederlands meezingen.

Mijn werk bij MS zit er nu dus echt op, en ik heb het fantastisch gevonden! Ik heb de afgelopen 6 maanden onwijs veel geleerd, gezien en beleeft. Ik heb vrienden gemaakt en Togo leren kennen. Ik heb fantastische momenten beleeft, en moeilijke dingen gezien. Over het geheel genomen is het een prachtige tijd geweest, en ik ben onwijs dankbaar dat dit voor mij allemaal mogelijk was. Bedankt aan iedereen die mij op welke manier dan ook heeft bijgestaan, en iedereen die een trouwe lezer van deze blog was. Onwijs bedankt, ik kan het niet anders zeggen.

Dat was hem dan...

Vanavond spring ik (hopelijk) het vliegtuig in. Nu heb ik nog moeite met afscheid nemen van het schip met alle geweldige mensen. Vandaag voor de laatste keer op mijn werk geweest, en een klein feestje gevierd met de dagwerkers die mijn vrienden zijn geworden hier.

Vandaag hoorde een van de dagwerkers (Emmanuel) dat hij een operatie moet ondergaan. Hij had pijn bij het plassen, en was daarom naar de crewkliniek gegaan. Daar werd hem verteld dat hij chirurgische maatregelen nodig heeft, maar dat we dat op het schip helaas niet kunnen. Hij moet nu een lokaal ziekenhuis bezoeken, maar heeft daar absoluut geen geld voor. Ik heb dus besloten dat het geld dat ik overheb aan dit doel ga besteden... ik weet niet hoeveel een operatie hier kost, maar ik weet wel dat als hij geld overheeft hij dit ten goede van anderen zal gebruiken.

Het is heel gek om hier te zitten en in de chaos van pakken in een te kleine cabin mijn laatste blogbericht te typen. Het voelt zo gewoon om hier rond te lopen, en het idee dat ik voorlopig niet terug kom is heel maf.

Ik heb hier een toptijd achter de rug! Bedankt iedereen die me ondersteund heeft!

Het einde nabij.

Langzaamaan maak ik me hier klaar om ervandoor te gaan. Vandaag ga ik beginnen met inpakken, en dat is een vreemd gevoel. Vooral omdat het leven hier nog in volle gang is. Een paar voorbeelden van waar we hier dan zo druk mee zijn.

Aan het begin van de week was het laatste bezoek van MS aan de Dovenschool van Lome. Johan leidde dit, en samen met hem en een kleine 20 MS-ers kwamen we `s avonds gewapend met spelletjes, vouwballonnen, schmink en gezelligheid aan. Een aantal uur werd hier gevuld met simpelweg spelen, lachen en lol maken. Die kinderen zijn echt zo leuk, dat geloof je niet! Ze maken je alles duidelijk met gebaren, en hebben onwijs veel geduld met je. Het is ook heel vreemd om 30 tot 40 kinderen uit hun dak te zien gaan, en ondertussen is het nagenoeg stil. Op picasa (link bij Foto`s) staan wat foto`s van deze kids.

Op de terugweg reed Johan in konvooi met Karen achter hem terug naar het schip. De derde auto was al wat eerder weggegaan. Johan was teamleider hier, en nam zijn verantwoording heel goed op door al in het begin duidelijk te maken dat iemand een oogje op Karen moest houden, zodat ze achter ons zou blijven. Zij zaten namelijk met 5 meiden in de auto, die allemaal een beetje naief kunnen zijn. Toen we eenmaal nog maar 10 minuutjes van het schip verwijderd waren haalden we een vrachtwagen in. Voor de vrachtwagen bleven we wachten tot Karen het ding ook inhaalde. Dat gebeurde echter nooit. Een paar minuten verstreken, en Johan vond dat het te lang had geduurd. Hij draaide de auto en ging terug om te kijken wat het oponthoud was. We reden terug tot voorbij het punt waar we ze kwijtraakten en zagen ze nergens, dus gingen we nog iets verder. Daar zagen we dan eindelijk een MS - auto op de andere baan richting het schip rijden. In de veronderstelling dat dit ze waren draaiden we de auto en reden terug naar het schip. Daar waren ze echter nog niet aangekomen. De auto die we gezien hadden was niet van hun. Johan pakte dus een andere auto, uitgerust met Radio, en ik sprong er bij hem in. We reden nog een keer het laatste stuk van de route, maar zagen niets. Ook verkregen we geen radio-contact. We lieten de receptioniste dus snel de security-officer roepen, en in 10 minuten tijd waren zij, de kapitein, en de managing Director op de been, samen met het beveiligingsteam. Ze bleven radio-contact zoeken, telefoonnummers proberen en plaatsen uitsluiten waar ze niet konden zijn. Geen resultaat, dus was ik echt heel ongerust. Na een klein uur zoeken zonder resultaat wilden ze net een paar zoekauto`s uitzenden, toen we een antwoord op de radioberichten kregen. Een zenuwachtig giechelende Trina liet weten dat vehicle 600 op weg was naar het schip. 10 minuten later kwamen ze inderdaad aan. Ze waren ijs gaan eten, en achter de truck linksaf geslagen!!! Ik dacht dat ik gek werd toen ik dat hoorde! Ik was echter wel heel blij dat geen enkel rampscenario dat ik in mijn hoofd voor mogelijk hield gebeurd was.....

Voor de rest zijn er nog maar weinig dingen te melden, dus doe ik dat op de bekende wist-je-dat manier:

Wist je dat:

- De shipshop en snackbar hier eigenlijk compleet leeg zijn?

- Als je iets te snacken wilt hebben het dus echt zelf moet maken?

- We hier daarom dus veel bakken?

- Er gister door Rachel een Lemon-merengue-taart is gemaakt?

- Dit is gebeurt omdat er een vriend van een patient een zak met citroenen aan me had gegeven?

- Junglespeed nog steeds veel gespeeld wordt?

- Het spelletje Ligretto in Amerika 'Dutch Blitz' wordt genoemd?

- Carmen junglespeed besteld heeft op internet?

- Dit bijna mijn laatste blog in Afrika is?

Oh ja! Dat vergeet ik bijna nog! Vanwege de onlangs verhoogde brandstofprijzen hebben de Togolezen een staking gestart. Gister begon dat, en waarschijnlijk gaat dat vandaag door. Dat betekend dat ik niet echt ergens meer heen kan voor ik weg kan. Daar baal ik wel van, want ik had nog wel het een en ander voor mensen mee willen nemen. Gelukkig heb ik al wel het een en ander verzameld de afgelopen weken, maar compleet vond ik het nog niet.

Nou ja, we zien het wel....

Bijna klaar...

Zo, mijn officiele werk zit erop hier! Het operatierooster zit vol, en daarmee heb ik mijn taak volbracht hier! Ik heb meer dan 1000 patientenafspraken gemaakt hier! De overige 700 zijn door mijn voorganger gedaan. Over een week zitten alle oogoperaties erop. Tegen die tijd hebben 1700 patienten een staaroperatie gehad, bijna 100 een pterygiumverwijdering, en een kleine andere 100 hebben andere operaties ondergaan. Denk hierbij aan kinderen die een scheelheidscorrectie hebben gehad, of oogtumoren die zijn verwijderd.

Met de staaroperatie wordt vaak een grote visuele vooruitgang geboekt. Mensen die nog net vingers kunnen tellen op een halve meter afstand kunnen na deze 10 minuten durende behandeling ineens weer lezen!

In mijn tijd hier heb ik veel mee mogen maken en mogen leren. Dit varieerd van kennis over ogen en afwijkingen tot hoe je met de mensen om moet gaan. Ik heb met veel patienten gesproken, en helaas ook veel te vaak nee moeten zeggen. Dat is het moeilijkste wat ik hier heb gedaan. Mensen weg sturen om wat voor reden dan ook. Dat voel ik echt van binnen, en ik kan het nee zeggen maar moeilijk gedaan krijgen. Mijn manager werd ook moe van me toen ik manieren bleef zoeken om een bepaalde patient toch aan een operatie te helpen. De betreffende vrouw kon geen trap lopen, en op het schip zou ze de loopplank op moeten, en dan twee steile trappen af, en dat na de operatie ook weer terug. Het is gewoon zo stom dat je om zo`n reden iemand weg moet sturen. Moeilijk te accepteren, maar uiteindelijk moet je je erbij neer leggen als deel van het proces.

Nu heb ik nog een week werk als tijdelijke coordinator van het team waarin ik als scheduler werkte. Het oog-tech-team dus. Dat is nog een week vol uitdaging, en ik hoop dat ik het er goed vanaf breng. Ik doe dit omdat de manager van het team er onverwacht vandoor moest. Nu spring ik in tot de operaties voorbij zijn, en dan ga ik op 6 juli terug naar Europa.

Europa? Ja, want ik ga niet zomaar terug naar Nederland! Nu ik een maand eerder klaar ben dan ik had verwacht hier grijp ik die gelegenheid met beide handen aan om naar Noorwegen Maren op te zoeken. Ik zal op 7 juli op schiphol aankomen, en ga dan 3 of 4 dagen later weer het land uit voor de laatste maand van mijn tussenjaar. Dit is een onverwachte wending in mijn reis, en het is een beetje vreemd om ineens werkloos in Afrika te zitten, maar het alternatief van een paar weken met Maren in Noorwegen is erg goed!

In Noorwegen zal ik overigens nog op een soort Noorse versie van Opwekking terecht komen op een Mercy Ships Stand, om daar met mensen over het schip en de missie te praten! Echt heel gaaf! God`s verhaal met Mercy Ships gaat gewoon door in Afrika, en ondertussen kan ik in Noorwegen misschien ook nog wat betekenen.

Nu moet ik me hier langzaamaan klaar maken om te vertrekken. het voelt wel gek om het schip achter me te gaan laten. Ik heb hier veel herinneringen gemaakt in het halve jaar dat ik hier was, en onwijs veel toffe mensen ontmoet! Het is echt thuis geworden, met alle rare, leuke en minder leuke aspecten van het leven op het schip erbij. Ik ben onwijs dankbaar voor de geweldige tijd die ik hier heb gehad, ook al was het lang niet altijd even makkelijk of leuk. Het was alle moeite meer dan waard, en ik zou het zo weer doen! Ik wil in de toekomst zeker weer naar het schip toe, en iedereen die een paar weken, maanden of jaren kan missen om in Afrika te dienen: De nood in West-Afika is ontzettend groot, en alle hulp is welkom. Advies van een ervaringsdeskundige: Ik zeg DOEN!!!

Verhoogde brandstofprijs?

De togolezen dachten het verdorie toch even niet! Vandaag was er overal in de stad protest tegen de verhoging van de brandstofprijzen van ca. 85 cent naar ca. 1 euro en 5 cent. Om een brandstofboycot te starten hadden mensen in de hele stad wegen geblokkeerd en lieten ze geen gemotoriseerd verkeer toe. Ook geen Mercy Ships auto`s dus. Wij zaten met het oogteam echter al in het hospitalitycenter voor dit allemaal begon. Opeens hadden we een telefoontje: Hoe is de crisissituatie daar? Wij hadden geen idee van wat voor situatie dan ook, maar toen we buiten keken zagen we inderdaad dat mensen wegen afgesloten hadden en niemand doorlieten. Omdat het echt een groots protest was waren de orders die we van het schip kregen: 'Trek je terug in een kamer die op slot kan met je team en je dagwerkers. Zorg dat je water hebt, en maak je klaar om daar een tijdje te blijven'. De situatie was echter helemaal niet zo ernstig als ze op het schip dachten, dus ik ben lekker water gaan kopen met Komi, om in een kamer te zetten zodat we een plek hadden om heen te gaan als het wel uit de hand zou lopen. Op straat was het vrij kalm, omdat er geen verkeer was. De enige reden waarom er groepen mensen pissig werden was dat er mensen waren die probeerden toch motor te rijden. Die mensen werden echt omsingeld en gesommeerd te lopen.

Ondertussen had het schip alle mensen met auto`s verboden te rijden als ze een veilige plek hadden om te blijven. Wij hebben dus de hele dag gewacht in het hospitality center tot we groen licht kregen om te vertrekken. Aan het eind van de middag konden we dan eindelijk weg met een konvooi van 4 landrovers. De blokkades, die op zichzelf al niets voorstelden (denk aan een rijtje bakstenen, een tuintafel en een paar bergschoenen) werden voor ons aan de kant gehaald, en de enige moeilijkheid was de grote auto`s door de menigte en ontstane choas te manoeuvreren. We zijn allemaal veilig op het schip aangekomen, waar we ontdekten dat het securitylevel omhoog was gebracht. We mogen nu niet van het schip af, en ik weet niet of we morgen naar ons werk kunnen. Er is echter niet echt iets aan de hand dat Mercy Ships betreft. Het is goed dat ze er een oogje op houden, maar ik denk dat ze overreageren op dingen als dit.

We hebben dus wel wat avontuur gehad, maar er is niets aan de hand voor de rest. Toch merk ik aan dit protest wel meer van de armoede van de mensen. Mensen gaan meer betalen voor transport, en dat voelen ze in hun maag `s avonds. Het is voor veel mensen echt een probleem, en daarom is het protest zo heftig. Als je moet kiezen tussen eten of transport kies je eten, maar dan kan je niet naar je werk, dus heb je geen geld. Aan het einde van de rit betekend dit nog meer behelpen voor veel mensen....

UPDATE - We gaan vandaag nergens heen...

WorldCup special

UPDATE - Ik kom net tot de conclusie dat ik helemaal niets heb verteld over hoe het er hier dan aan toe gaat tijdens de World Cup. We zitten natuurlijk niet elke wedstrijd in het oranje voor de buis.

Elke wedstrijd wordt wel bekeken hier, en mensen volgen de boel fanatiek. Er zijn van elk deelnemend land bijna wel vertegenwoordigende crewmembers, en zo zit je dus bij elke wedstrijd met 2 kampen supporters. Als je land niet meespeelt kies je partij voor een ander land. Vanavond was ik even een beetje voor Denemarken, maar Kameroen deed zo goed zijn best dat ik toch maar ben overgelopen.

Ja, de sfeer tijdens het voetbal is heel leuk, en het WK blaast wat leven in de community!

Jaja, we hebben weer gewonnen hoor! Hier even een paar foto`s van hoe Nederland er hier bij zit.

Zo doen we dat!

Op picasa (link hierboven) een filmpje van een oogoperatie hier aan boord, uitgevoerd door dr Abraham Wodome. Voor mensen die niet tegen naalden/scalpels/bloed kunnen is dit een echte knaller!