Lawson

Hallo allemaal,

Het is wel weer eens tijd om te focussen op wat Mercy Ships hier nou eigenlijk doet, want wat ik hier ook doe, het dient allemaal hetzelfde doel en dit doel kan ik het best laten zien door jullie het verhaal van Lawson te vertellen. Dit verhaal heb ik van dichtbij mogen mee maken, en het is heel gaaf dus hou je vast:

Lawson is een man uit Nigeria die we op een van de screenings gevonden hebben. Hij had een grote tumor die uit zijn mond groeide en zijn tanden staken een beetje doelloos uit zijn mond. Geen fraai gezicht, en daarom hield hij er zorgvuldig een doek voor gebonden (opmerkelijk was wel dat hij er voor zorgde dat de doek goed bij zijn kleding paste).

Toen hij voor onderzoek naar het schip kwam hoorden we dat er een gat was gevallen in het operatierooster omdat er een jongetje met een hazenlip malaria had opgelopen. We konden Lawson dus de volgende dag meteen inroosteren. Dit vertelden we aan hem, en hij kon het maar moeilijk geloven.

'Lawson, you will have surgery tomorrow'.

-'Tomorrow....?'.

'Yes, you can stay here tonight, and you will have surgery tomorrow'.

-'I will have surgery tomorrow....Wait, you will take this off tomorrow?'

'Thats right'

-'Thank God, Tomorrow!!'

De paar dagen die hier op volgden heb ik hem niet gezien, want ik was met het screeningsteam mee, maar maandag (precies een week later) was er weer een screening op het schip, dus zaten we met ons team bij elkaar toen hij langs liep door de gang. hij zwaaide naar ons en wij zwaaiden terug. Een van de vertalers vroeg: Wie is dat? Toen Rachel zei dat dat Lawson was wilden ze haar eerst niet geloven en toen ze het wel geloofden waren ze nog steeds stomverbaasd. Ik was niet verbaasd, maar onder de indruk van de verandering! Lawson zelf ook overigens. Hij danste overal in de rondte en liet zijn gezicht zien aan iedereen die het maar wilde zien. Deze vorm van blijdschap is vreselijk besmettelijk, dus iedereen om hem heen begon vanzelf mee te lachen, te dansen en te zingen.

Dit is een verhaal dat ik heb mogen zien gebeuren, en dat maakt me bewust van alles wat ik hier doe. Elk bord dat ik in de eetzaal heb afgewassen, of elke afsprakenkaart die ik in het screeningsteam heb gemaakt, het is indirect allemaal voor de Lawson`s die hier komen en met hun tomeloze blijdschap iedereen aansteken.

'Werken' en een pianoleraar

Hallo Allemaal, Bij deze weer eens wat nieuws uit Afrika! Hier hebben we een wat minder prettige zaterdag achter de rug helaas. Dag en Laura zijn nu echt weg, maar het afscheid was goed zoals het was. Zaterdagochtend hadden we een brunch voor ze geregeld, omdat ze allebei een hekel hebben aan vroeg opstaan, en ze op deze manier niet het ontbijt hoefden te halen. Voor de rest was het een goede reden om nog een keer gezellig bij elkaar te zitten en te kletsen en te lachen. De rest van de dag is in beslag genomen met het pakken van hun spullen, foto`s uitwisselen en rustig aan doen. Om een uurtje of 7 was het tijd om aan afscheid te gaan denken, en hebben we nog even met zijn 6en voor en met ze gebeden op het dok. om half 8 reed de auto met de twee erin naar het vliegveld. Sweet goodbye, want hoewel ik ze liever zelf gehouden had was het voor hun wel echt tijd om te vertrekken, dus voor hun is het beter nu.

Ondertussen gaat het werk nog rustig door. Ik heb nog steeds weinig om handen, maar leer nog steeds interessante dingen bij, en kan nog steeds lekker met kinderen met ballonnen spelen. Er zijn nu in totaal nog 4 screenings over, en wat ik daarna ga doen weet ik echt nog niet. Ik zal wel weer een baantje vinden ergens. Althans, dat hoop ik wel... Zonder werk is er hier niets aan, en dat frustreerd me nu wel van mijn huidige werk. Ik heb vandaag in totaal een uurtje wat kunnen doen, en toen was het werk op. Nou ja, ik zie wel wat er hierna komt. Dit baantje was leuk voor de tijd dat het bestond ;-).

Overigens heeft het feit dat Dag weg is ook een voordeel: Ik ben nu verhuist naar het achterste stuk van de cabin. Daar is meer ruimte, het is donkerder en stiller. Johan (Nederlander) is mijn stapelbedgenoot, en dat is prima zo. Wij blijven allebei tot Augustus, en dat is een belangrijk stuk langer dan al onze huidige kamergenoten. Zo zijn wij een beetje het blok dat sturing geven aan het leven in de cabin. Dit houdt in dat wij het rooster voor het schoonmaken regelen en de standaard zetten enzo, want om een of andere misterieuze reden zijn wij de enige twee die door hebben dat het leven veel leuker is als je kamer een beetje schoon is.

Dan nu over de pianoleraar: Ik heb een pianoleraar :-). Een van de vertalers die in het screeningsteam werkt bleek tot mijn stomme verbazing een van de beste jazzpianisten die ik ooit de hand heb mogen schudden te zijn. Hij heeft het geleerd door videolessen op internet te volgen. Ik heb het geluk dat hij mij wel wat pianoles wil geven, dus ik zit weer te oefenen op mijn bluesjes en loopjes. Misschien kan ik piano spelen als ik thuis kom.... wie weet!

Keerzijde

Hallo allemaal,

hier weer eens een verhaal van mij, en omdat ik niet weet wat ik allemaal ga vertellen, en hoe ik dat ga doen, begin ik maar gewoon een beetje te babbelen.

Afgelopen weken ben ik bezig geweest op de screenings. Elke screening werkte ik met Ruth uit Duitsland om patienten afspraken mee te geven en in een database te stoppen. Op deze functie leer ik een hoop interessante dingen. Ik ben begonnen zelf de diagnose te stellen van patienten die binnenkomen, voordat ik hun kaartje te zien krijg waar de screeners de diagnose op geschreven hebben. Ik heb het vaak bij het rechte eind, en dat vind ik leuk. Ik moet er wel bij vertellen dat het hier vaak ook makkelijk is, want het is allemaal groots. Hernia`s ter grootte van een voetbal zijn geen uitzondering. Ik weet niet of jullie je het filmpje van MS herinneren dat ik in Nederland heb laten zien. Daarin kwam een vrouw voor met een tumor die onder haar kaak groeide. Dit is een mandibular tumour (sorry, ik leer alleen engelse termen) en ik heb er hier al verscheidene gezien die groter zijn dan die van die vrouw op het filmpje. Enfin, ik leer hier een hoop medische dingen dus!

Helaas is mijn werk niet heel intensief. Ik moet vaak wachten op patienten of op papieren of iets anders willekeurigs. Ik zou graag wat meer om handen hebben wat me uitdaagt. Ik vraag me af wat ik ga doen als de screenings over zijn in een paar weken. Ik ben ondertussen alweer over een volgende baan aan het denken. Misschien kunnen ze me hier wel opleiden tot lasser ;-)

Ondertussen begin ik ook de keerzijde van het leven aan boord van de AFM te beleven. Volgende zaterdag gaan Dag en Laura weg, en dat zijn twee fantastische vrienden van me geworden in mijn drie maanden hier. Dat ze weggaan is best moeilijk en erg jammer, maar ik gok erop dat we elkaar nog wel eens opzoeken later. We gaan nog even wat lol hebben in de laatste dagen dat ze hier zijn.

Ik zou graag wat suggesties hebben voor dingen die ik op mijn blog kan melden, want ik weet niet zo goed wat ik hier allemaal vertellen moet. De belangrijkste dingen zijn wel zo`n beetje gedekt nu geloof ik. Rest me nog een ding: Gefeliciteerd Chiel!!!!

Zoeken

Zo, de eerste paar dagen in het screening team zitten erop. Het is nog heel erg divers, en heel erg zoeken wat mijn baan nou eigenlijk inhoud. Dit geldt ook voor mijn collega`s Ruth en Linda. Ons werk is het invoeren van patienten in een computersysteem, en afsprakenkaarten voor ze maken met dagen waarop ze naar het schip moeten komen. Dit is in principe werk voor 2 personen, maar we zijn op het moment met 3 man. Het is nog even zoeken en uitvogelen hoe en wat dit precies inhoudt.

Ik beloof bij deze plechtig dat er een keer een langer blogbericht volgt met meer informatie over van alles en nog wat, zoals verkiezingen enzo....maar nu lukt het even niet allemaal.

Bed! - UPDATE: nieuwe baanomschrijving

Jeej, vanaf vandaag ben ik officieel op mijn nieuwe positie! Vandaag mijn dag zoek gemaakt met data invoeren op de screening. Ik heb dus een bed, en ik besta weer officieel in de logistiek hier.

UPDATE - mijn nieuwe baanomschrijving is nu: Screening Data Entry Tech. Lange naam voor iemand die op screenings met kinderen speelt en dingen in een computer invoert ;-)

Duiken in het donker

ik hoop dat je goed zit als je dit leest, want ik heb het gevoel dat het een lang bericht gaat worden. Er is een hoop gebeurt en veranderd afgelopen week.

Om te beginnen heb ik weer gedoken afgelopen vrijdag. Deze keer hebben we een inspectieronde gedaan met 3 man: Harmen uit Nederland, Ollie Peet (transportations-manager, en 'opperduiker') en ik. Eenmaal in het water daalden we af naar de eerste inlaat die we schoon te maken hadden. Dit is de inlaat die zeewater aanzuigt voor het aircosysteem voor deck 3 en deck 4. Het ziekenhuis is op deck 3 en het is dus belangrijk dat deze inlaat werkt.

De volgende inlaten die we schoon te maken hadden waren aan de andere kant van het schip, dus we zijn onder het schip door gezwommen om daar snel te komen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want onder het schip is geen licht dat doordringt. Het was stikdonker, en zonder mijn zaklamp was er geen verschil tussen open of gesloten ogen. Gelukkig hebben we voor deze gevallen een kompas, en met mijn zaklamp en kompas kon ik in een rechte lijn onder het schip door zwemmen. De anderen was ik na een halve meter al kwijt, en kwijt betekend als je ze niet meer aan kan raken. Eenmaal aan de andere kant van het schip kwam ik aan de oppervlakte, maar Harmen en Ollie waren er niet. Ik hoorde wel iets tegen de zijkant van het schip slaan en ik dacht dat dat misschien signalen waren die zij gaven om onderwater positie aan te geven. Ik dus weer terug onderwater om ze te zoeken, maar dat heeft helemaal geen zin, dus na een minuut langs de onderrand van het schip heen en weer dwalen ben ik maar weer naar boven gegaan. Dit keer waren ze er wel. Het bleek dat ik net eerder dan de andere twee bovenkwam, en vlak voor zij er waren weer naar beneden ging. Elkaar net mis gezwommen dus. De rest van de inspectieronde gebeurde er niet echt iets bijzonders, behalve dat ik voor de grap even de hele schroef heb bekeken. Ongeveer 10 meter hoog, en zwaar indrukwekkend om naast te zwemmen!

Wat ook noemenswaardig is is dat ik mijn laatste dag in de diningroom gehad heb! Ik ben nu officieel werkzaam in het screeningteam, en reis zodoende door Togo naar alle screenings om daar dingen te doen als data invoeren, met kinderen spelen, water uitdelen en liters zweten.

Mijn laatste dag in de Diningroom was zondag, en omdat het een soort traditie is dat iemand die weggaat afgespoeld wordt in de spoelkeuken liep het uit in een groot watergevecht. Iedereen verliet de diningroom zeiknat, met een grijns op zijn gezicht.

Gister was mijn eerste dag op mijn nieuwe positie, en ik heb de dag doorgebracht op het dok. Buiten het schip staat een tent die dienst doet als wachtkamer, en ik was daar met een vertaler om mensen naar de dokter te sturen als het tijd was. Het systeem werkte echter niet fantastisch en de groep werd humeurig tegen de middag. Dit is op zich logisch, maar ik was op dat moment zo`n beetje verantwoordelijk voor een tent met 50 humeurige mensen die honger hadden. Gelukkig bleef iedereen rustig en is de dag goed verlopen. Tegen half vijf had de dokter iedereeen gezien en ruimden we op. Een lange warme dag, en ik was blij dat ik kon douchen.

Vandaag was een stuk leuker. We gaan elke dinsdag naar het handbalstadion om te screenen, en zo ook vandaag. Om 7 uur kwamen we aan, en om 7:15 waren we aan het werk. Ik was buiten om de mensen in banen te leiden. Omdat het niet zo druk was was het niet echt moeilijk, dus mijn werk bestond uit met kinderen spelen en vragen proberen te beantwoorden. Om een uurtje of half negen waren we door de rij van 130 mensen heen. Er waren nu alleen nog wat mensen met baby`s voor het voedingsprogramma. Het voedingsprogramma is bedoeld om kleine kinderen sterk te maken voor de operatie. We moesten nu echter op bevestiging en informatie wachten voor deze drie baby`s. Ik, Linda en Lydia liepen dus alledrie met een klein afrikaantje in de rondte, gewoon omdat het kon. Ik had een kindje van 5 dagen oud met gebogen armpjes, maar die kunnen we hier gewoon recht buigen en het kind zal zich er niets van herinneren.

Mijn werk zal vanaf vandaag ongeveer hetzelfde zijn als wat ik hierboven beschreven heb. Ik weet niet precies hoe het eruit gaat zien, en officieel heb ik geen bed nu, maar daar wordt aan gewerkt....hoop ik ;-) Ik ben weg bij de eetzaal, ik ben niet naar het café verhuist, en ik ben niet officieel bij de screenings aangesteld. Als ik meer weet horen jullie het wel.

Dan om af te sluiten een nieuwe wist-je-dat-rubriek:

Wist je dat:

- ik voor mijn 'nieuwe baan' de hele dag in scrubs mag lopen?

- scrubs eigenlijk een soort van supercomfortabele pyama`s zijn?

- we hier `s avonds veel films kijken?

- afrikaanse kindjes leuk zijn?

- er al een heel aantal operaties gedaan zijn in Togo?

- ik hier 3 tot 5 liter per dag drink als ik buiten ben?

- al dat water weer net zo snel langs mijn rug en hoofd loopt?

- ik geen foto`s mag maken op de screenings?

- er dus niet veel foto`s op mijn blog zullen verschijnen?

- het zwembad op het schip nog steeds leeg is?

Ik wil om af te sluiten jullie allemaal bedanken voor alle steun die ik ontvang! Bedankt dat jullie het mogelijk maken dat ik hier ben, en bedankt voor alle berichtjes die ik blijf krijgen. Het doet met goed!