Foto`s!

Oke, ik heb het helemaal ontdekt! Voortaan staan mijn foto`s op http://picasaweb.google.nl/DanielDondorp ! Link blijft op mijn log staan! Klik hierboven op de magische fotoknop en voila!

Werken, duiken, varen en meer.

Ik bewaar het interessante deel van dit verhaal voor later, omdat ik in mijn vorige bericht beloofd had wat over het werk hier te vertellen.

Een standaard werkdag ziet er als volgt uit: Ik sta om 6:15 op en zorg dat ik om 6:30 in de diningroom ben. Daar is komt de rest van het team dan ook en dan maken we de ontbijt-buffetlijn klaar. Dit houd in dat we alle cereals (loops, cornflakes, etc) neerzetten, al het broodbeleg klaarzetten, brood snijden en klaar zetten, koffiemachines legen en vullen, drinken regelen (melk, water, limonades...), ijsblokken halen om de vleeswaren koel te houden, de afwasmachines starten, zorgen dat er bekers enzo beschikbaar zijn. Dan is het ongeveer 7:00 en begint het ontbijt. Het werk bestaat nu voornamelijk uit afwas en bijvullen tot 7:45. Om 7:45 sluiten we de lijn en beginnen we met opruimen en schookmaken. Dit houd ons wel bezig tot een uurtje of 9.

Dan moeten we om 11:30 terug zijn om de lunch voor te bereiden. Dit werkt hetzelfde als met het ontbijt, alleen hebben we nu 2 lijnen, en is er warm eten en groenten. (sla, tomaat etc). Lunch is altijd druk en het duurt een uur ipv 45 minuten. Het er is dus veel meer afwas, en veel meer voor de rest om schoon te maken. Het kost ons ongeveer tot 14:30 om dit schoon en mooi te krijgen.

De voorbereidingen voor het diner zijn hetzelfde als lunch: Warm eten, brood, groenten, etc. Diner is van 17:00 tot 18:00, en he afronden hiervan kost tot ongeveer 19:30. Dat was dan een werkdag... :-)

Oke, het interessante deel is korter, maar veel leuker: Ik heb namelijk de kans gehad om hier een scubaduik-cursus te volgen, en nu ben ik een gecertificeerd open water duiker. Ik mag tot 18 meter duiken, en dat is eigenlijk wel diep genoeg ;-) Het is echt zo gaaf om door een geheime onderwaterwereld te zweven en dingen te zien die maar heel weinig mensen zien. Het is moeilijk te beschrijven hoe het is, maar het lijkt veel op vliegen. Echt heel gaaf om te doen.

De reden waarom ik het kon doen was iets minder mooi: het schip heeft duikers nodig om de zeewaterinlaten van de airco schoon te maken. Als ik de verhalen van mensen die dat gedaan hebben hoor is dat vies. In de haven in benin hadden ze 10 centimeter zicht, en was het voor de rest een soort open riool...Wat een vooruitzicht ;-) Eerst maar eens wat ervaring opdoen met duiken op mooie heldere plaatsen...en voor de rest voorbij dit doel kijken naar wat ik in de toekomst met dit gebeuren kan doen!

Over een paar dagen varen we uit! Op naar Togo! Ik mag maar weinig specifieks vertellen voor onze veiligheid hier, dus ik zeg alleen maar dat ik er veel zin in heb en dat ik een manier aan het uitvogelen ben om mijn hangmat aan dek te kunnen hangen. Daar ga ik zo nog even aan verder. Goed dat ik veel te veel touw heb meegenomen ;-)

Ondertussen gaat het gewone leven op het schip gewoon door. Dat betekend over het algemeen een hoop lol met de mensen hier. Veel te doen, te druk met van alles en nog wat zijn om aan bloggen toe te komen, 2 minuten douchen, etc.

En nu voor een nieuwe wist je dat-rubriek:

Wist je dat:

- de tafeltennistafel (nog steeds) kapot is?

- de koffiemachine ondertussen niet meer kapot is?

- het zwembad dat het schip gekregen heeft af is?

- we te weinig water hebben om het te vullen in Togo?

- het nu dus een nutteloze stalen bak is?

- Dag ook fan is van Band of Brothers?

- we begonnen zijn met het kijken van de serie?

-er foto`s van mijn duikavontuur op mijn fotoblog komen?

Dat was het weer voor nu! Tot typs maar weer!

Haiti, Togo Tenerife

Beste Allemaal!

Het is, zoals altijd, weer een drukke tijd hier. Er is weer veel te veel gebeurd, en daarvan kan ik weer maar een klein beetje vertellen. Hier komen de belangrijkste punten, te beginnen met de dingen van mondiaal belang.

Haiti. Zoals sommigen van jullie misschien al weten zijn er daar Disaster Relief Teams van MS aan het werk. Veel kan ik hierover niet vertellen, omdat men het werk dat deze teams doen stil wil houden. Dit is omdat er gewapende benden door Haiti zwerven die equipment van hulpverleners roven. Het is dus genoeg om te weten dat er hulp is, en dat er wat progressie in zit. Helaas zijn er weinig voorzieningen en spullen om mee te werken voor de teams ter plaatse, omdat de spullen door slecht transport veel vertraging oplopen, of de spullen voor die tijd al gejat zijn door derden.
Mercy Ships heeft ervoor gekozen niet echt actief te zijn in de media, omdat ze niet het laatste woord heeft in het nieuws dat gebracht wordt. Er zijn wat verdraaiingen in eerdere intervieuws geweest, en daarom zegt MS niet heel veel in de media. Bij deze weten jullie echter wel dat er wat gebeurt van onze kant. Voor meer info hierover kan je op www.mercyships.org of http://www.facebook.com/MercyShips?ref=ts&v=wall terecht.
Overigens is het goed om te weten dat we ons ook ten volle focussen op onze taak in Togo, omdat de behoefte aan hulp daar even groot is als in Haiti, en helaas is deze behoefte niet zo duidelijk voor de wereld dat er Gironummers voor in het leven geroepen worden. Daar ligt onze eerste prioriteit dus, ook omdat MS niet echt een organisatie is voor hulp in directe crisis.

Nu het plaatselijke nieuws ;-).

Afgelopen weekend ben ik met Laura, Rachel, Dag en Justin in Los Christianos geweest. Hier op een strand rondgekeken en gezwommen. De golven op dit strand waren echt heel gaaf, maar de ondergrond was niet om over naar huis te schrijven. Toch ga ik dat de doen.
Vanaf waar de zee begon, begonnen ook de scherpe rotsen en keien. Het in en uit het water gaan was dus een ware uitdaging. Het openhalen van je voeten was het hier echter wel waard, want ik heb nog nooit eerder in zo`n heldere zee met zulke fantastische golven gezwommen!

Gister was Dag jarig. Ter ere daarvan gaan we vanavond ergens eten, dus ik ben benieuwd. Gister hebben we met een groepje (weer) Men in Tights gekeken in de International Lounge (dat is de grote samenkomstzaal). Aan het begin van de film haalde Justin een pakje tevoorschijn met de tekst: Als je het cadeau wilt hebben, moet je het gebruiken ook! Dag heeft de hele avond in majo over het schip gelopen. Om met de woorden van Little John te spreken: 'You have to be a man to wear tights'.

Het schijnt dat ons Diningroom-team samen met het synchroonlopende Galleyteam morgen mee uit eten genomen worden door ons Departmenthead Peter. Ben benieuwd!

Ik begin er zo langzamerhand over na te denken om eens een paar blogberichten te posten over wat ik hier het grootste gedeelte van de tijd doe: werken! Geloof het of niet, ik werk hier ook nog! Daarover volgende keer dus meer, en wellicht ook met foto`s enzo.

Tot typs!

We know where you`ve been....

De afgelopen dagen is weer heel veel gebeurd, en heb ik ook weer heel veel gedaan. Werken in de weekends is hier niet vreselijk, omdat er geen lunch geserveerd wordt. Zodoende heb ik dan een pauze van ca 10:00 tot 16:30. Zo kon het ook gebeuren dat ik afgelopen zaterdag met wat mensen in een MS-auto naar Puerto de la Cruz ben geweest. Daar konden we naar een soort zoutwaterzwembad, wat erg leuk was. Het water was steenkoud, en Alex commentaar was dan ook: 'The cold isn`t the worst, it`s breaking the ice on the way in that hurts'. We waren precies op tijd terug om weer aan het werk te gaan. De volgende dag was een zondag, en daardoor was er niet veel te doen op het schip. Veel mensen waren naar de kerk, en de stad was zo goed als dicht, dus heb ik in de pauze niet al te veel uitgevoerd. Beetje gelezen, met mensen gekletst, een uurtje met wat mensen door de stad en het stadspark gezworven. Die avond weer gewerkt, en daarna de film 'Men in Tights' gekeken met een paar mensen hier. (Voor de geinteresseerden: Maren, Laura, Annie, Justin, Dag, en ik) Justin had die film meegenomen van huis. Ik had hem al een paar keer gezien, maar als je hem nog niet kent: Zorg dat je hem leert kennen, want hij is geweldig!.

Die maandag konden Justin (die overigens uit Rijnsburg komt, en heel veel mensen blijkt te kennen die ik ook ken) en ik fietsen lenen van Marianne en Maaike (lang leve de Nederlanders hier). We zijn eerst even bij het strand wezen kijken, wat ongeveer een half uurtje fietsen is vanaf het schip. Daar stuitten we op wat klippen en rotsformaties aan het water, en die zagen er fantastisch mooi uit, dus daar zijn we een stuk ingeklauterd/lopen/klommen, tot we niet verder konden zonder risico te lopen te verdrinken in een ruig stukje zee.

De rest van de dag zijn we bezig geweest naar La Laguna te fietsen. Dat is een historisch dorpje dat boven op de berg ligt waar Santa Cruz ook op ligt. Na twee uur omhoog fietsen besloten we eens op de kaart te kijken hoever we waren. Het antwoord op deze vraag was: Nog net niet op de helft! Toen zijn we maar omgekeerd, en in iets meer dan 5 minuten legden we het stuk af waar we omhoog twee uur over gedaan hadden. Dat ging waanzinnig snel, en het was echt ongelofelijk gaaf om zo downhill te kunnen gaan met 50+ km/h.

Die dinsdag zou er een groep mensen naar hetzelfde strand gaan als waar Justin en ik eerder waren. Ik kon nog in de auto en ging dus mee. We besloten op gegeven moment een stukje te lopen, en ik stelde voor om eens bij die rotsen te gaan kijken. Het tij was nu laag, en ik verwachtte verder te kunnen komen dan eerst. Alex en ik klommen een stuk, en net voor het punt waar Justin en ik eerder waren, stuitten we plotseling op een groep naakte mannen! We waren nogal verbijsterd, en haastten ons terug. Toen we met zijn tweeën de hoek om kwamen zagen we wat lokale mensen kijken: We know where you`ve been.....

Nu voor de rubriek Wist je dat...?

Wist je dat...

- er veel getafeltennist wordt op het schip?

- mijn cabinmate net vertrokken is, en ik nu de boel alleen heb?

- een van mijn andere roommates er een rare muzieksmaak op nahoud, waar ik nu lekker naar mag luisteren?

- de Airco het vanmorgen niet deed, en het ineens heel warm was om te werken?

- als de Airco het wel doet, mensen zeuren over de kou?

- je mij pakketten kunt sturen?*

- het eten hier over het algemeen prima is?

- er waanzinnig grote krabben aan het einde van het dock leven?

Nee? Dan weet je het nu!

*Het is normaal heel duur voor mij om een pakket te ontvangen, maar als het via het hoofdkantoor in R`dam gestuurd wordt, dan vullen ze de containers er mee op die toch naar het schip moeten. Het duurt wat langer, maar het is wel gratis om te ontvangen voor mij.

Welcome in America!

Het wordt steeds duidelijker dat ik hier in een soort Amerika zit. Dat merken jullie ook omdat er vanaf vandaag een disclaimer op mijn blogs komt. Er zijn een hoop kleine, en sommige grotere dingen waaraan je echt merkt dat het hier amerikaans is.

Voorbeelden:

- Overal bordjes waarop staat dat dingen op eigen risico zijn (zoals het laten drogen van je was in de Laundry-room)

- 2 maal daags warm eten, en mensen die heel raar naar mijn lunch van boterhammen kijken.

- Mensen die bij het minste of geringste uitbarsten in een 'Oh my gosh!'

- Dingen op een bepaalde manier doen, omdat dat gewoon zo gedaan wordt. (Zo zetten we bijvoorbeeld de ham tijdens de maaltijden op ijs, zodat het goed blijft. Een bak met sardientjes echter, staat gewoon de hele tijd te wachten tot we hem terug in de koelkast zetten. Op mijn vraag waarom de ham wel op ijs moest, en de sardientjes niet was het antwoord: Weet ik niet, dat doen we gewoon zo. Vervolgens blijft het ook zo)

-Het heeft me twee weken gekost om de dweilemmer op mijn eigen (efficiëntere) manier te kunnen gebruiken

-Mensen vragen: Hebben jullie ook supermarkten in Nederland?

-enzovoooorts

Ik wilde eigenlijk alleen de disclaimer doen vandaag, maar toen dacht ik: 'Ach, ik kan het net zo goed even uitleggen..'

Wasti

Omdat op het moment mijn tweede lading was van vandaag draait, en ik zodoende kan kiezen tussen duimen draaien of bloggen, ben ik weer aan het bloggen geslagen ;-)

Ik zal eerst even heel trots vermelden dat ik vanmorgen om 9 uur al aan de wasmachine stond op mijn vrije dag. Net besloot ik dat als het dan toch wasdag is, ik net zo goed gelijk mijn beddegoed enzo kon doen.

Overigens heb ik me geheel vrijwillig, en weloverwogen, opgegeven voor franslessen aan boord. Mijn fransdrang begint vorm aan te nemen ;-) Als mevrouw Lugtigheid of mevrouw van Lambalgen dit hadden geweten.....

Op het moment heb ik persoonlijk niet zoveel te melden, dus denk ik dat het voor jullie leuk is om was meer van het schip, de missie enzovoorts te horen. Als dat je niets lijkt moet je met je linkerwijsvinger op ALT drukken, en dan, tegelijkertijd, met je rechterwijsvinger op F4.

Goed, voordat de Africa Mercy naar Tenerife kwam heeft ze 9 maanden in Cotonou, in Benin gelegen. Hier zijn (maar liefst) 6733 operaties verricht. Op zich klinkt dit niet als heel veel, maar denk je eens in hoeveel individuen dit zijn! Zet ze in gedachten eens in een rij voor een ijscokar, maar dan niet voor een ijsje, maar een levensreddende operatie.

Omdat statistieken voor de rest niet erg veelzeggend zijn heb ik een verhaal van een operatie in benin gehoord van Maaike, die hier nu ook aan boord is. Zij was erbij, en het lijkt me dan ook redelijk dat ik het in haar woorden weergeef:

[maaike modus on]

Een van de laatste patiëntjes was een baby met een hazenlip, Wasti heet hij. Zijn moeder was een bijzondere vrouw. Door de aandoening werd het kindje niet geaccepteerd in het dorp. De moeder van Wasti was een van de vrouwen van haar man. Hij had elk van zijn vrouwen een koe en een stukje land gegeven, zodat ze voor zichzelf en hun kinderen konden zorgen. Deze vrouw had al eerder een kindje met een oogaandoening gehad en nu Wasti. Om het ziekenhuis voor de eerste te kunnen betalen, had ze haar stuk land verkocht en voor Wasti had ze haar koe verkocht om een ziekenhuisbezoek en de reis naar het schip te kunnen betalen.

De verschillende stammen gebruiken tatoeages of inkervingen op de wangen om iemand te ‘markeren’ als stamlid. Ik vind dit nog steeds bijzonder om te zien. Maar wanneer zieke kindjes binnenkomen, die geen inkervingen hebben, dan weet je al hoe laat het is. Ze worden niet erkend als stamlid, ze worden gezien als vervloekt en daardoor ‘horen ze er niet bij’. En in een maatschappij waar relaties voorop staan, betekent dat een bestaan als outcast.

Maargoed, terug naar de Wasti's moeder. Ook Wasti had geen inkervingen. Na de operatie kreeg hij al snel speciale make-up (een soort eyeliner) op om aan te tonen dat hij er nu bij hoorde. Zo vreemd voor ons en zo veelzeggend voor Wasti en zijn moeder.Voor patiënten die geen mogelijkheid hebben om zelf voor vervoer terug te zorgen, is een speciaal potje om in reiskosten te voorzien. De moeder had niets en kreeg dus dit reisgeld aangeboden. Ze was heel erg bescheiden en kon het moeilijk aannemen, omdat ze vond dat er al zoveel voor haar en haar kindje was gedaan.

Vorige week ontstond het idee om de moeder geld te geven om een koe te kopen. Een van de verpleegkundigen is gaan uitzoeken wat een koe kost en is gaan zoeken naar plaatjes om duidelijk te maken wat de bedoeling was. Gisteravond is zij met twee anderen dus naar moeder gegaan met een plaatje van een koe en voldoende geld om er een te kopen. Ze wilden zo weinig mogelijk mensen hiervan op de hoogte brengen, omdat Wasti's moeder alleen maar in gevaar komt wanneer men weet dat ze zo’n (relatief) groot bedrag bij zich draagt. Met het plaatje van de koe en het laten zien van het geld, begreep moeder wat de bedoeling was. Met enige twijfel durfde ze na een 'overdonderde minuut' het geld aan te nemen. Terug bij Wasti heeft ze hem geknuffeld en een klein feestje gevierd. Vanochtend om half zes is ze naar het busstation gebracht op weg naar haar eigen dorpje… met hoop voor de toekomst en een gezonde zoon

[maaike modus off\]

Er zijn in de afgelopen 9 maanden dus 6733 van deze verhalen ontstaan..... Een lijkt me per keer meer dan genoeg om te lezen, omdat de blogberichten zo lang worden anders. De beloofde informatie over het schip enzovoorts bewaar ik voor een andere keer.

Ik moet wel zeggen dat ik nu eigenlijk het liefst per direct naar Togo vertrek. De tijd hier is voor het schip noodzakelijk, maar ik merk daar weinig van. Ik werk braaf in de eetzaal, en vermaak me prima in mijn vrije tijd, maar het is toch niet waar ik voor gegaan ben. Een soort van lang kamp, met veel corvee ;-) Ik zit hier nu al 12 dagen....pfoah....

ps. Het verhaal van Wasti leek me toepasselijk, vanwege de naam van het jongetje en mijn bezigheden nu.

Nou, dat wastie dan weer!!

Ga er maar eens lekker voor zitten....

....want we hebben er zin in vandaag! Ik heb nu even een tijdje om te typen. Het wordt dus een redelijk lang verslag dit keer.

Oke, laten we met het begin van het eind van het afgelopen jaar beginnen (oudejaarsavond dus). Op Oudjaarsdag moest ik werken, maar omdat het een Ships-Holiday (vakantiedag) was, was dat niet al te lang. Ik begon met een shift van 7:00 tot 9:30 en de avondshift was van 16:30 tot 19:30

Wat ik overdag precies gedaan heb herinner ik me niet meer eigenlijk, maar waarschijnlijk ben ik die dag even wat wezen lopen, en heb ik lekker aan dek zitten lezen. Die avond spraken we met wat mensen af om de stad in te gaan om wat op te pikken van het lokale oud-en-nieuw gebeuren. Tot onze stomme verbazing waren alle straten compleet leeg om 23:00. We hadden gehoord dat er vuurwerk zou komen, en hebben dat dus afgewacht. In het laatste kwartier voor middernacht liep het plein waar we waren steeds voller, en om twaalf uur was het ineens druk. Na het vuurwerk, wat overigens erg mooi was, zijn we een beetje door de straten gaan dwalen, en op een of ander pleintje stuitten we op een latin-bandje dat erg zijn best deed. Er waren best veel mensen daar, maar het feest begon pas toen de MercyShippers het ontdekten. Al vrij snel bestond ongeveer een derde van de aanwezigen uit MSers, en op een of andere manier sloeg iedereen aan het dansen. Ik dacht altijd dat spanjaarden van dansen hielden, maar de spanjaarden op Tenerife vonden het een bezienswaardigheid, en trokken massaal hun foto- en videocamera`s. Rare jongens, die spanjaarden ;-)

Enfin, om 2:30 waren we ongeveer terug op het schip, en ben ik gaan slapen. Omdat we geen raam in onze hut hebben heb je hier zonder klok geen idee van tijd. Ik werd dus wakker in de veronderstelling dat het ongeveer half negen moest zijn, maar schijn bedriegt. We hadden collectief tot ongeveer 12:30 geslapen. Op zich geen overbodige luxe op je vrije dag.

We hadden de avond van tevoren al ingecalculeerd dat we het ontbijt hoogstwaarschijnlijk zouden missen, en omdat het op 1 januari een ShipsHoliday was zou er geen lunch zijn. We zouden dus met een paar mensen (Chelsea, Paul, Kelly, Esthea en ik) in de stad op zoek gaan naar lunch. Het bleek echter dat zo`n beetje alle tentjes nog gesloten waren. Voor de amerikanen echter geen probleem: 'Let`s go to Burger King!'. Dat leek mij nou niet echt een fantastisch ontbijt, en ik beperkte mij tot wat te drinken, terwijl de rest van de aanwezigen een dubbele cheeseburger op hun nuchtere maag gooiden. Nou ja, voor elk wat wils toch?

De volgende dag (2 januari) had ik met Lindsay (canada) en Bethany (USA) afgesproken om ergens een goed stuk te gaan wandelen. We zijn met de bus naar het noorden van het eiland gegaan, en hebben een heel mooi stuk langs de zee gelopen, en uiteindelijk over een soort berg naar een dorp gegaan waar weer een bus zou zijn. Het was nou niet echt een berg waar je in Oostenrijk U tegen zou zeggen, maar het viel de meiden behoorlijk zwaar.

Aan de andere kant van de berg was een soort bos dat ik nog nooit had gezien, maar het was erg mooi. Ik heb er helaas geen foto`s van gemaakt, maar ik zal eens kijken of ik er wat van kan vinden in de gemeenschappelijke MS fotodump hier.

In de bus terug vroeg een man waar we vandaan kwamen. Toen hij drie verschillende antwoorden kreeg werd hij nieuwsgierig naar hoe dat kon. Wij vertelden dus van MercyShips, en hij was echt geïnteresseerd. We hebben hem uitgenodigd voor een rondleiding op het schip, en diezelfde avond kwam hij zich melden, samen met zijn vrouw. Ze vonden het beiden erg leuk, en hij dacht erover om ook te komen als hij met pensioen was, of gewoon eens een jaar tijd regelde.

Afgelopen zondag ben ik hier naar een lokale internationale kerk geweest. Ik moet eerlijk zeggen dat het heel maf was om zo`n inkijkje te hebben in zo`n gemeenschap die zover weg van huis gewoon bestaat. Het was wel een goede dienst overigens. Het probleem band hebben ze geëlimineerd door midi-tracks te gebruiken, maar de preek ging over Gods plannen met Israël, en dat was heel goed. Gebaseerd op Ezechiël, en erg direct en goed.

Na de kerk nog over een soort lokale toeristische markt gelopen (troeptroeptroep), en langs de kust terug naar de auto. Over de auto`s gesproken; veel van de MercyShippers hebben iets tegen de Laro`s, maar als ik ze hun bezwaren hoor uiten (sloom, trekt niet goed op etc) geloof ik dat ze liever een porsche hadden gehad, en niet echt weten wat een Laro allemaal doet ;-)

Nouja, to zover maar weer dit keer. Overigens wil ik nog bedanken voor alle steun en reacties die ik van jullie krijg! Echt heel leuk!

Tot typs!