Voor de rest is er vast wel weer wat te vertellen. Over mijn werk bijvoorbeeld! Ik werk nu sinds een week of wat in het hospitalitycenter. Het Oog-technische-team is daar gesitueerd, en daar werk ik nu dus met mijn roosterboek, afsprakenkaarten, computer en vertaler. Elke dag komen er ongeveer 30 patienten langs die we moeten inroosteren en waar de de medische geschiedenis moeten zien los te peuteren. Er gebeuren best wel leuke dingen gedurende een week. Zo had ik vandaag een oud echtpaar. Komi, de vertaler waar ik mee werk, moest in het oor van de vrouw roepen, waarop de vrouw de boodschap naar manlief doorbrulde. Meneer was de eigenlijke patient. Als de boodschap die zijn vrouw in zijn oor stond te blaffen aankwam mompelde hij instemmend of ontkennend, waarna mevrouw een hele uitleg gaf over wat hij zojuist op Komi`s vraag had geantwoord....
Het grootste deel van mijn werk bestaat uit roosteren en invoeren van gegevens, maar zo nu en dan spring ik in voor de Medical Reviewer die bloeddrukken hoort op te nemen. Dat is een volledige positie, maar ik heb nu al een aantal keer dat werk bij mijn werk gedaan, en dat ging prima. Lauren (meisje waar ik mee werkte, is nu naar huis) heeft me uitgelegd hoe je een bloeddruk meet, en hoe je bloedsuiker meet, en dat doe ik er dus af en toe bij. Stiekem is dat wel heel leuk om te doen. Als iemands bloeddruk of suiker veel te hoog is dan kunnen we hem of haar nog niet inroosteren voor een operatie, maar dan moet daar eerst iets aan gedaan worden. We vertellen dus wat er aan de hand is en wat de patient moet doen, en als ze dat dan gedaan hebben komen ze terug en doen we een recheck.
Voor de rest heb ik nu ook een hoop gelegenheden om even lol te maken met de kinderen in het hospitalitycenter. Omdat ik daar nu elke dag kom kennen ze me, en ik ken de kids, en dat is echt heel leuk! Nooit geweten dat je met twee gipsbenen kan voetballen ;-)
Nice Daan. Mag je mijn bloeddruk ook meten ;)
BeantwoordenVerwijderenHoi Daan, leuk om weer wat van je te lezen. Tof dat je zo bij de patienten betrokken bent en dat je de gelegenheid hebt om leuk met de kinderen bezig te zijn. Die kunnen een beetje positieve afleiding goed gebruiken denk ik. En inderdaad, met gipsbenen kun je toch nog heel wat!
BeantwoordenVerwijderen