Voor wie het leest...

Ik ben nu al iets meer dan een week in Noorwegen, en kom net van het Oase-festival in Fredrikstad terug. Maren en ik hebben hier een week Mercy Ships gepromoot op een stand daar. Flyers uitdelen en uitleg geven. Omdat ik geen noors spreek, en de meeste Noren geen engels willen spreken als het ook in het noors kan, heb ikzelf niet heel erg veel mensen gesproken. Maren heeft een redelijk aantal mensen gesproken, en ik geloof dat we gedurende de week wel wat mensen bereikt hebben met de boodschap. Het was een goede week van lekker kamperen, opwekking in het Noors eigenlijk, inclusief alle liedjes in het noors. Ik kon dus vaak in het Nederlands meezingen.

Mijn werk bij MS zit er nu dus echt op, en ik heb het fantastisch gevonden! Ik heb de afgelopen 6 maanden onwijs veel geleerd, gezien en beleeft. Ik heb vrienden gemaakt en Togo leren kennen. Ik heb fantastische momenten beleeft, en moeilijke dingen gezien. Over het geheel genomen is het een prachtige tijd geweest, en ik ben onwijs dankbaar dat dit voor mij allemaal mogelijk was. Bedankt aan iedereen die mij op welke manier dan ook heeft bijgestaan, en iedereen die een trouwe lezer van deze blog was. Onwijs bedankt, ik kan het niet anders zeggen.

Dat was hem dan...

Vanavond spring ik (hopelijk) het vliegtuig in. Nu heb ik nog moeite met afscheid nemen van het schip met alle geweldige mensen. Vandaag voor de laatste keer op mijn werk geweest, en een klein feestje gevierd met de dagwerkers die mijn vrienden zijn geworden hier.

Vandaag hoorde een van de dagwerkers (Emmanuel) dat hij een operatie moet ondergaan. Hij had pijn bij het plassen, en was daarom naar de crewkliniek gegaan. Daar werd hem verteld dat hij chirurgische maatregelen nodig heeft, maar dat we dat op het schip helaas niet kunnen. Hij moet nu een lokaal ziekenhuis bezoeken, maar heeft daar absoluut geen geld voor. Ik heb dus besloten dat het geld dat ik overheb aan dit doel ga besteden... ik weet niet hoeveel een operatie hier kost, maar ik weet wel dat als hij geld overheeft hij dit ten goede van anderen zal gebruiken.

Het is heel gek om hier te zitten en in de chaos van pakken in een te kleine cabin mijn laatste blogbericht te typen. Het voelt zo gewoon om hier rond te lopen, en het idee dat ik voorlopig niet terug kom is heel maf.

Ik heb hier een toptijd achter de rug! Bedankt iedereen die me ondersteund heeft!

Het einde nabij.

Langzaamaan maak ik me hier klaar om ervandoor te gaan. Vandaag ga ik beginnen met inpakken, en dat is een vreemd gevoel. Vooral omdat het leven hier nog in volle gang is. Een paar voorbeelden van waar we hier dan zo druk mee zijn.

Aan het begin van de week was het laatste bezoek van MS aan de Dovenschool van Lome. Johan leidde dit, en samen met hem en een kleine 20 MS-ers kwamen we `s avonds gewapend met spelletjes, vouwballonnen, schmink en gezelligheid aan. Een aantal uur werd hier gevuld met simpelweg spelen, lachen en lol maken. Die kinderen zijn echt zo leuk, dat geloof je niet! Ze maken je alles duidelijk met gebaren, en hebben onwijs veel geduld met je. Het is ook heel vreemd om 30 tot 40 kinderen uit hun dak te zien gaan, en ondertussen is het nagenoeg stil. Op picasa (link bij Foto`s) staan wat foto`s van deze kids.

Op de terugweg reed Johan in konvooi met Karen achter hem terug naar het schip. De derde auto was al wat eerder weggegaan. Johan was teamleider hier, en nam zijn verantwoording heel goed op door al in het begin duidelijk te maken dat iemand een oogje op Karen moest houden, zodat ze achter ons zou blijven. Zij zaten namelijk met 5 meiden in de auto, die allemaal een beetje naief kunnen zijn. Toen we eenmaal nog maar 10 minuutjes van het schip verwijderd waren haalden we een vrachtwagen in. Voor de vrachtwagen bleven we wachten tot Karen het ding ook inhaalde. Dat gebeurde echter nooit. Een paar minuten verstreken, en Johan vond dat het te lang had geduurd. Hij draaide de auto en ging terug om te kijken wat het oponthoud was. We reden terug tot voorbij het punt waar we ze kwijtraakten en zagen ze nergens, dus gingen we nog iets verder. Daar zagen we dan eindelijk een MS - auto op de andere baan richting het schip rijden. In de veronderstelling dat dit ze waren draaiden we de auto en reden terug naar het schip. Daar waren ze echter nog niet aangekomen. De auto die we gezien hadden was niet van hun. Johan pakte dus een andere auto, uitgerust met Radio, en ik sprong er bij hem in. We reden nog een keer het laatste stuk van de route, maar zagen niets. Ook verkregen we geen radio-contact. We lieten de receptioniste dus snel de security-officer roepen, en in 10 minuten tijd waren zij, de kapitein, en de managing Director op de been, samen met het beveiligingsteam. Ze bleven radio-contact zoeken, telefoonnummers proberen en plaatsen uitsluiten waar ze niet konden zijn. Geen resultaat, dus was ik echt heel ongerust. Na een klein uur zoeken zonder resultaat wilden ze net een paar zoekauto`s uitzenden, toen we een antwoord op de radioberichten kregen. Een zenuwachtig giechelende Trina liet weten dat vehicle 600 op weg was naar het schip. 10 minuten later kwamen ze inderdaad aan. Ze waren ijs gaan eten, en achter de truck linksaf geslagen!!! Ik dacht dat ik gek werd toen ik dat hoorde! Ik was echter wel heel blij dat geen enkel rampscenario dat ik in mijn hoofd voor mogelijk hield gebeurd was.....

Voor de rest zijn er nog maar weinig dingen te melden, dus doe ik dat op de bekende wist-je-dat manier:

Wist je dat:

- De shipshop en snackbar hier eigenlijk compleet leeg zijn?

- Als je iets te snacken wilt hebben het dus echt zelf moet maken?

- We hier daarom dus veel bakken?

- Er gister door Rachel een Lemon-merengue-taart is gemaakt?

- Dit is gebeurt omdat er een vriend van een patient een zak met citroenen aan me had gegeven?

- Junglespeed nog steeds veel gespeeld wordt?

- Het spelletje Ligretto in Amerika 'Dutch Blitz' wordt genoemd?

- Carmen junglespeed besteld heeft op internet?

- Dit bijna mijn laatste blog in Afrika is?

Oh ja! Dat vergeet ik bijna nog! Vanwege de onlangs verhoogde brandstofprijzen hebben de Togolezen een staking gestart. Gister begon dat, en waarschijnlijk gaat dat vandaag door. Dat betekend dat ik niet echt ergens meer heen kan voor ik weg kan. Daar baal ik wel van, want ik had nog wel het een en ander voor mensen mee willen nemen. Gelukkig heb ik al wel het een en ander verzameld de afgelopen weken, maar compleet vond ik het nog niet.

Nou ja, we zien het wel....