Bijna klaar...

Zo, mijn officiele werk zit erop hier! Het operatierooster zit vol, en daarmee heb ik mijn taak volbracht hier! Ik heb meer dan 1000 patientenafspraken gemaakt hier! De overige 700 zijn door mijn voorganger gedaan. Over een week zitten alle oogoperaties erop. Tegen die tijd hebben 1700 patienten een staaroperatie gehad, bijna 100 een pterygiumverwijdering, en een kleine andere 100 hebben andere operaties ondergaan. Denk hierbij aan kinderen die een scheelheidscorrectie hebben gehad, of oogtumoren die zijn verwijderd.

Met de staaroperatie wordt vaak een grote visuele vooruitgang geboekt. Mensen die nog net vingers kunnen tellen op een halve meter afstand kunnen na deze 10 minuten durende behandeling ineens weer lezen!

In mijn tijd hier heb ik veel mee mogen maken en mogen leren. Dit varieerd van kennis over ogen en afwijkingen tot hoe je met de mensen om moet gaan. Ik heb met veel patienten gesproken, en helaas ook veel te vaak nee moeten zeggen. Dat is het moeilijkste wat ik hier heb gedaan. Mensen weg sturen om wat voor reden dan ook. Dat voel ik echt van binnen, en ik kan het nee zeggen maar moeilijk gedaan krijgen. Mijn manager werd ook moe van me toen ik manieren bleef zoeken om een bepaalde patient toch aan een operatie te helpen. De betreffende vrouw kon geen trap lopen, en op het schip zou ze de loopplank op moeten, en dan twee steile trappen af, en dat na de operatie ook weer terug. Het is gewoon zo stom dat je om zo`n reden iemand weg moet sturen. Moeilijk te accepteren, maar uiteindelijk moet je je erbij neer leggen als deel van het proces.

Nu heb ik nog een week werk als tijdelijke coordinator van het team waarin ik als scheduler werkte. Het oog-tech-team dus. Dat is nog een week vol uitdaging, en ik hoop dat ik het er goed vanaf breng. Ik doe dit omdat de manager van het team er onverwacht vandoor moest. Nu spring ik in tot de operaties voorbij zijn, en dan ga ik op 6 juli terug naar Europa.

Europa? Ja, want ik ga niet zomaar terug naar Nederland! Nu ik een maand eerder klaar ben dan ik had verwacht hier grijp ik die gelegenheid met beide handen aan om naar Noorwegen Maren op te zoeken. Ik zal op 7 juli op schiphol aankomen, en ga dan 3 of 4 dagen later weer het land uit voor de laatste maand van mijn tussenjaar. Dit is een onverwachte wending in mijn reis, en het is een beetje vreemd om ineens werkloos in Afrika te zitten, maar het alternatief van een paar weken met Maren in Noorwegen is erg goed!

In Noorwegen zal ik overigens nog op een soort Noorse versie van Opwekking terecht komen op een Mercy Ships Stand, om daar met mensen over het schip en de missie te praten! Echt heel gaaf! God`s verhaal met Mercy Ships gaat gewoon door in Afrika, en ondertussen kan ik in Noorwegen misschien ook nog wat betekenen.

Nu moet ik me hier langzaamaan klaar maken om te vertrekken. het voelt wel gek om het schip achter me te gaan laten. Ik heb hier veel herinneringen gemaakt in het halve jaar dat ik hier was, en onwijs veel toffe mensen ontmoet! Het is echt thuis geworden, met alle rare, leuke en minder leuke aspecten van het leven op het schip erbij. Ik ben onwijs dankbaar voor de geweldige tijd die ik hier heb gehad, ook al was het lang niet altijd even makkelijk of leuk. Het was alle moeite meer dan waard, en ik zou het zo weer doen! Ik wil in de toekomst zeker weer naar het schip toe, en iedereen die een paar weken, maanden of jaren kan missen om in Afrika te dienen: De nood in West-Afika is ontzettend groot, en alle hulp is welkom. Advies van een ervaringsdeskundige: Ik zeg DOEN!!!

Verhoogde brandstofprijs?

De togolezen dachten het verdorie toch even niet! Vandaag was er overal in de stad protest tegen de verhoging van de brandstofprijzen van ca. 85 cent naar ca. 1 euro en 5 cent. Om een brandstofboycot te starten hadden mensen in de hele stad wegen geblokkeerd en lieten ze geen gemotoriseerd verkeer toe. Ook geen Mercy Ships auto`s dus. Wij zaten met het oogteam echter al in het hospitalitycenter voor dit allemaal begon. Opeens hadden we een telefoontje: Hoe is de crisissituatie daar? Wij hadden geen idee van wat voor situatie dan ook, maar toen we buiten keken zagen we inderdaad dat mensen wegen afgesloten hadden en niemand doorlieten. Omdat het echt een groots protest was waren de orders die we van het schip kregen: 'Trek je terug in een kamer die op slot kan met je team en je dagwerkers. Zorg dat je water hebt, en maak je klaar om daar een tijdje te blijven'. De situatie was echter helemaal niet zo ernstig als ze op het schip dachten, dus ik ben lekker water gaan kopen met Komi, om in een kamer te zetten zodat we een plek hadden om heen te gaan als het wel uit de hand zou lopen. Op straat was het vrij kalm, omdat er geen verkeer was. De enige reden waarom er groepen mensen pissig werden was dat er mensen waren die probeerden toch motor te rijden. Die mensen werden echt omsingeld en gesommeerd te lopen.

Ondertussen had het schip alle mensen met auto`s verboden te rijden als ze een veilige plek hadden om te blijven. Wij hebben dus de hele dag gewacht in het hospitality center tot we groen licht kregen om te vertrekken. Aan het eind van de middag konden we dan eindelijk weg met een konvooi van 4 landrovers. De blokkades, die op zichzelf al niets voorstelden (denk aan een rijtje bakstenen, een tuintafel en een paar bergschoenen) werden voor ons aan de kant gehaald, en de enige moeilijkheid was de grote auto`s door de menigte en ontstane choas te manoeuvreren. We zijn allemaal veilig op het schip aangekomen, waar we ontdekten dat het securitylevel omhoog was gebracht. We mogen nu niet van het schip af, en ik weet niet of we morgen naar ons werk kunnen. Er is echter niet echt iets aan de hand dat Mercy Ships betreft. Het is goed dat ze er een oogje op houden, maar ik denk dat ze overreageren op dingen als dit.

We hebben dus wel wat avontuur gehad, maar er is niets aan de hand voor de rest. Toch merk ik aan dit protest wel meer van de armoede van de mensen. Mensen gaan meer betalen voor transport, en dat voelen ze in hun maag `s avonds. Het is voor veel mensen echt een probleem, en daarom is het protest zo heftig. Als je moet kiezen tussen eten of transport kies je eten, maar dan kan je niet naar je werk, dus heb je geen geld. Aan het einde van de rit betekend dit nog meer behelpen voor veel mensen....

UPDATE - We gaan vandaag nergens heen...

WorldCup special

UPDATE - Ik kom net tot de conclusie dat ik helemaal niets heb verteld over hoe het er hier dan aan toe gaat tijdens de World Cup. We zitten natuurlijk niet elke wedstrijd in het oranje voor de buis.

Elke wedstrijd wordt wel bekeken hier, en mensen volgen de boel fanatiek. Er zijn van elk deelnemend land bijna wel vertegenwoordigende crewmembers, en zo zit je dus bij elke wedstrijd met 2 kampen supporters. Als je land niet meespeelt kies je partij voor een ander land. Vanavond was ik even een beetje voor Denemarken, maar Kameroen deed zo goed zijn best dat ik toch maar ben overgelopen.

Ja, de sfeer tijdens het voetbal is heel leuk, en het WK blaast wat leven in de community!

Jaja, we hebben weer gewonnen hoor! Hier even een paar foto`s van hoe Nederland er hier bij zit.

Zo doen we dat!

Op picasa (link hierboven) een filmpje van een oogoperatie hier aan boord, uitgevoerd door dr Abraham Wodome. Voor mensen die niet tegen naalden/scalpels/bloed kunnen is dit een echte knaller!

Over Rozen

gaat het leven dus niet altijd. Zo ook niet vorige week dinsdag, toen mijn lichaam besloten had dat het er best een weekje bij mocht gaan liggen. Dinsdag Woensdag en Donderdag ben ik ziek geweest. Koorts en WC-symptomen waarvan ik jullie de sappige details zal besparen. Gelukkig was ik vrijdag weer opgeknapt genoeg om de Reanimatie en Eerste Hulp cursus te doen waarvoor ik me had ingeschreven. Samen met Dr Glenn en Megan Howard hebben we gezellig op poppen zitten duwen en blazen in de ochtend. `s Middags hadden we Eerste Hulp, en toen we alle breuken en wonden en beroertes onder controle hadden mochten we dat bewijzen met een soort proefwerk. Nu ben ik gecertificeerd levensredder voor de komende 3 jaar. Nu hopen dat ik het nooit nodig heb....

Vandaag kwam ik weer op mijn werk, en zag ik dat er nog maar twee weken volgeroosterd hoeven te worden. Dat betekend dat er nog ongeveer 200 patienten langskomen om ingeroosterd te worden, en dat moet in de komende twee weken wel gedaan zijn. Dan zit mijn taak er weer op voor het oogteam. Dat is flink eerder dan ik gedacht had....

Jarig in Benin

Afgelopen vrijdag zou ik met Justin en Marianne Schep en Marianne Huurman naar Benin vertrekken, maar helaas gooide ik roet in het eten. Vrijdagochtend werd ik ziek, en vrijdagavond was ik er nog beroerd genoeg aan toe om de reis naar Benin helemaal niet te zien zitten. Er is toen besloten dat we zaterdagochtend weg zouden gaan, en na een waanzinnig lange nacht slapen als een baksteen vertrokken we zaterdagochtend in een lekker zonnetje richting Grand Popo, Benin.

Zoals altijd als je ergens heen wilt hier moet je waanzinnig onderhandelen om een redelijke prijs te krijgen. Gelukkig was er een dagwerker van MS om ons aan vervoer te helpen, en zo hadden we een taxi die ons over de grens kon brengen. Bij de grens ging alles vrij vlot. De woorden Mercy Ships doen wonderen, en als je begint over de voetbalwedstrijd Nederland-Ghana worden ze ook snel vriendschappelijk. Om een uur of 12 reden we het terrein van Awale-Plage op. Dit zou dit weekend ons thuis zijn, en dat was zeker wel een goede plek om te zijn voor het weekend. Om het maar even in reisgidsentaal te doen:

Aan de mysterieuze west-Afrikaanse kust ligt tussen kleine vissersdorpjes het pitoreske Awale-Plage. Middenin de visserscultuur vind u dit oord van rust in de drukte van Benin. Grote cocospalmen bieden schaduw aan de gasten, en het schone zwembad biedt een weldadige afkoeling. Het restaurant heeft een gevarieerd menu, en het eten is uitstekend.

Nou, dat klinkt toch wel alsof je er een weekendje kwijt kan raken? Zaterdag hebben we lekker aan en in het zwembad gelegen en rustig aan gegeten. Terwijl Marianne H. en ik uitgeteld onder een cocospalm lagen, liepen Justin en Marianne S. een rondje op het strand, waar ze een plaatselijke visser ontmoetten die wel in was voor een praatje. Zo kwam het dat we de volgende ochtend de gelegenheid hadden om bij het binnenhalen van de netten te zijn. Ik was de volgende ochtend ook nog eens jarig en de andere 3 hadden terwijl ik sliep het huisje versierd. Zo werd ik `s ochtends vroeg in een versierd huisje wakker gezongen en getoeterd. Om 7 uur stonden we op het strand aan een visnet te trekken dat voor mijn gevoel kilometers ver in zee lag. De vissers bleken overigens voodoo-georienteerd te zijn en er werd tijdens het binnenhalen veel herhalend hetzelfde gezongen. Een beetje maf wel. Om kwart over 7 werd ons het eerste shotje whiskey van de dag aangeboden, maar daar bedankten we toch voor. Zelfs op een verjaardag. De vissers waren en echter niet vies van, en voor 8 uur hadden ze allemaal een paar shots whiskey op. Toen bleek dat dit gebeuren door zou gaan tot een uur of 11 besloten we maar voor ontbijt te gaan. Na een lekker ontbijtje zijn we weer bij het zwembad neergestreken tot het ongeveer 11 uur was. De vangst zou namelijk binnen zijn, en we zijn maar weer eens gaan kijken. We stuitten helaas op een stapel chagerijnige vissers, want de vangst was erg tegen gevallen. Het voelde een beetje alsof ze ons daar nog de schuld van gaven ook....Kan ik ze niet eens kwalijk nemen.

Nouja, tussen Lunchtijd en Diner hebben we praktisch niets gedaan. Het hele weekend heeft eigenlijk bestaan uit genieten en genieten. Eten, zwemmen en lekker relaxen. Dat was dus een fantastisch verjaardagsweekend, met prediker 9:7 als hoofdgedachte ;-)

Op de motor naar Kpalime

nu ik ziek in bed mijn weekend naar Benin zit te missen dacht ik dat ik jullie wel over mijn vorige weekend naar Kpalime kon vertellen. Vorige week zijn Maren Johan en ik namelijk op 2 motorfietsen naar Kpalime gekacheld! Om 3 uur vrijdagmiddag vertrokken we vanaf het schip en op ons gemak begonnen we aan de 130 km die we voor ons hadden. De motoren die we hadden zijn meer brommers, en heel hard ging het allemaal niet. Na anderhalf uur hadden we er ongeveer 80 kilometers opzitten en hebben we gepauzeerd om fris de tweede helft af te leggen. Tegen half zeven kwamen we moe maar voldaan in het hotel aan waar we een hapje aten en een duik in het zwembad namen. De volgende ochtend om half negen aanvaarde Johan de terugtocht, want hij moest die middag werken. Maren en ik verkenden de omgeving van Kpalime, en we stuitten tegen de middag op een lokale fufu-bar. We konden niet met zijn tweeen zo midden in afrika niet afrikaans geluncht hebben, dus bestelden we een portie fufu. (spreek uit als foefoe) Speciaal voor ons begon de dame achter de pan naar het mooiste vlees te zoeken. We kregen een hart, een nier en een ander orgaan dat ik tot nu toe nog niet heb kunnen thuis brengen.

Dat was een unieke ervaring, maar ik ben geen fan van het organen-eten-gebeuren... De fufu zelf was erg lekker, en zelfs de saus waarin het vlees ligt is erg goed. We zijn niet eens ziek geworden van deze culinaire uitspatting ;-) Een mooi detail was dat de vrouw eerst het eten bracht, en toen we klaar waren met eten kwam ze met water en zeep. Na het eten moet je namelijk goed je handen wassen...

Die middag maakten we een wandeling door agrarisch Afrika, en we zagen een hoop mooie plaatsen die ik niet uit kan leggen. Ik laat ze wel zien in de foto`s die op picasa staan.

Na een onvermijdelijk bezoek aan de lokale markt was het weer tijd om terug naar het hotel te gaan voor diner en bed. In het donker moet je je met zijn tweeën niet echt buiten laten zien. Dan ben je net een wandelende pinata.

Zondag op ons gemak opgestaan en ontbijt gegeten. De dag is opgegaan aan het zien van de omgeving en terug rijden naar het schip. Onder de foto-link staan een paar foto`s van het weekend.

Afscheid nemen bestaat niet...

...daarom zei ik geen gedag maar tot 'tot ziens' tegen Maren gister. Dat was wel even erg moeilijk, maar voor haar was het tijd om van het schip af te gaan. Ik hoop haar zo snel als het kan terug te zien! Nu gaan we op volle kracht Noors leren ;-)

Precies, daarom ;-)

Ok, nu jullie volledig op de hoogte zijn mijn liefdesleven gaan we weer eens over onze missie hier beginnen. Ik ga nog steeds gezellig elke dag naar het HC. Doe nog steeds het inroosteren, maar sinds de medical revieuwer Stuart naar huis is, heb ik zijn positie er permanent bij. Echt onwijs leuk!

Gister hadden we een patient, en dat was echt heel gek. Ik kon helemaal geen bloeddruk ontdekken, dus riep ik Shannon erbij om me te helpen. Zij werkte thuis als tech in een ER dus zij weet er alles van. Zij kon echter ook niets horen. Plotseling stond de man op en begon in een of andere rare taal te zingen en te dansen. Toen we hem gekalmeerd terug op de stoel hadden begon hij over te geven. Niemand van de aanwezige vertalers kende de taal, dus we hebben geen idee wat het was, of wat hij zei. Ik denk zelf dat de kerel drugs gebruikt had. Dat zou in elk geval alles verklaren, van de bloeddruk tot het overgeven toe. De vertalers waren om een of andere reden een beetje schrikachtig van de man. We hebben hem naar het lokale ziekenhuis gestuurd voor een medische analyse, en over 2 weken bekijken we het weer, want in deze toestand kon hij geen operatie hebben....

Oke, als jullie hier suggesties hebben over wat ik allemaal kan vertellen, of over wat ik voortaan liever weg moet laten, vertel het me alsjeblieft. Dit is mijn 45ste bericht op de site, en ze worden steeds taaier ;-)