Bijna klaar...

Zo, mijn officiele werk zit erop hier! Het operatierooster zit vol, en daarmee heb ik mijn taak volbracht hier! Ik heb meer dan 1000 patientenafspraken gemaakt hier! De overige 700 zijn door mijn voorganger gedaan. Over een week zitten alle oogoperaties erop. Tegen die tijd hebben 1700 patienten een staaroperatie gehad, bijna 100 een pterygiumverwijdering, en een kleine andere 100 hebben andere operaties ondergaan. Denk hierbij aan kinderen die een scheelheidscorrectie hebben gehad, of oogtumoren die zijn verwijderd.

Met de staaroperatie wordt vaak een grote visuele vooruitgang geboekt. Mensen die nog net vingers kunnen tellen op een halve meter afstand kunnen na deze 10 minuten durende behandeling ineens weer lezen!

In mijn tijd hier heb ik veel mee mogen maken en mogen leren. Dit varieerd van kennis over ogen en afwijkingen tot hoe je met de mensen om moet gaan. Ik heb met veel patienten gesproken, en helaas ook veel te vaak nee moeten zeggen. Dat is het moeilijkste wat ik hier heb gedaan. Mensen weg sturen om wat voor reden dan ook. Dat voel ik echt van binnen, en ik kan het nee zeggen maar moeilijk gedaan krijgen. Mijn manager werd ook moe van me toen ik manieren bleef zoeken om een bepaalde patient toch aan een operatie te helpen. De betreffende vrouw kon geen trap lopen, en op het schip zou ze de loopplank op moeten, en dan twee steile trappen af, en dat na de operatie ook weer terug. Het is gewoon zo stom dat je om zo`n reden iemand weg moet sturen. Moeilijk te accepteren, maar uiteindelijk moet je je erbij neer leggen als deel van het proces.

Nu heb ik nog een week werk als tijdelijke coordinator van het team waarin ik als scheduler werkte. Het oog-tech-team dus. Dat is nog een week vol uitdaging, en ik hoop dat ik het er goed vanaf breng. Ik doe dit omdat de manager van het team er onverwacht vandoor moest. Nu spring ik in tot de operaties voorbij zijn, en dan ga ik op 6 juli terug naar Europa.

Europa? Ja, want ik ga niet zomaar terug naar Nederland! Nu ik een maand eerder klaar ben dan ik had verwacht hier grijp ik die gelegenheid met beide handen aan om naar Noorwegen Maren op te zoeken. Ik zal op 7 juli op schiphol aankomen, en ga dan 3 of 4 dagen later weer het land uit voor de laatste maand van mijn tussenjaar. Dit is een onverwachte wending in mijn reis, en het is een beetje vreemd om ineens werkloos in Afrika te zitten, maar het alternatief van een paar weken met Maren in Noorwegen is erg goed!

In Noorwegen zal ik overigens nog op een soort Noorse versie van Opwekking terecht komen op een Mercy Ships Stand, om daar met mensen over het schip en de missie te praten! Echt heel gaaf! God`s verhaal met Mercy Ships gaat gewoon door in Afrika, en ondertussen kan ik in Noorwegen misschien ook nog wat betekenen.

Nu moet ik me hier langzaamaan klaar maken om te vertrekken. het voelt wel gek om het schip achter me te gaan laten. Ik heb hier veel herinneringen gemaakt in het halve jaar dat ik hier was, en onwijs veel toffe mensen ontmoet! Het is echt thuis geworden, met alle rare, leuke en minder leuke aspecten van het leven op het schip erbij. Ik ben onwijs dankbaar voor de geweldige tijd die ik hier heb gehad, ook al was het lang niet altijd even makkelijk of leuk. Het was alle moeite meer dan waard, en ik zou het zo weer doen! Ik wil in de toekomst zeker weer naar het schip toe, en iedereen die een paar weken, maanden of jaren kan missen om in Afrika te dienen: De nood in West-Afika is ontzettend groot, en alle hulp is welkom. Advies van een ervaringsdeskundige: Ik zeg DOEN!!!