Logistiek

Even een berichtje om dat beddenverhaal uit te leggen. Het schip is onderverdeelt in afdelingen als foodservices, hospital, sales, engineering, deck etc. Elke afdeling heeft een bepaalt aantal bedden, want de capaciteit van het schip is om een of andere duistere reden beperkt. Als er dus meer ziekenhuisbanen verzonnen worden, moeten er ook bedden verzonnen worden, die bij een andere afdeling gejat moeten worden. Dit kost logistiek nogal wat moeite, maar ik zou op zich wel in mijn eigen bed kunnen blijven slapen. Op papier zou het een ander bed zijn, en dat is het hele verhaal ;-)

Screenen, duiken, werken en meer

Pfoah, het leven vliegt hier voorbij! Er is zoveel gaande, en er is zoveel te doen dat ik het nooit allemaal kan vertellen. Ik zal de hoogtepunten en belangrijkste dingen van afgelopen dagen samenvatten.

Het belangrijkste dat ik te vertellen heb is dat ik weer bij de screenings geweest ben. Dit keer als Data-Entry-person. Hiermee nam ik het werk van Laura over. Mijn taak was het invoeren van alle informatie over patienten. Dat betekent dat ik met een vertaler en een zuster alle patienten te spreken kreeg die we kunnen helpen. We voerden de diagnose in en roosterden ze voor een afspraak. Elke patient krijgt een patientenpas mee, waar de naam en de afspraak op staat. De screening duurde een halve dag, maar er wraren ongeveer 1200 mensen komen opdagen. Die konden we lang niet allemaal helpen die dag, dus probeerden we ze te vertellen dat ze de dagen erna terug konden komen. Dit viel niet in goede aarde, en we moesten met spoed extra mensen van het schip laten komen om de menigte te kunnen controleren. Niet helemaal zoals het zou moeten gaan, maar vanuit de mensen geredeneerd ook wel logisch. Je komt voor hulp, je hoopt, en dan vertellen die witte rijkerds je dat je het later nog maar eens moet proberen. Ik zou ook gefrustreerd zijn.

Enfin. De rest van de dag ben ik op het schip bezig geweest informatie te ordenen en in te voeren, zodat Rachel er mee verder kon. Rachel is de screening-coordinator en ze heeft een hulp nodig voor de rest van de outreach. We kunnen goed met elkaar over weg, dus wil ze dat ik het wordt. Dit zou betekenen dat ik de rest van de tijd mee kan naar de screenings, kan helpen in het ziekenhuis, patienten te spreken krijg etc. Ik hoop heel erg dat dit doorgaat. Het kritieke punt is of de ziekenhuisafdeling een bed beschikbaar heeft, en of Sales-department me wil laten gaan. We bidden en zien wat er gebeurt....

Ondertussen ben ik ook eens onder het schip wezen kijken. Afgelopen vrijdag zijn we met 3 man naar beneden gegaan om de zeewater-aanzuig-gaten te onderhouden. Dit is voor het koelwater voor de airco op het schip. Het eerste dat ik vreemd vond was de manier waarop we het water in gingen. Niets geen ladder of easy-entry, maar een sprong van 4 en een halve meter met alle equipment. Dit zou moeten werken, maar ik verloor mijn luchtcylinder met deze grap. Toen alles weer op zijn plaats zat konden we duiken. We zwommen door het smerige water naar het eerste duikpunt waar we de intake voor dek 3 en 4 zouden vinden. Dit is de belangrijkste om schoon te houden, omdat deze het ziekenhuis koel houdt. De eerste keer dat we onder het schip afdaalden vond ik het wel spannend. Het is donker, en je hoort de generatoren ronken. Helemaal niet zoals ik het gewend was in tenerife, met mooie visjes en 20 meter zicht. Toch had dit ook wel wat, bij de volgende 6 intakes die we moesten schoonmaken vond ik het echt leuk. Lekker met schroevendraaiers schelpen uit gaten beuken, en met plamuurmessen planten weg schrapen. Aan het eind van de duik zijn we nog even bij de schroeven wezen kijken. Die zijn gigantisch! Echt groter dan ik had gedacht. Ik schat de diameter op zijn minst op 6 meter, en het is imposant om naast te zwemmen.

Uit het water gaan deden we wel met een ladder, en bovenaan de trap kwamen we de cameraploeg van discoverychannel tegen die ons duikteam eerder die dag al gevolgd hadden. Ze hadden alleen onze sprong en het uit het water klimmen gemist, dus of we dat even opnieuw wilden doen.... Wij dus weer springen en klimmen, best vermoeiend maar erg leuk. Binnenkort ga ik weer!

Voor de rest gaat het gewone werk nog steeds door. De rest van de dingen die ik doe doe ik in mijn vrije tijd. Hieronder valt ook mijn werk in het cafe hier op zondagavonden. Dit valt eerlijk gezegd tegen, want mensen hier blijken niet echt van koffie te houden. Om een voorbeeldje van een bestelling van zondag te geven: 'Mag ik een singleshot-decaf-latte met soyamelk, met caramel, toffeenut en chocoladesiroop?' Ik word dat geacht 'Natuurlijk' te zeggen, maar ondertussen denk ik iets anders.... Gelukkig kan ik in sommige bestellingen nog wel wat latte-art oefenen, en dat begint weer aardig te lukken. Dat is dus wel weer leuk. Misschien leren ze het ooit wel hier....

Overigens staan er een hoop foto`s van de screenings op Picasa. Klik hierboven op 'foto's'. Deze foto`s zijn gemaakt door de fotografen van MercyShips, want niet iedereen mag zomaar foto`s maken op de screenings. Het zou het voor de patienten heel ongemakkelijk maken.

Screening

Vandaag eens een bericht over het echte werk dat is begonnen. Gister ben ik namelijk ondersteunend personeel geweest bij de eerste screening. Om 5 uur in de ochtend kropen we in de auto`s om de boel op te zetten in het nationale handbalstadion. Dag, Justin en ik waren er alledrie bij, en terwijl het nog donker was regelden we de hekken, schaduwzeilen en andere nodige dingen. Er lagen al mensen voor de poort vanaf de vorige dag, dus zorgden we ervoor dat we om 8 uur stipt konden beginnen.

De screening dit jaar is anders dan het altijd gegaan is. Er worden 30 miniscreenings gehouden in plaats van 2 of 3 grote. Toch kwamen er veel minder mensen opdagen dan ik verwacht had. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat de verkiezingscampagnes begonnen zijn en dat de mensen daar onrustig of zelfs angstig over zijn. Hier gaat dat namelijk gepaard met trucks vol bewapende soldaten enzo. Ik denk dat er in totaal maar 300 mensen zijn geweest.

Helaas waren er onder deze 300 mensen ook genoeg die we niet konden helpen. Ik had de taak om met deze mensen van de pre-screenings-teams naar het gebedsteam te leiden. Die 50 meter zijn lang als je een familie met 2 kinderen bij je hebt, waarmee je in gebroken frans communiceert. Veel mensen wilden echter toch graag bidden, en dat gaf voor mij aan dat dit nieuws ze in elk geval niet wanhopig had gemaakt. Soms zag je in ogen echter dat ze ongevoelig waren geworden voor teleurstelling.

Een leukere taak was het waterboy spelen met Justin. Samen langs de rij met wachtenden om water uit te delen en een beetje te praten met de kinderen en mensen in de rij. Hier was ruimte voor hoop en plezier, en dat is echt een wereld van verschil.

Overigens mochten we geen foto`s maken op de screening. Dit werd gedaan door een MS-fotograaf, en de foto`s komen op picasa zo snel als ik het kan regelen.

Togo en waarom ik er nog niets van kan vertellen.

Beste allemaal,

Ik ben nu al weer een goede vier dagen in Togo. Drie van deze dagen heb ik gewerkt, en dat was om een of andere duistere reden intens. Mijn werktijden zijn uitgebreid. Ik werk in de ochtenden nu vanaf 6 uur tot een uur of 9/half tien. Lunch werk ik van elf tot twee/half drie en diner kost ons nu van 4 tot 8.

Ik ben wel even het land in geweest, omdat er Zaterdag een algehele black-out was op het schip. Dit betekend geen stroom en geen water. Niets dus ;-). Dit was heel vreemd om mee te werken. We hebben besloten om geen Lunch te serveren, en brood in de ochtenden en avonden te doen. Best wel een klus nog, om brood met de hand te snijden voor zoveel mensen. We waren blij dat om 5 uur het licht weer aan ging. Ik leef op dek 3, en daar zijn geen ramen...het was dus stikdonker.

Enfin, we hebben deze dag aangegrepen om een lokaal strand te bezoeken. Onder de kokospalmen zijn we neergestreken, en toen zijn we bij zee gaan kijken. Je kon ongeveer tot je knieen het water in, en als je verder ging dan werd je onderuit gegooit. Niet zwemmen dus, maar in plaats daarvan hebben we op onze rug gelegen in enkeldiep water, en genoten we van de verkoeling van de golven die om ons heen spoelden. Vanaf hier konden Dag en ik de ontwikking van een rip-tide ontdekken in het water. Dit is het verschijnsel dat het water zich op een plek verzameld en krachtig in zee terugtrekt. Als je hierin verzijlt raakt is het het einde, of een mooi verhaal als je het overleeft. Dat ding ontwikkelde zich dus vlak voor onze neus. Is zo`n duikcurcus nog ergens goed voor ook, want de rest had het niet gezien en een wilde daar enthousiast het water in rennen. Toen wij echter heel fel reageerden geloofden ze ons gelukkig, en iedereen leeft nog veilig en wel! Je beleeft nog eens wat hier...

Nu heb ik even pauze, en denk erover om te gaan slapen tot ik weer moet werken, want het werk is intens geworden in Afrika, en iedereen in ons team is er moe van geworden. Nog een maaltijd serveren en dan zijn we weer klaar voor twee dagen. Dinsdag mag ik op de screening werken, en ik kijk er naar uit!

We zijn er!

Bij deze kan ik melden dat ik veilig en wel voet op Afrikaanse bodem heb gezet! Mijn eerste impressie van Afrika was: Dit is niet zo heel slecht! De verhalen over Benin waren veel slechten dan hoe het er hier uit ziet.... Tsja, het ruikt buiten wel opmerkelijk, maar we leven niet in een open riool hier. Het water is niet zo schoon als in Tenerife, maar ook niet troebelbruin. Het uitzicht aan de kant waar de haven niet is is erg mooi. Bomen en groen. We liggen afgemeerd naast de legervloot van Togo. Dit betekend 2 schepen van ongeveer 50 meter lang... Zal er eens een foto van maken.

Overigens staan er nu duikfoto`s en foto`s van de aankomst in Togo op internet. Deze keer heb ik er voor de liefhebber ook wat filmpjes tussen gemikt. Ik hoor wel of dat een succes is of niet (of ze uberhaubt te zien zijn enzo...).

Ik kan op het moment nog niet veel over Togo melden, dus dat komt een andere keer. Ik heb wel een paar dingen waarover ik de vorige keer mee in gebreken gebleven ben. Bijvoorbeeld de term 'Stretcherbearer-team'. Dit is een onderdeel van het Emergency-medical-team. Dit is het team dat in noodgevallen op het schip eerste hulp verleent aan slachtoffers, en ik ben een van de brancard-dragers. Ziet er leuk en officieel uit, zo`n geel hestje met schreeuwende rode letters. Mijn taken in het team zijn brancards dragen en crowd-control doen. Crowd-control (menigte-controle) houdt in dat ik mensen die willen zien wat er aan de hand is met hun gewonde crewmaatjes. Op zich wel een uitdagende taak dus, en je zit bovenop het eerste-hulpproces, wat erg interessant en leerzaam is.

Ook wat informatie over de piratenwacht. Hiervoor had ik me opgegeven, en dat bleek erg leuk. Het houd in dat je aan dek een oogje op schepen houdt. Het is een sport om het eerst schepen aan de horizon te spotten, en ik was er best goed in. Ook de nachtkijker en de radio die er bij kwamen kijken zijn leuke speeltjes, en de nachten waren erg mooi. Ik heb er dus van genoten, ondanks het feit dat er geen piraat is komen opdagen... Voor niets gewacht ;-)

Als jullie nog vragen hebben, of dingen die jullie willen weten, laat mij dat dan weten. Ik zal het proberen op te nemen in mijn volgende blog-bericht.

Zijn knuisten aan het roer, heel sterk en heel stoer!

Ik zit terwijl ik dit schrijf al 4 dagen op zee, en het is fantastisch om te varen. Je ziet op zee veel dingen die je niet voor mogelijk houdt dat ze 20 meter naast je bed voorbij dobberen. We hebben hier Dolfijnen, orka`s, vliegende vissen en verschillende soorten walvissen. `s Nachts zien we fluoriscerend plankton oplichten in onze boeggolf. En `s nachts is het waanzinnig donker, dus heb ik hier de mooiste sterrenhemel die je je maar kan voorstellen.

Nu we Afrika naderen wordt het steeds warmer hier. De luchtvochtigheid neemt toe, en `s nachts koelt het niet echt meer af. Dit betekend dat we lekker lang aan dek kunnen zitten, wat we dus ook doen. Gisteravond zaten we met Dag, Maren, Laura en Justin op de omloop van de brug met een gitaar, oplichtend plankton in het water, en een lichtshow boven ons. Magische momenten zijn dat.

Het wordt ondertussen tijd om uit te leggen waarom ik een citaat van ` Benjamin Ben` als titel van dit stuk heb genomen. Het leek me toepasselijk omdat ik vandaag waarschijnlijk aan het roer mag. Echt te gaaf om eens te proberen. Het stelt niet veel voor, want alles wat je moet doen is het goede cijfer op het kompas op de naald houden, maar het idee het schip te sturen is gewoon gaaf ;-)

Overigens is het schip op het moment heerlijk rustig aan het schommelen. Dat is echter niet de hele tijd zo geweest. De eerste twee dagen heeft het flink geheld. We hebben periodes gehad dat we een hoek van 25 graden maakten. Voor een schip als dit is dat best veel, en sommige mensen begonnen met grote ogen te vragen hoe schuin nog veilig was. Ik had voor mezelf de theorie dat zolang we onze juiste koers voeren er niets aan de hand was, en net toen ik dat bedacht had begon de poolster te bewegen. We moesten koers wijzigen om het schip weer stabiel te krijgen....

Enfin, we varen nu dus weer heerlijk rustig en de juiste koers. De voorspellingen zijn goed, en het wordt een mooie cruise vanaf nu. Zoals Maren (werkt op de brug als Deckhand) zegt: We`ve got good seas ahead!

Nu voor de wist je dat:

Wist je dat:
- ik morgenavond op Piratewatch sta?
- ik in het emergency-stretcherbearer team zit?
- het onmogelijk lijkt een foto van vliegende vissen te maken?
- ik binnenkort avonddiensten in het cafe ga draaien?
- ik dankbaar ben dat ik dit allemaal mee mag maken?
- We alle afleveringen van Band of Brothers gezien hebben?

Ik zal proberen wat goede foto`s en filmpjes van de vaart op mijn fotosite te zetten. Dat zegt over het algemeen meer dan een lap tekst! tot typs maar weer!