Wasti

Omdat op het moment mijn tweede lading was van vandaag draait, en ik zodoende kan kiezen tussen duimen draaien of bloggen, ben ik weer aan het bloggen geslagen ;-)

Ik zal eerst even heel trots vermelden dat ik vanmorgen om 9 uur al aan de wasmachine stond op mijn vrije dag. Net besloot ik dat als het dan toch wasdag is, ik net zo goed gelijk mijn beddegoed enzo kon doen.

Overigens heb ik me geheel vrijwillig, en weloverwogen, opgegeven voor franslessen aan boord. Mijn fransdrang begint vorm aan te nemen ;-) Als mevrouw Lugtigheid of mevrouw van Lambalgen dit hadden geweten.....

Op het moment heb ik persoonlijk niet zoveel te melden, dus denk ik dat het voor jullie leuk is om was meer van het schip, de missie enzovoorts te horen. Als dat je niets lijkt moet je met je linkerwijsvinger op ALT drukken, en dan, tegelijkertijd, met je rechterwijsvinger op F4.

Goed, voordat de Africa Mercy naar Tenerife kwam heeft ze 9 maanden in Cotonou, in Benin gelegen. Hier zijn (maar liefst) 6733 operaties verricht. Op zich klinkt dit niet als heel veel, maar denk je eens in hoeveel individuen dit zijn! Zet ze in gedachten eens in een rij voor een ijscokar, maar dan niet voor een ijsje, maar een levensreddende operatie.

Omdat statistieken voor de rest niet erg veelzeggend zijn heb ik een verhaal van een operatie in benin gehoord van Maaike, die hier nu ook aan boord is. Zij was erbij, en het lijkt me dan ook redelijk dat ik het in haar woorden weergeef:

[maaike modus on]

Een van de laatste patiëntjes was een baby met een hazenlip, Wasti heet hij. Zijn moeder was een bijzondere vrouw. Door de aandoening werd het kindje niet geaccepteerd in het dorp. De moeder van Wasti was een van de vrouwen van haar man. Hij had elk van zijn vrouwen een koe en een stukje land gegeven, zodat ze voor zichzelf en hun kinderen konden zorgen. Deze vrouw had al eerder een kindje met een oogaandoening gehad en nu Wasti. Om het ziekenhuis voor de eerste te kunnen betalen, had ze haar stuk land verkocht en voor Wasti had ze haar koe verkocht om een ziekenhuisbezoek en de reis naar het schip te kunnen betalen.

De verschillende stammen gebruiken tatoeages of inkervingen op de wangen om iemand te ‘markeren’ als stamlid. Ik vind dit nog steeds bijzonder om te zien. Maar wanneer zieke kindjes binnenkomen, die geen inkervingen hebben, dan weet je al hoe laat het is. Ze worden niet erkend als stamlid, ze worden gezien als vervloekt en daardoor ‘horen ze er niet bij’. En in een maatschappij waar relaties voorop staan, betekent dat een bestaan als outcast.

Maargoed, terug naar de Wasti's moeder. Ook Wasti had geen inkervingen. Na de operatie kreeg hij al snel speciale make-up (een soort eyeliner) op om aan te tonen dat hij er nu bij hoorde. Zo vreemd voor ons en zo veelzeggend voor Wasti en zijn moeder.Voor patiënten die geen mogelijkheid hebben om zelf voor vervoer terug te zorgen, is een speciaal potje om in reiskosten te voorzien. De moeder had niets en kreeg dus dit reisgeld aangeboden. Ze was heel erg bescheiden en kon het moeilijk aannemen, omdat ze vond dat er al zoveel voor haar en haar kindje was gedaan.

Vorige week ontstond het idee om de moeder geld te geven om een koe te kopen. Een van de verpleegkundigen is gaan uitzoeken wat een koe kost en is gaan zoeken naar plaatjes om duidelijk te maken wat de bedoeling was. Gisteravond is zij met twee anderen dus naar moeder gegaan met een plaatje van een koe en voldoende geld om er een te kopen. Ze wilden zo weinig mogelijk mensen hiervan op de hoogte brengen, omdat Wasti's moeder alleen maar in gevaar komt wanneer men weet dat ze zo’n (relatief) groot bedrag bij zich draagt. Met het plaatje van de koe en het laten zien van het geld, begreep moeder wat de bedoeling was. Met enige twijfel durfde ze na een 'overdonderde minuut' het geld aan te nemen. Terug bij Wasti heeft ze hem geknuffeld en een klein feestje gevierd. Vanochtend om half zes is ze naar het busstation gebracht op weg naar haar eigen dorpje… met hoop voor de toekomst en een gezonde zoon

[maaike modus off\]

Er zijn in de afgelopen 9 maanden dus 6733 van deze verhalen ontstaan..... Een lijkt me per keer meer dan genoeg om te lezen, omdat de blogberichten zo lang worden anders. De beloofde informatie over het schip enzovoorts bewaar ik voor een andere keer.

Ik moet wel zeggen dat ik nu eigenlijk het liefst per direct naar Togo vertrek. De tijd hier is voor het schip noodzakelijk, maar ik merk daar weinig van. Ik werk braaf in de eetzaal, en vermaak me prima in mijn vrije tijd, maar het is toch niet waar ik voor gegaan ben. Een soort van lang kamp, met veel corvee ;-) Ik zit hier nu al 12 dagen....pfoah....

ps. Het verhaal van Wasti leek me toepasselijk, vanwege de naam van het jongetje en mijn bezigheden nu.

Nou, dat wastie dan weer!!