Langzaam maar zeker gaat de tijd hier razendsnel voorbij. Het leven gaat zijn gangetje, en alles is zo vanzelfsprekend geworden dat het niet bijzonder meer lijkt dat je ergens midden in Afrika op een schip zit met 400 anderen die hier ook op een of andere manier beland zijn.
Ik had gehoopt vandaag weer te kunnen vertellen over het duiken. Het zou een bijzonder verhaal worden, want ze hebben mij gevraagd om met mensen van de Vision-Trip te duiken. De visiontrip-groep is een groep (rijke) mensen die hier kijken wat we doen voor ze een (grote) donatie doen. Meestal laten ze niet iedereen rond ze los want ze zouden wel eens een verkeerde indruk kunnen krijgen. Anouschka van PR loopt als een waakhond in de rondte om kinderen weg te sturen en te glimlachen.
Om een of andere reden hebben ze mij gevraagd om 1 of 2 mensen die ook duiken een tour onder het schip te geven, en dat leek mij erg gaaf om te doen. Helaas begon het hier vandaag om een uur of 9 op zijn afrikaans te regenen, en dat heeft het water in de haven niet veel goeds gedaan. De helderheid van het water beperkt zich tot 0 en je kan nog net het glas van je duikbril zien, om je maar een idee te geven van hoe het er hier nu uitziet.
Voor de rest heb ik nog een paar enerverende wist-je-datjes die ik nog niet zo gedeeld heb, maar die wel de moeite van het vertellen waard zijn.
Wist je dat:
- ik hier een lieve vriendin heb gevonden?
- ze uit noorwegen komt?
- mijn noors uitermate beroerd is?
- haar nederlands uitermate beroerd is?
- we zodoende maar engels met elkaar praten?
- ik hier 2 weken lang een motor heb gehad?
- het ding helaas wegens verzekeringsredenen weer weg is?
- we in de avonden om veiligheidsredenen niet echt meer lopend van het schip af kunnen?
- er al een aantal bemanningsleden van geld en goed zijn beroofd?
- de schavuiten (want dat zijn het!) die ons beroven hun argumenten kracht bijzetten met een machette?
- daar niet heel veel tegenin te brengen is?
tot zover maar weer. Helaas geen nieuws over Tani (brandwondenpatiente)
Bhaktapur
11 jaar geleden
Zo Daan, in de stilte gebeurt toch veel! Leuk dat je een vriendin hebt. Maak je over het taalverschil maar geen zorgen. Monika heeft een oom en tante, waarvan de tante alleen roemeens spreekt en de oom alleen duits. Ze praten met gebaren en zijn heel gelukkig! We hebben ze gesproken, nu ja ook in gebarentaal dan. We hopen in de toekomst toch nog wat te horen over Tani. Dat van die berovingen vind ik toch wel naar om te horen, wees maar voorzichtig! Groetjes Olaf en Tineke
BeantwoordenVerwijderenhoi Daan
BeantwoordenVerwijderenLeuk om alles weer te lezen.Wat is er dat nieuws van tani op zich laat wachten.Ik ben langzamerhand wel heel benieuwd.
groetjes,m.Linda