gaat het leven dus niet altijd. Zo ook niet vorige week dinsdag, toen mijn lichaam besloten had dat het er best een weekje bij mocht gaan liggen. Dinsdag Woensdag en Donderdag ben ik ziek geweest. Koorts en WC-symptomen waarvan ik jullie de sappige details zal besparen. Gelukkig was ik vrijdag weer opgeknapt genoeg om de Reanimatie en Eerste Hulp cursus te doen waarvoor ik me had ingeschreven. Samen met Dr Glenn en Megan Howard hebben we gezellig op poppen zitten duwen en blazen in de ochtend. `s Middags hadden we Eerste Hulp, en toen we alle breuken en wonden en beroertes onder controle hadden mochten we dat bewijzen met een soort proefwerk. Nu ben ik gecertificeerd levensredder voor de komende 3 jaar. Nu hopen dat ik het nooit nodig heb....
Vandaag kwam ik weer op mijn werk, en zag ik dat er nog maar twee weken volgeroosterd hoeven te worden. Dat betekend dat er nog ongeveer 200 patienten langskomen om ingeroosterd te worden, en dat moet in de komende twee weken wel gedaan zijn. Dan zit mijn taak er weer op voor het oogteam. Dat is flink eerder dan ik gedacht had....
Ha die Daan, wat een avonturen zeg! Ik hoop dat je inderdaad weer helemaal opgeknapt bent. We zijn op vakantie geweest, dus pas vandaag heb ik al je verhalen gelezen. Wat leuk dat je een foto van Maren bij je verhaal hebt gezet. Je hebt genoeg reden om heel snel Noors te leren! Hartelijke groeten Olaf en Tineke
BeantwoordenVerwijderen